Aan alle kinderen van ouders… Het SYSTEEM wat werkzaam is

Dit gaat over ZIEN wat patronen in je leven kunnen zijn. Patronen die je niet volledig ziet en je tot last kunnen zijn. Bij jezelf, omdat je een bepaalde manier hebt ontwikkeld om op een prettige manier met dingen om te gaan, maar juist ook in de familielijn, het systemischwerk… omdat je onbewust dingen overneemt, op wat voor manier dan ook, van ouderen om je heen. …en doorgeeft…

Ik heb gister mijn eerste wandelcoach sessie gedaan. Ik en de deelnemer hebben het als fijn ervaren, maar…. belangrijker nog…. Mijn gevoel daarna!!! Ik voelde me zo fijn en zo verbonden! Als ik mijn gevoel mag geloven, dan was dat heel juist wat ik gedaan heb.
Dan droom ik vannacht iets wat ik me nu niet meer herinner. Maar mijn gedachten bij het tussentijds wakker worden gaan meteen naar het systemische in mijn gezin. Het is een opvallende ervaring, om zo vroeg in de ochtend dat soort denken te hebben. Voor mij voelt het zo, dat ik denk dat ik dit mag delen, om zo anderen te helpen bewust te worden.

En ja, dat gaat dan over de moeilijke en/of pijnlijke dingen in het leven. Bv de gedachte dat je flink moet zijn, of.. misschien mag je helemaal niet huilen. Dat heb je jezelf aangeleerd, maar dat heb je ook overgenomen van je ouder(s). Deze ouder (voor de handigheid ga ik maar even uit van één ouder) heeft dit zelf als een manier gevonden om te over-leven, dat komt dus weer bij een andere ouder vandaan (opa, oma). En wat denk je? die opa of oma heeft ook weer iets ervaren waardoor er ‘een manier’ ontstond!

Ja, als je niet heelt wat jou pijn doet, bloed je op andere mensen die jou geen pijn hebben gedaan… Je kinderen.
Ik heb dat gedaan..
Ik heb zo mijn best gedaan een fijn gezin te creëren, een gelukkig gezinnetje. Dat was mijn diepste wens. Ik zou neerzetten wat ik als kind niet gehad heb. Maar zo ging het dus niet.. Totaal niet!!
Op een gegeven moment kwam er frictie, na een jaar of 11.

En waarom is dat niet gelukt?
Omdat er een systeem werkzaam is, een manier van doen waar we niet bewust van zijn. Als we dat niet bewust zijn dan woekert het ongezien door, met alle gevolgen van dien. Ik was toen totaal niet bewust, ik was zelf een over-lever.

Ik vertel je mijn verhaal, als voorbeeld.
Ik kan mijn ouders nu zien met beiden een hele batterij aan overlevings-patronen, maar als kind moest ik er gewoon mee omgaan op de beste manier mogelijk. Het was gewoon wat het was, niets bijzonders.

Mijn ouders gingen scheiden toen ik een jaar of 7 was. Ik herinner me daar geen nare gevolgen van, ook dit was gewoon wat het was. We verhuisden (met moeder, oudere en twee jongere broertjes) naar de andere kant van het land. Ik was altijd papa’s oogappeltje, dat is meer het horen-zeggen dan dat het mijn herinnering was, ik ben het me gewoon niet zo bewust. Met mijn moeder had ik altijd het gevoel dat ze mijn broertje, net onder mij, liever had, dat ik meer een last was. Dat is een gevoel die ik me duidelijk herinner.
We mochten ook nooit huilen. Sterk herinner me ik de twee keer dat ik wel huilde (hoe heb ik me toen gevoeld?), één keer had ik een wesp in mijn broek en de andere keer had ik mijn pink gebroken.
Dan krijgen we een bijzonder leven waarin dingen anders zijn dan normaal, we gaan in een commune wonen en op een gegeven moment op kostschool naar Engeland. In de eerste situatie voelde het dat we heel erg aan ons lot werden overgelaten, we konden doen wat we wilde, moeder had andere bezigheden. Ik kan me daar geen nare dingen van herinneren. Het tweede was een ander geval, dit voelde voor mij echt als een bevestiging dat ik er niet toe deed, ik voelde me echt verbannen. Ik zou ook kunnen zeggen ‘in de steek gelaten’, maar dat gevoel was er al.

Toen we weer in Nederland woonde gingen we één keer per 14 dagen op bezoek bij mijn vader (in praktijk verliep dat niet altijd volgens afspraak, veel onenigheid en geruzie). We wilde daar, na het weekend, niet meer weg, dat was vaste prik. Tot ik elf jaar was, toen besloot ik dat ik bij mijn vader wilde gaan wonen.
Dat was het begin van mijn persoonlijke hel….
Ik had mezelf tussen mijn ouders geplaatst. Wat ik nu ook deed: ik zou altijd één van hen verdriet doen. En daar kon ik maar moeilijk mee leven. …heel moeilijk..
Ook al voelde ik niet zo’n band met mijn moeder, als ik die met mijn vader voelde, dat maakt voor mij als kind niet uit. Daar heb ik echt de loyaliteit ervaren. Ik moest kiezen en dat voelde onmogelijk. Dus ‘maakte ik het keer op keer uit’ met één van mijn ouders en verhuisde weer naar de ander.
Ik werd een soort van zwerver.. zwervers hebben geen thuis, ook niet van binnen…. En dit ‘binnenwerk’ wat ontstond is nog belangrijker dan mijn ervaringen die daartoe geleid hebben!!
(Nu heb ik inmiddels een fijn band met m’n moeder, trouwens…)

Ik moest overleven met een hele berg pijn, een pijn die nooit wegging.. En dat heb ik met vallen en opstaan gedaan. Hoe? Ik denk door mezelf totaal te negeren. En dat had ik denk altijd al in me, want ik wilde niets liever dan dat mijn ouders gelukkig waren. ..pas dan zou ik ook gelukkig kunnen zijn.

En dat is een hele grote valkuil!!! Want mijn geluk hing af van dat van een ander. Ik deed, tot ik een jaar of 33 was, alleen maar dingen die een ander gelukkig maakte. Ik had geen idee wie ik van binnen was en wat ik voelde en wilde.
En…. ik was moeder van drie kinderen… En wat geef ik hen mee?!? Wat voor voorbeeld ben ik?
Ik begon in een rap tempo ‘wakker’ te worden nadat ik voor het eerst een keus had gemaakt iets voor mezelf te doen: ik ging de pabo doen.

Chaos voor een nieuw begin
Hier ging de poort open, hier kreeg ik een verbinding met mijn binnenkant. ..gevoelens en inzichten die ik nooit vermoed had te hebben kwamen aan de oppervlakte. Het veroorzaakte ook chaos en crisis, vooral in de thuissituatie. Dit duurde jaren. Tegelijkertijd met mijn eerste ‘bewust worden’, raakte mijn oudste, dochter, in een crisis situatie…zij heeft me geholpen op een bepaald niveau, ze was een katalysator. Daar ging mijn ‘ideale gezin’…. Pijn, onmacht en chaos, …alles lag overhoop. Ze omschrijft het nu als: ‘ik wilde gewoon vrijheid’, maar ik zie dat er een dieper noodzaak onder lag, die ze zelf nog mag ontrafelen. (..of niet!? ..dan is het enkel mijn helderheid die zichtbaar is geworden..)
Want… heeft zij ook niet gehandeld naar het systeem wat werkzaam was!? Heeft ze als gevoelig kind ook niet alle onrust in mij gevoeld, de mij die niet on-track was?
En dan zij als dochter van mij….. ik als haar moeder …dochter van mijn moeder…. Die ook een moeder had…
Was ‘gewoon vrijheid’, ook niet bevrijden-van..?

Je kind als spiegel van je eigen innerlijke relatie met jezelf
Toen mijn dochter klein was heb ik me zo zorgen om haar gemaakt…! Hoe ze zo onzeker was… wat ik zo enorm herkende! Ik wilde zo graag dat ze meer haar zelf kon zijn! Maar…. ik heb ook gevoeld dat er iets tussen ons zat…! En dat is echt heel verdrietig, ik zit daar nu ook om te huilen. Alsof ik haar niet volledig lief kon hebben. Ik deed het wel! ..maar er zat iets tussen… Niet de eerste jaren, het kwam later (denk ik).
En dit is het systeem! Hier wordt iets doorgegeven! Zie.. ik, als moeder, was zelf nog helemaal niet verbonden met mezelf en had daar eerst ook geen weet van, dat er een beperkend systeem werkzaam was…


Als ik iets van mezelf niet kan zien, omarmen en liefhebben dan kan ik dat ook niet met dat deel in de buitenwereld. Mijn innerlijk kind wat ik aan de kant heb gezet, in de steek gelaten…
Dit is waarom mijn moeder mij minder lief had dan mijn broertje, of dat ik haar misschien wel irriteerde… En wat heeft zij ervaren met haar moeder? En… weet je, mijn dochter heeft nu zelf een dochter…. We praten hier over, want zij ziet ook bepaalde dingen zich herhalen.
Hier zoo pijnlijk duidelijk, dat als je je innerlijk kind niet in beeld hebt, zal dat effect hebben op de dochter die je krijgt. …in de vrouwenlijn dan. Je dochter spiegelt je relatie met je innerlijk kind. (zoon bij de mannenlijn)
Vroeger heb ik het mijn moeder denk ik wel kwalijk genomen, ergens… maar toch was dat niet zo prominent aanwezig. Waarschijnlijk omdat ik toch iets van een groter bewustzijn voelde: mijn moeder heeft gewoon altijd haar best gedaan! …altijd! Pas met kerst 2018 vertelde ze me spontaan iets over haar moeder, waardoor ik mijn moeder nu nog beter kan begrijpen. Ik koester dat enorm, dat ze het hardop uitspreekt en dat het veilig genoeg is om dat te doen. Het is mijn taak niet mijn moeder te helen, ik heb het wel geprobeerd, maar het is haar keus. Als dingen al zo lang diep weggestopt zijn dan snap ik dat niet iedereen daar aan wil morrelen. Ze heeft voor haar een manier gevonden om te over-leven. En dat is helemaal oké.

Ik daarentegen heb als doel mezelf steeds meer te ontwikkelen en te worden wie ik diep van binnen ben. Dat is mijn missie. En met de resultaten van dat kan ik anderen weer op weg helpen. …voor wie wil. Ik heb patronen gezien en vooral dat in de steek gelaten kind in mij! Door die combinatie kon ik mezelf bevrijden van het ‘afgesloten zijn’ van mezelf. Nu ben ik er met liefde en begrip en dat is een wereld van verschil!

Weerspiegeling in foto’s
Als ik naar foto’s kijk van mijn twee andere kinderen, dan kan ik zien waar bij hen de deuken zijn gekomen. Ik had dat eerst niet zo door hoe dat in elkaar zat, maar nu begrijp ik het.
Als ik kijk naar foto’s van mijn jongste dochter, toen ze klein was, dan denk, zie en voel ik: waar ben je gebleven? Wat is er verandert? Ik zie namelijk een kind die ik niet meer lijk te kennen… en dat is heel raar!!! Onderweg is er iets in haar gebeurd waardoor ze niet meer helemaal is wie ze toen was. Aan haar om dat deel terug te vinden. En ze doet het fantastisch!
Ik denk dat ik binnenkort eens voel wanneer het tijd is om samen diep naar de foto’s te gaan kijken.
Ze heeft als kind de heftigheid en chaos hier in huis moeten ervaren. Ik kan me zo goed voorstellen dat dat voor haar (systeem) heel erg heftig geweest moest zijn en dat ze een manier van over-leven heeft gevonden. Om heel te zijn is het beter die systemen te doorzien. Zien en erkennen dat je heftigheid hebt ervaren, pas dan kan je er echt zijn voor jezelf en dan kunnen verstopte delen weer uit hun schuilplaats komen.

Aan mijn zoon kan ik sowieso goed zien aan zijn uiterlijk hoe het van binnen met hem is, maar hij heeft ook iets met foto’s…..! Hij staat zo vaak op de foto met half geopende ogen! …daar is hij zich van bewust. Maar het spreekt boekedelen …in mijn ogen. Ook hij heeft zich afgeschermd door dingen die hij toen ervaren heeft, de verscheurende pijn die hij gevoeld heeft…. Zodra hij zijn ogen kan openen, zien hoe de dingen systemisch werken, dan weet ik heeeel erg zeker dat hij nooit meer zijn best hoeft te doen met geopende ogen op een foto te komen! ..heel erg zeker!
Opvallend vond ik dat hij laatst zei: ‘ik ben gewoon een zwerver’, zo voelt hij zich in het leven.. Ik ga het met hem hebben over mijn zwerven in het leven, wat dat voor mij inhield. Misschien kan hij iets herkennen…

Shit als groeistof
Ja de grote wens van een gelukkig gezinnetje… maar ook de diepe wens en missie ‘te worden wie ik diep van binnen ben’. En dat betekent dan ‘beperkende factoren zichtbaar maken’….. ik heb al die shit, van dingen die niet zo gingen als ik gewild had, gekregen. Zonder dat kan ik niet tot basis van alles komen. Net als in de moestuin: ik graaf graag diep om het wortelnetwerk van storende woekerende onkruid aan het licht te brengen.
Ja, ‘shit’ is echt compost, het is een perfecte voedingsbodem om dingen te laten groeien.
Bewust worden van systemen, verder zien dan het oog doet.. Bewust worden en ontwikkelen…

Ik ben al met al heel blij met de familie die ik heb en waarin ik geboren ben. (Lieve familie en gezin… we zijn één grote poel met potentie tot een groter bewust worden) Betere leerschool had ik me niet kunnen wensen, want ik word echt steeds meer wie ik van binnen ben.
En mijn hemel!!!! Wat zijn we fantastisch!!!
❤️
…laten we vooral alle beperkende laagjes afpellen.
Geen schuld en geen schaamte …enkel ervaringen waar we door kunnen groeien.
En…… we zien het groter plaatje niet… Niets is voor niets.

15 mei 2020

Afbeelding van Peter Fischer via Pixabay 

Lezersadvies:
Geloof niets wat ik zeg! Ik nodig je uit om je eigen waarheid te vinden. Ik geef alleen prikkelingen. Ik deel vanuit mijn eigen ervaring. Het is gewoon mijn ding van dat specifieke moment, met de bedoeling het bewustzijn te vergroten. Ik hoop dat mijn gedachten en mijn ervaringen je inspireren en ondersteunen, dat het zo is dat ik net iets zeg waar jij ook wat aan hebt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *