Groeikansen en Nieuwe maan


Door-zien, de verdieping in gaan…..
Voor mijn gevoel wordt oktober bijzonder interessant, met veel bewustzijnsgroei kansen. Nu ik net een stukje gelezen heb over de nieuwe maan energie van 9 oktober voelde ik al de inspiratie om te schrijven over de groei die geweest is en die nu binnenkort weer verder en verdiepender gaat. Ook dit is weer mijn verhaal, maar ik geloof zo vaak dat de dingen niet enkel alleen van mij zijn. We vormen samen immers ook een soort geheel, zijn verbonden.

Mijn verhaaltje
Eind juli en het grootste deel van augustus was een behoorlijke intensieve tijd. Een heerlijke tijd met veel inzichten en groei mogelijkheden. Het ging over mezelf kennen, weten wie ik ben diep van binnen. Of in ieder geval daar een glimp van opvangen. Dat ‘diep van binnen’ is klein, kwetsbaar en zorgvuldig opgeborgen, maar tegelijkertijd is het ook de grootsheid van wie ik oorspronkelijk bent, mijn blauwdruk, wat groots en universeel is. M’n zielen-zijn…. In die periode werd ik me bewust van de keus die ik heb, mijn verantwoordelijkheid voor die delen in mij. Dat was de essentie van die periode: zien wat je bent en weten dat je zelf de verantwoordelijkheid hebt voor het pad dat je begaat, hoe je zorgt voor die delen. Ik schreef al eerder hoe nauw de verbinding is tussen het innerlijk kind en de ziel, ook dat ik het niet precies kan verwoorden. En ik meende te weten (ja, dit is nou wat ik bedoel met ‘verhaaltje’) dat september vooral een maand van bezinning zou zijn. De dingen laten bezinken, de essentie eigen maken, ze een bodem geven. Het lijkt dan of er niet veel gebeurd, maar juist die onzichtbare dingen tellen mee!

En wat ik dus voelde, dat de bewustwordingsrit zich zou gaan vervolgen, wordt nu weer volop geactiveerd door het eerste stukje lezen over de nieuwe maan. Ja, ik denk dat de komende tijd weer volop deurtjes open gaan voor nog meer kansen op innerlijke groei. We mogen ons meer en meer gaan herinneren wie we nou echt volledig zijn. Juist die hoger kant van onszelf, ons zielsniveau. Ik vind dat een heel bijzonder iets… dat maakt me nou echt ‘nederig en klein’ (ik vind dat een beetje een rare, min of meer denigrerende, uitdrukking, maar het drukt mijn dankbaarheid en verwondering goed uit). Dat we als mensheid zo’n historisch(?) punt mogen bereiken dat we collectief toegang kunnen krijgen naar gebieden die in het verleden hermetisch afgesloten leken, enkel weggelegd voor een klein deel van de massa… We zijn met z’n allen een heel eind verschoven op de bewustzijns ladder, lijkt me. Ook mensen die normaal niet zo bezig zijn met dergelijke onderwerpen zullen ergens het gaan voelen. Misschien bewust, dat ze gaan verlangen naar meer bewustzijn, of anders onbewust door bv oude pijn die aandacht gaat vragen.

En de reis gaat voort…
Ik merk al dat er een beroep word gedaan op mijn bewust-zijn. Vandaag nog…. Ik bespeur iets van een oud patroon, al sinds maandag. Het heeft alles te maken met ‘dat ik niet goed genoeg ben’. Ik ervaar het niet als zodanig persoonlijk, maar door er van een afstandje naar te kijken zie ik dat het daarmee te maken heeft. Vanaf klein kind heb ik de inprenting eigen gemaakt dat ik niet goed genoeg ben. Inmiddels weet ik dat ik echt wel meer dan goed-genoeg ben! En toch steekt dat thema de kop weer op. Door bv mijn tekenpraktijk. Hoe kan het dat ik bijna een volle dag bezig ben met het plannen van twee lessenseries?!? Ja, oké er waren veel mailadressen die overgezet moesten worden, wat ik gewoon handmatig deed…. En waarom is het vooruit plannen zo lastig voor me? Dus gaat er een stemmetje in mijn hoofd me vertellen dat ik niet goed genoeg ben voor ‘een tekenpraktijk’. “…Want zegt het universum me nu niet dat het gewoon mijn ding niet is, omdat het zo tijdrovend was!?
En waarom word ik toch de meeste keren wakker met verdriet in me? Ja, ik weet dat ik nog mag groeien en dat er nog dingen zichtbaar en gevoeld mogen worden. Maar zoals vandaag…. Ik ben verder oké hoor, ook gewoon vrolijk en zo, maar ik voel het verdriet, het is zo groot en aanwezig vlak onder de oppervlakte. En omdat het verder geen vorm kan krijgen verzand ik, samen met het andere oude patroon van niet-goed-genoeg-zijn, bijna in een soort radeloosheid, wat maakt dat ik eigenlijk in een soort slachtofferrol ga belanden: ik weet immers niet wat ik met doen.
Maar eureka! …ik ga schrijven. En, nog voor ik ook maar begonnen ben met de inhoud van mijn radeloosheid te beschrijven, heb ik al de helderheid verworven die er nodig is. Wat is schrijven toch een fantastische manier voor me! Ik schrijf dus alleen maar constructief, dingen waar ik echt wat aan heb.

Patronen
En ik geloof dat de komende tijd ook vooral daarover zal gaan, over dingen doorzien, oude patronen die de kop op steken. Patronen die vroeg ingesleten zijn, die als het ware ingeprent zijn, mogen zichtbaar worden zodat ik ze kan zien en herkennen voor wat ze zijn. Waar ze vandaan komen en waarom ze nog ‘bruikbaar’ zijn. Ik zeg ‘bruikbaar’ omdat er een deel in me is, dat stemmetje op m’n schouder, die het soms nog opwerpt. En dat is mijn beschermingsmechanisme! Dat oude patroon word gebruikt door mijn beschermingsmechanisme. Ik weet nog niet goed wat dat verdriet is wat in mij huist…. Het heeft te maken met mijn innerlijkkind, ik weet dat vanuit mijn dromen. Keer op keer droom ik over dat kind en tjee… wat ben ik blij dat ik op die manier haar kan vinden! Laatste droomde ik iets, ik vond het op zich niet zo bijzonder… Pas toen ik het ging opschrijven voelde ik de waarde ervan. Ik weet niet hoe het voor anderen is, maar door te schrijven krijg ik echt helderheid! Ik raad het wederom iedereen aan. ….deurtjes lijken op te gaan.
Maar goed… ik droomde dat ik een soort workshop had bij een zwembad. We stonden aan de kant en er werd voorgedaan wat we gingen leren. Iemand deed in het water voor hoe hij wonderlijk bleef doorademen terwijl hij onder en boven water ging.
Even verder in de droom loop ik naar de achterkant van mijn zopas uitgebrande auto en daar staat een kindje en ik besef dat het traumatisch is voor dit kind, juist omdat het een oud trauma aanraakt, dat dat oude nu pas duidelijk wordt….
Het lijkt zo duidelijk als je dit in deze context leest, maar ik besef pas dat het wel eens mijn eigen innerlijk kind kan zijn als ik de droom opschrijf!? En dat ademen in het water….. mijn eerste innerlijk kind die ik in een droom tegenkwam kreeg van mij op de donder omdat ze steeds een zwembad, onder de vloer, vulde met water, terwijl ik al zo vaak gezegd had dat er alleen een klein laagje water in mocht. Dat water staat voor mijn emotie, mijn verdriet. De volwassen ik wil het niet toelaten. Maar in die laatste droom leer ik hoe je kopje onder kan gaan in het water (verdriet) en toch door kan ademen. Via mijn droom leer ik waarschijnlijk iets wat ik het echt zal kunnen gaan gebruiken. Ik vermoed dat het niet zo lang meer duurt en dat ik dan die verdieping in kan gaan, wellicht ook echt het verdriet voelen…

En nu ik deze ochtend wakker word met het verdriet zo groot onder de oppervlakte…. En dan juist verval in een oud patroon… de neiging heb radeloos, en opgevend, in een hoekje te kruipen…. Dan word het me helder: ik ben dicht in de buurt van iets aan het komen waar mijn beschermende delen niet op staan te wachten, dat grote verdriet. Ja, beter om dan maar van het pad te raken en in een hoekje te kruipen (zegt mijn beschermingsmechanisme). Begrijp, als ik over het verdriet schrijf, dat het iets moois is, er zit geen gedachte aan vast… Het is iets waar ik naar uitkijk, wat ik te doen heb. In het verleden ben ik er bang voor geweest, maar die angst voel ik niet meer. Ik kijk er echt alleen maar naar uit, omdat het ook voelt alsof het deuren gaat openen. En dat ik in mijn droom leer om zowel boven- als onder water te ademen voelt als een enorme mijlpaal, ik ben hard op weg.

Een lang verhaal kort…..
De essentie van mijn verhaal…. Er hangt enorm veel groei-kans in de lucht! Ja, ik schrijf over mij, maar zijn we allen niet verbonden?
Ging het eerst over de connectie zien tussen het innerlijk kind en de ziel en de verantwoordelijkheid nemen voor die delen (of dat deel). Eerst begrijpen dat we zelf de zorg moeten dragen, dat dan pas ‘hemel op aarde’ kan komen, omdat we zelf de juiste voorwaarden kunnen scheppen. Belangrijk in deze is dat je weet wat je wel en wat je niet nodig hebt in je leven. Wat werkt voor je, waar word je blij van? Nee, durven zeggen als het niet past, de moed hebben voor jezelf op te komen. Dit leven is nu jouw thuis, maak er wat moois van. Het heeft geen waarde als je afhankelijk bent van wat anderen doen (om jouw leven mooier te maken).

En ik vermoed sterk dat er een nieuwe groeigolf op komst is, ik heb het voor mezelf al gevoeld. Nu gaat het vooral om het doorzien van patronen. Manieren die zo vast in je gegroeid zijn dat je misschien niet eens wist dat ze er waren. Je bewust worden daarvan, ze doorzien is voldoende. Zodra je dingen kan herkennen voor wat ze echt zijn lossen ze al op. Oké misschien moet je soms nog iets vaker oefenen, maar het leven is echt zo simpel!
En nog steeds gaat het bij mij over mijn innerlijk kind helen om de weg naar ‘boven’ vrij te maken. …Ik zit mijn hele leven al te wachten op die verbinding met ‘boven’. Er is zo’n lange tijd geweest dat ik me niet ‘heel’ heb gevoeld….(dat is inmiddels al een poos niet meer het geval). Maar nu mag ik ook de patronen herkennen die gebruikt worden om me van mijn missie af te houden.

Voor mijn gevoel zat er een pauze in mijn groeispurt, maar wellicht is het de energie van de nieuwe maan die voor de deur staat, dat die het verschil maakt. In ieder geval heeft het me geïnspireerd om er wat over te schrijven. Nieuwe maan, volle maan.. ze zijn er vaker, de ene keer zul je er wat van merken, de andere keer misschien niets. Energieën zijn er altijd en in beweging. Het gaat er vooral om wat er in jou beweegt. En dan kan de invloed van de hemellichamen processen versnellen en/of versoepelen. Ik bedoel hiermee te zeggen: als je alleen maar aan een broodjes frikandel ligt te denken, dan gaat de poort naar je dieper gelegen zelf niet vanzelf open ?  
Bewust zijn werkt beter…

Ik wens je een mooie bewogen reis.

3 oktober 2018

Oh.. en hier de link, die ik zo nog even verder ga lezen:
Oktober New Moon

Lezersadvies:
Bedenk, bij wat ik schrijf, dat het dingen zijn die ik ervaar of die door mijn hoofd spoken, er valt geen waarheids-waarde aan te geven. Het is gewoon mijn ding van dat specifieke moment 😉 Ik hoop dat mijn gedachten en mijn ervaringen je inspireren, dat het zo is dat ik net iets zeg waar jij ook wat aan hebt, maar dat je vooral jezelf ook mag delen!. Je bent het waard.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *