De weg van de Ziel ….en jouw verantwoordelijkheid

Hoe beter ik voor mezelf zorg, hoe meer ik kan zijn …de volheid die ik in wezen ben… Dat ‘innerlijk kind’ staat synoniem aan ‘de ziel’. Als ik goed voor dat deel kan zorgen, kan laten zien dat ik er ook echt voor ben ..gegroeid ben …geleerd heb…. Als ik een veilige sterke plek kan creëren…. Dan kan ik meer bezield zijn. Dan mag ik meer zijn, en toelaten… wat anders veilig opgeborgen zou zijn in hogere sferen. Met andere woorden….Ik mag hemel op aarde laten komen….

 


Onlangs schreef ik hier over: De terugtrekkende ziel

De ziel
Alles en iedereen is ‘bezield’, maar wij mensen zijn een bijzonder geval apart. ?
Hmm waarschijnlijk door ons verstand. We kunnen met ons denken enorm veel beïnvloeden. Onder invloed van de ratio kunnen we enorm veel keuzes maken in ons zijn. Denk maar eens aan onze gedachtes, woorden, handelingen… We kunnen alles beïnvloeden!?!
Maar goed….. ik wou het niet over de mens hebben, maar over de ziel (en de mens).
Ik denk dat als we geboren worden dat we een ongeschonden kanaal met boven hebben, een open verbinding. De ziel kan vol aanwezig zijn in dit mensenkind, in dit leven. Wil niet zeggen dat het dan meteen allemaal koek-en-ei is, want de geboorte op zich kan ook al een heftige ervaring zijn, of dat de ziel misschien wel niet staat te springen om deze nieuwe levenservaring aan te gaan…. (kan dat eigenlijk?) Ik denk namelijk aan mijn jongste dochter, die zoveel aandacht en liefde nodig had (ze zat bijna twee maanden onafgebroken aan mijn borst gekluisterd), ze huilde zoveel… Wat was dat? Wilde ze hier niet zijn..?

De ziel ….. Ik weet niet precies wat en waar het is, ik heb daar geen beeld van. Waarschijnlijk is het ook niet te omschrijven in dergelijke, toch enigszins beperkte, menselijke projecties, maar ik begrijp er iets van… (denk ik)…. Het is vooral iets wat het best te omschrijven valt als: heel-heid, dat het gewoon klopt!
Misschien huilde mijn dochter zoveel omdat ze wist dat dit leven niet alleen maar liefde kent, dat er nog zoveel meer is wat hard en gewelddadig aanvoelt voor de ziel… Maar de keerzijde van dat is dat ze waarschijnlijk een diepe inprenting heeft van haar zielsbewustzijn, dat ze in dit leven een extra stimulans, herinnering, heeft om ‘thuis te komen’.

 

Geschiedenis van de ziel
De ziel kent vele levenscycli. Keer op keer kan het weer een menselijke ervaring opdoen door middel van incarnatie. …. Wow…! Als ik dan kijk naar deze aarde, dit blauwe bolletje in een immens grote, niet te bevatten kosmische zee…. !? Dan is mijn ‘menselijke’ kijk op de dingen toch echt zwaar beperkt! …nederig, klein en nietig…. Echt zooo niet toereikend om het geheel te omvatten!! Want wat maakt het dan zo belangrijk dat een ziel op dit kleine bolletje een ervaring wil opdoen??? …..?
Conclusie: mijn menselijk-zijn beperkt mijn weten. Alleen de ziel kent het groter geheel. Oh, er poppen wel verschillende scenario’s op over, dat we enkel zien wat we ons kunnen voorstellen (er is nog zo’n grote andere realiteit!), over het verloren paradijs….
Ik weet gewoon niet hoe het, veel en veel groter, plaatje eruit ziet, ik vang enkel af en toe een glimp op in de vorm van een ‘inzicht’. En reïncarnatie…? Ik weet niet of ik dat ken, ik ken enkel verhalen wat maakt dat ik kan bedenken dat het zo in elkaar zit. Ik weet zelf (nog) niet.
De geschiedenis van de ziel’? Hahaha dat is een grapje (…denk ik), want de ziel kent geen geschiedenis, het is gewoon. Heden en verleden zijn menselijke concepten. Tijd is een illusie.

 

 

 

Inzichten en intuïtie
Het woord in-zicht, ergens in kijken. Verder of anders kijken. Als je een inzicht hebt mag je een stukje weidser kijken dan wat je alleen in je hoofd bedenkt. Het is net als je intuïtie, het gaat voorbij aan de ratio. Het is meer te omschrijven als een gevoel, wat waarschijnlijk beter voor te stellen is bij het laatste dan bij dat ‘inzicht’. Misschien gebeurt dat laatste ook meer in je hoofd en is intuïtie meer iets van de buik, of het hart. Ja, zo is het… de ziel kent meerdere ingangen.
Ik ‘bedenk’ niets als ik ga schrijven of tekenen, althans als het goed is, als ik in de flow ben. Ik moet in mijn mens-zijn wel handelingen verrichten, zoals een plan maken, mezelf een schop onder de kont geven om ook echt aan de slag te gaan en nog iets anders…. Wat wellicht heel belangrijk is: ik moet eerst voelen dat ik het wil! En dat kan heel vaag zijn, maar het is een verlangen van de ziel…. Een roep. En als ik dan gehoor geef aan dat, soms vage gevoel, dan kan ik gewoon aan de slag gaan, dan hoef ik niets te bedenken, want het is een kanaal wat actief wordt en dan mag de ziel vorm geven aan het geen wat ik doe….. Dat herken je aan de ‘flow’, de staat van zijn waar je geen tijd en ruimte kent, waarin het opperfijn vertoeven is.

Zie je dat het niet zo abstract is als je misschien soms wel denkt? Want misschien herken je dat ‘in de flow zijn’ en anders de intuïtie, dat onderbuik gevoel. Je voelt soms dingen waar je niet goed de vinger op kan leggen, niet goed kan verklaren. Zoals één van de meest herkenbare dingen: dat je een ruimte binnenkomt waar al mensen zijn, dat je dan eigenlijk meteen de stemming opvangt. Zeker als daar bv. net een ruzie is geweest. Dat is je gevoel, je intuïtie!
Misschien is het een leuke oefening om je gedurende een dag bewust te zijn van je gevoel. Hoe vaak gebruik je het woord ‘gevoel’ in je communicatie? Hoe vaak voel je iets? Ik raad je aan om een vel papier, of een motieboekje, bij je te dragen en alles omtrent het gevoel kort te noteren. Of lang en uitgebreid ? Bekijk het aan het einde van de dag, en ga je dan eens voorstellen dat al die dingen een verbinding kunnen zijn met je ziel. Kun je je nu al voorstellen wat dat met je bewustzijn zal doen, of sta je blanco open voor deze ervaring?

Ken je Sabastian uit de film The Never Ending Story? Hoe hij op zolder zich installeert en dan helemaal in het boek kruipt, in het verhaal…? Zo voel ik me ook vaak als ik inzichten krijg, weer dingen snap. Je duikt behaaglijk in een nieuwe, of andere wereld, zoiets

Verlangen van de ziel
Ik weet niet of je het herkent, maar ik noem even dingen die ik nu, achteraf, als verlangen van de ziel kan omschrijven.
Ik heb een tijd in mijn leven gehad dat ik gewoon echt heimwee had. Geen idee waarnaar, maar ik wilde weg. Dit leven paste zo niet bij mij! Ik sprak of schreef regelmatig de volgende woorden naar mezelf toe uit: “ik hoor hier niet!” Ik vond het leven onbegrijpelijk, zoveel pijn, zoveel hardheid….

Wat ik toen niet kon zien, maar inmiddels begrepen heb, is dat daar, in die tijd, mijn ziel zich zoveel mogelijk teruggetrokken had. De heimwee die ik voelde was die naar mijn ziel….! Door de gebrekkige verbinding met mijn ziel voelde ik een gapend gat in mij, ik kon niet anders dan als een soort zombie overleven. Niets was echt meer ‘bezield’, puur over-leven…
Ik heb wel eens gedacht, in pure wanhoop om toch een verklaring voor mijn staat-van-zijn te vinden, dat ik misschien wel half bezield op deze aarde ben gekomen. Ik vond die gedachte toen eigenlijk belachelijk, maar tegelijkertijd ook in en in droevig…. Alsof ik gedoemd was de rest van mijn leven het ‘net niet’ te zijn.
(ohhh bijzonder…. Zit ik de hele tijd echt in de flow te schrijven, voel ik nu in één keer pijn en irritatie in mijn lichaam (rug)!? Even lief en begripvol zijn naar mijn afweer(beschermings)systeem.. tijd voor pauze. Na eerst even het lichaam te voelen, bewust rekken en strekken.)
Maar nu begrijp ik hoe waar die ‘rare’ gedachte was! De ziel kon niet anders zich dan terugtrekken, veel te veel geweld…! Die ziel is één en al zachtheid en liefde, te veel van het ‘andere’ maakt dat ze zich terug moet trekken. Maar bovenal: ik was er niet, ik nam nergens de verantwoordelijkheid om mijn grenzen aan te geven. Geen goede plek om volledig te zijn….

Als mens heb ik misschien wel nare dingen moeten meemaken, door (onbewust) toedoen van anderen… maar niemand valt iets te verwijten! Het is de ziel die voor de juiste omstandigheden heeft gezorgd. Ergens heb ik al die frictie nodig gehad om tot een groter bewustzijn te komen. Het ‘helen’ zit in het besef van hoe je voor jezelf hebt gezorgd….. Beter te lezen als: hoeveel geweld je jezelf hebt aangedaan… Dat gaan begrijpen… wat je eigen invloed is op je ziel, hoe je jezelf in de steek gelaten hebt….je innerlijk kind, je ziel…. Dat brengt je op het pad waar je echt iets kunt betekenen. En ja, soms is de weg daar naartoe heel naar… en heel hard…

Innerlijk kind
Ik noem het al hierboven, en heb er ook eerder over geschreven, maar je ‘innerlijk kind’ is nauw verbonden met je ziel. Zo nauw zelfs dat je in veel gevallen wel kunt stellen dat je innerlijk kind je ziel is. Of anders gezegd je innerlijk kind is je poort naar de ziel. Nogmaals, het hele systeem is niet echt te vatten. Nou ja, in ieder geval (nog) niet voor mij ?

Klik op het plaatje voor gratis E-boek

Ik heb wel eens twee boeken van Lars Faber aangeraden.
(Klik op de plaatje voor gratis E-boek varianten)
Voor mij is daar het innerlijk-kind-bewustzijn pas echt ingedaald. Via een droom kon ik echt voelen hoe dat voor mij werkt. Sindsdien mag ik mijn innerlijk kind in dromen zien. En ik kan je wel vertellen: die is behoorlijk in de steek gelaten, genegeerd, uitgefoeterd en-wat-allemaal-niet-meer. Er is haar echt veel geweld aangedaan… gaandeweg mocht ik via mijn dromen zien hoe onze relatie is. Eerst was ze een naar en vervelend kind, ook nog eens behoorlijk onaantrekkelijk. Dat was mijn beeld van haar terwijl ze me zo’n belangrijke boodschap gaf. Toen ik later, toen ik wakker was, begreep dat zij mijn innerlijk kind was, moest ik zo ontzettend enorm hard huilen, zo diep…… toen heb ik dus echt de eerste verbinding met haar kunnen maken, daar heb ik de zielenpijn gevoeld ….en begrepen. Dat was wat ik te doen had, de relatie met haar herstellen. Oh en neem maar van mij aan dat dat een heel proces is. Dat gaat echt niet zomaar in één keer weer helemaal koek-en-ei worden. Punt één: waarom zou ze me nu in één keer vol vertrouwen? Ik heb haar zoveel schade aangedaan….. Punt twee: er is een heel leger in mij gegroeid die haar totaal en vol overgave beschermen.

In je leven kun je van allerlei hardheden tegenkomen die jou schaden. Je wordt pijnlijk geraakt en je leert jezelf (onbewust) aan om je de volgende keer niet zo hard te laten raken. Je bouwt beschermingsmechanismen op. Je kunt jezelf beter overzien, en begrijpen, als je beseft dat je uit verschillende (persoonlijkheids)delen bestaat. In dit voorbeeld wordt vooral je innerlijk kind, dat lieve zachte pure, in je geraakt. Je beschermingsmechanisme-leger kan bestaan uit verschillende delen. Denk aan: de stoere ‘ik durf alles en mij krijg je niet klein’, de verlegen ‘ik trek me terug, ik hoor hier niet’, de kritische ‘ben je gek dat ga je toch niet doen’, de boze ‘rot op ik haat je kom niet in de buurt’, de bangerik ‘oh nee dat ga ik nooit doen’, en waarschijnlijk nog velen meer. Wat doen deze personen, wat is hun enige doel? Ze zijn er om je kwetsbare innerlijk kind te beschermen, dat is het enige wat ze voor ogen hebben….
(even ter zijde) Denk eens na, wat dit weten voor impact heeft op je communicatie met anderen….. (of met jezelf, uiteraard) als je dit kunt zien….. hmmm, nou…? Dan kun je zien wat er achter iemands handelen/reageren zit. Het is een reactie op een innerlijk proces

Helen
Het is niet zo verwonderlijk dat ik tijdens het schrijven pijn en ongemak in mijn lichaam voel, het is gewoon een teken dat ik daar nog iets te doen heb. Je lichaam alleen al laat je zo enorm veel weten!

Pijn en ongemak? Het is je ziel die met je probeert te communiceren.

De ziel die alarm slaat, omdat je misschien niet op het juiste spoor zit. Maar er is ook iets anders, vandaar het woord ‘misschien’. Je innerlijk beschermingsmechanisme. Al die rollen die ontstaan zijn…zij kunnen ook gaan opspreken omdat je je op terrein gaat begeven die voor hen als risicovol en bedreigend overkomt. Als je leert luisteren naar je lichaam en je gevoel dan ga je het verschil wel herkennen. Bij je beschermingsleger kun je waarschijnlijk dan iets herkennen als ‘weerstand’.

Je kunt echter niet iets helen waar je niet volledig mee verbonden bent. Je kunt je innerlijkkind niet helen omdat je er over gelezen hebt en het je wel plausibel in de oren klinkt dat het zo is, bv. deze tekst, of die boeken die ik gelezen heb. Met volledig verbonden bedoel ik dat je het ook gevoeld hebt. Je hebt namelijk meer van jezelf nodig dan alleen het denken. Bedenk dat je meerdere ‘lichamen’ hebt: je denken, voelen, lichaam en onder- en bovenbewustzijn. Dat is de hele mens die je bent en je doet er goed aan ze allemaal te betrekken. En het begin daarvan zit waarschijnlijk wel in je hoofd ….je moet het eerst begrijpen. En dan kun je aandacht gaan geven aan je lichaam, door bv. regelmatig even tijd te nemen om je lichaam bewust te voelen en wat rek en strak oefeningen te doen. Voel dan waar er spanning of pijn zit, adem er naar toe, wees bewust. Daar zit waarschijnlijk vastzittende energie, oude pijn. Heb ook aandacht voor het gevoel in je buik. En als het kan, probeer te dromen. Neem ze serieus. Want al die delen geven je informatie. Leer ‘luisteren’.
Wanneer je bewust bent en groeit, jezelf ontwikkelt… dan heb je een ‘nieuw’ taal geleerd. Je pikt de fijner signalen op (bv voelen, dromen en ‘toevalligheden’) en ziet verbanden. En dan ben je al veel en veel heler dan je wellicht ooit was, je gebruikt namelijk meer al je lichamen. En neem van mij aan: je hebt ze niet voor niets mee-gekregen.

Dit innerlijk kind concept….. phoe, ik ervaar het als uiterst dringend belangrijk. En misschien vraag je je af hoe je het dan kan gaan ‘voelen’….? Zet je intentie er op, denk er aan, lees er over, ga openstaan voor al dat voelen ….en maak ruimte. En dan ergens gaat het beginnen, je voelt zelf wel wanneer. Je herkent het waarschijnlijk in je emotie. Je zult geraakt worden.

“It’s easier not to be wise and measure these things by your brains”

~Live, I alone ~

Schade?
Ik heb het hier en daar over schade, ik wil dat nog even kort uitleggen.
Delen zijn beschadigd en ik zeg dingen als: ‘….de schade die ik dat innerlijk kind heb aangedaan…’ Ik heb het dan over alle dingen die niet fijn zijn voor een kind, je innerlijk kind en dus je ziel. Alle dingen die je in je leven gedaan hebt tegen je zin in, over je grenzen heen, is al een voorbeeld. Maar ook, zoals ik veel gedaan heb, dat ik van mezelf niet mocht huilen. Stel je voor dat ik tegen een kind met heel veel verdriet zeg: kom op, niet aanstellen, niet huilen hoor! Dat doet bij dat kind enorm veel pijn, want het is zielenpijn en die wil gehoord en gezien worden, liefdevol opgevangen en begrepen worden.
Maar ook alle negatieve verwensingen aan je jezelf gericht zijn gewelddadige daden voor je innerlijk kind.

Maak ruimte
Deze neem ik even apart, want dat is een aandachtspunt apart.
Met ruimte bedoel ik tijd met aandacht voor al die subtieler dingen. Die nieuwe taal spreekt in hele fijn gevoelige tere boodschappen. Net als dat iemand gaat fluisteren…. Je gaat dan je best doen om aandachtig te horen. En dat heb je nodig! Je mag gaan luisteren naar de fluisteringen van je zijn: horen, voelen, in-zien.
Maar dat gaat niet als je steeds afgeleid wordt…. Als je hoofd vol zit met alles-en-nog-wat. En ohhhh…. Ik wil er geen oordeel over geven, maar we worden zo ontzettend veel afgeleid! Dat is zoooo niet fijn voor ons systeem!

Dus maak alsjeblieft ruimte. Ga iets doen wat fijn(tjes) is, het best als de handeling dan ook fijn en subtiel is, zoals niets doen, wandelen, fijne muziek luisteren, tekenen, breien, haken of andere creatieve dingen. En weet je wat ook erg aan te raden is!? Wij doen het wel eens: Een dag zonder elektrische apparaten! (meer naar de basis, minder afleiding)….ja ook geen smartphone en alles wat elektriciteit nodig heeft ? Dat voelt zo intens fijn! Dat moet je echt eens ervaren.

Verliefd
Als je een beetje geluk hebt dan ben je wel eens verliefd geweest. Dan weet je hoe enorm fijn je je dan kan voelen, hoe de energie tintelt door je hele lijf…. Ik denk dat daar ook heel veel verbinding is met de ziel, dat je wellicht je daarom zo fijn voelt. …dat het misschien wel altijd zo voelt, als je in volledige staat van verbinding bent met je ziel.
De laatste keer dat ik dat gevoeld heb, dacht ik: dat gevoel zit in mij en is van mij, ik kan dit altijd terug vinden…! Ook zonder een ander. Ik denk dat je je zo fijn voelt omdat je door toedoen van een ander je veel en veel liever en zachter bent voor jezelf. Juist door die innerlijke zachtheid voelt de ziel zich vrij om in je te zijn, door je heen te bewegen. Hmm, tja, misschien niet helemaal goed verwoordt, maar er is zeker een correlatie. Je voelt je namelijk goddelijk en orgastisch als je levensenergie door je heen stroomt…! Dusss…

Je missie
…nou ja, het is in ieder geval mijn missie! Maar…. Bedenk: het gaat echt om de ervaring, waar je ook bent op je pad! Echt voor iedereen.
Je hebt, voelbaar of niet, een verlangen in je om heel te worden. En de heelheid ligt in de verbinding met de ziel. Je leeft dit leven niet voor niets, hoor!
Het gaat om jou en jou alleen. Dat heeft totaal niets met egoïsme te maken, want als jij kan zijn wat je dient te zijn, je blauwdruk, dan ben je een zegen voor anderen. Dan heb je pas echt iets te geven, uit te stralen! Alles wat je beleeft is een ervaring op weg naar bewustwording …en dan naar heel worden.

 

Trust your soul…! Het wil alleen dat je groeit, dat jij thuis komt ….één worden, heel…
Het leven is gewoon een ervaring. Maak het je eigen om dingen niet te serieus en zwaar te nemen. Doe je dat toch? Da’s ook oké, je hebt ook die ervaring nodig. Juist de frictie zorgt voor bewustwording ….uiteindelijk.

Zij alleen heeft het recht te verbreken,
want zij alleen weet hoe de dingen weer kunnen worden samengebracht.
Zij alleen heeft het recht uit elkaar te trekken,
want zij alleen kent de draad die alles verbindt.
Als zij iets wegneemt doet zij dat om er iets beters voor in de plaats te stellen.
Als zij ons huis in een ruïne verandert zorgt zij dat er iets beters voor in de plaats komt
.

~Rumi~
(Ik heb ‘hij’ vervangen voor ‘zij’, gewoon omdat ik dat kan. Lees het zoals jij het wilt ?)

En wat is mijn missie, en hopelijk die van jou??
Goed voor me zelf zorgen!
Dat betekent vooral luisteren naar mijn gevoel. En niet alleen luisteren maar er ook naar gaan leven. Je hebt dat gevoel niet voor niets gekregen! Het is je leidraad in dit leven, het geeft je richting aan. Hoe lief kun jij voor jezelf zijn? Onthoud: je bent dan vooral lief voor dat ‘innerlijk kind’ en je ziel wordt daar zielsgelukkig van.

Grenzen bewaken
Het is nu tijd om bewust te zijn van je grenzen. Ik heb dit een paar maanden geleden begrepen, het kwam eerst als een vaag gevoel. Het geldt voor mij, maar ik zie al om me heen dat het echt voor velen de tijd is. Die grenzen zijn de afbakeningen van je gevoel, wat je wel en wat je niet in je leven wilt. Zorg je er voor dat je dingen doet die fijn voor je zijn! Dan ben je bezig een thuis te maken voor je innerlijk kind. Maar het is niet makkelijk om ook echt steeds alert te zijn op je eigen grenzen, zeker niet als je al je hele leven over je grenzen heen laat lopen. En dit laatste doe je niet eens echt bewust. Het is een manier van (over)leven geworden. En dat heeft je innerlijk kind geschaad..! Je innerlijk kind, je ziel, heeft het heel erg nodig dat je laat zien dat je vol de verantwoordelijkheid voor je welzijn (en dus die van je innerlijk kind) neemt. Zie: het gaat echt alleen om jou! Niemand anders kan dit doen, niemand anders kan zijn armen spreiden voor dat gekwetste, in de steek gelaten kind. Dat zou totaal zinloos zijn, wat heeft je ziel er aan als iemand anders de zorg draagt voor jouw kind? De ziel wil toch dat jij de sterke verantwoordelijke beheerder bent van je leven!?! Daar is de ziel mee verbonden, niet met andere levens naast je. Bij jou wil de ziel zoveel mogelijk indalen….

En natuurlijk hoef je niet alles alleen te doen, zeker als je echt nog oude pijn te helen hebt. …want ook dat heb je te doen… Het geweld wat je het kind hebt aangedaan zit in de mate van hoe goed heb je voor hem of haar kunnen zorgen? En nee, lange tijd in je leven kon je dat niet, want je was immers zelf een kind. En echt, mijn ziel huilt voor alle pijn die kinderen moeten (hebben) ervaren… de tranen rollen nu ook over mijn wangen. En meteen snap ik ook dat dit ook een katalysator is voor mijn eigen kind-pijn die nog gezien en gevoeld mag worden, daar huil ik nu ook om.. Dit is een mooi voorbeeld van die ‘nieuwe taal’, je doorziet meteen wat er allemaal nog meer is: ik zeg dat mijn ziel huilt om al die pijn; ik huil en ik ‘weet’ dat er meer lagen hier een rol spelen. Voelen, denken, weten vullen elkaar in een rap tempo aan en je blikveld wordt enorm verruimd. Vaak weet ik dat er nog meer is maar dat zie ik dan nog even niet, maar door dingen op te schrijven komen ze dan vaak wel tevoorschijn.

Ik dwaal denk ik te veel af. Dat innerlijk kind… het is goed om die dingen te beseffen, maar ik denk ook dat dat een ander hoofdstuk moet zijn. Eerder schreef ik er hier iets over. (Het innerlijk kind)
Nu is het vooral zaak te gaan luisteren naar je gevoel, de rest volgt vanzelf.

Goddelijkheid-zij-dank ben ik een vaag gevoel serieus gaan nemen: het gevoel dat ik mijn grenzen wel eens wat nader mocht gaan bekijken. Want toen begon alles als een sneeuwbal te rollen! En dat wil ik je vooral mee geven: begin met iets goeds te doen voor jezelf en dan komt vanzelf nog zoveel meer op je pad. Mooie dingen, dingen die beter uitpakken dan je gedacht had, maar ook, als je er aan toe bent, nieuwe uitdagingen zodat je nog meer bewust mag worden, nog meer gaat groeien.
Wil je meer weten hoe verschillende dingen bij mij werken, mijn belevingen? Dan heb ik hier(klik op de deur), voor de geïnteresseerde lezer een geheim deurtje naar mijn andere schrijven rond dit onderwerp (zo begon ik dit blog eerst). 

Ik begon te begrijpen dat ik als een leeuw mijn grenzen mocht gaan bewaken en meteen kreeg ik allerlei inzichten en dromen met boodschappen. Veel dromen die gaan over mijn innerlijk kind. Ik heb daaruit vooral begrepen dat het de ziel is die staat te trappelen om meer met mij te zijn en dat ik ook nog dingen mag helen. Ook heb ik meer inzicht gekregen in hoe ik in elkaar zit en dat ik zelfs dingen blokkeer. Dat ik dus nog dingen mag helen, want die blokkades zitten er omdat ik nooit verantwoordelijk en sterk genoeg was. Ohh, ja, ik was en ben beresterk, kan zo ontzettend veel aan(!) maar dat is niet dat sterk zijn wat ik nodig heb. Het sterk zijn zit ‘m in het bewaken van mijn grenzen. Hoe meer ik luister naar mijn gevoel, er naar handel, hoe groter mijn rol wordt. En dan kan ik al mijn beschermende rollen laten weten dat ik het vanaf nu zelf kan doen.

Beschermende delen
En dat is dan ook weer een verhaal apart. Maar ik hou het kort.
Ik zeg net dus dat alle angsthazen, betweters, en critici mogen verdwijnen omdat ik nu zelf voor mezelf ga zorgen. Ja, joepie! of niet!? Stel je voor dat je heerlijk verder kan leven zonder bv. dat naar-beneden-halende stemmetje op je schouder…. Dat is fijn! ….gewoon bijna niet helemaal voor te stellen zo fijn… Nou.. ik kan je zeggen: die gaan echt niet zomaar weg! Sterker nog: enkele delen kunnen zo enorm groot en sterk worden, nu je dichter bij je innerlijk kind en de kwetsbare poort naar bezieling bent gekomen! Dat is echt bizar, maar ook weer heel logisch. Waarom zouden ze in één keer denken dat je het nu vast wel zelf kan? En wat…. Ze zijn er toch omdat er niemand anders was om dat deel te beschermen. Het is hun taak! Ook juist voor valse bedoelingen. …allen weten ze niet dat je het meent, maar tot dergelijk denken zijn ze niet eens in staat. Ze doen gewoon hun ding.
En ik vind dat je dat ook niet moet willen, dat ze ‘weg’ moeten. Ze hebben altijd heel goed hun werk gedaan om je te behoeden voor wat voor pijn dan ook. Oké, vaak heb je er ook last van gehad, maar als je ze snapt en als je gewoon de verantwoordelijkheid neemt kun je best met ze leven. Je doorziet ze en ze zijn niet meer zo dominant. En daarbij, misschien heb je ze gewoon nog nodig, of kunnen ze hun rol een beetje aanpassen zodat het fijner is.
Maar ik waarschuw je ook. Zeker als je aan de slag gaat met deze zielen-missie: er zijn enkelen die zo hard hun best gaan doen dat ze bizar geloofwaardig over gaan komen (‘joh, ben jij wel helemaal goedwijs!?!?!” is een uiting die ik vaker en sterker hoor). En dan weet je, als je het kan doorzien, dat je op de goed weg zit…. ?

Tot slot
Ik wil je uitnodigen om heel te worden.
Luister naar je gevoel, juist ook dat vage gevoel. Vind de dapperheid, en ken de noodzaak, om er naar te gaan handelen. Of doe eerst nog meer ervaringen op, het is echt oké…!
Geef je lichaamsvoelen aandacht, luister er naar. Natuurlijk kun, mag en moet je naar een huisarts gaan, als dat zo voelt. In mijn beleving is alle pijn en ongemak een uiting van je dieper gelegen zelf. Beweeg je lichaam om oude vastzittende energie op te sporen. Rekken en strekken is ook een hele goede manier. Doe het rustig, lang-vasthoudend, zacht en met aandacht. Je kunt yoga in een groep doen, dat is helemaal prima, maar weet wel dat je op den duur meer aandacht voor jezelf nodig hebt, om bewust te voelen. Doe het dan ook thuis op jouw manier.
En maak ruimte!!!! ….hoe wil je anders horen wat zo subtiel is….?
Wees af en toe stil.. en vraag aan jezelf: ‘Hoe is het met me?‘ ..voel hoe je je voelt.

En sta dan open voor alles….. Ook alle vage gedachten en ideeën, juist daarvoor!
Meer en meer gaan dingen op hun plaats vallen.

Have fun, neem het niet te zwaar, maar ook wel weer serieus genoeg en geniet van je groei.
Laat de puzzelstukjes op z’n plaats vallen

Je bent een prachtig wezen

 

6 sept. 2018

Lezersadvies:
Bedenk, bij wat ik schrijf, dat het dingen zijn die ik ervaar of die door mijn hoofd spoken, er valt geen waarheids-waarde aan te geven. Het is gewoon mijn ding van dat specifieke moment 😉 Ik hoop dat mijn gedachten en mijn ervaringen je inspireren, dat het zo is dat ik net iets zeg waar jij ook wat aan hebt, maar dat je vooral jezelf ook mag delen!. Je bent het waard.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *