De terugtrekkende ziel

Phoe… wat veel om weer te beseffen…! Dit schrijven is eigenlijk een slot van wat ik nog meer wil gaan schrijven. En ik plaats het zonder hem ook maar één keer overgelezen te hebben!?! (niet echt mijn normale gang van zaken 😉 )
Zoals ik ervaar (ja, het is alleen mijn ‘ding’), is de ziel afwisselend meer en minder aanwezig. Het hangt allemaal af van wat je staat van zijn is, hoe goed je voor jezelf zorgt.

Een aantal weken, denk ik, ben ik bezig iets te begrijpen, iets te leren… ik heb een aantal momenten van ‘eureka!’ ervaren. Momenten dat ik besef dat ik grootse inzichten heb verworven. Inzichten waardoor ik mezelf, maar vooral ‘het leven’ meer en meer begrijp. Zulke momenten ervaar je niet alleen in je hoofd, hoewel die wel heel belangrijk is, omdat je daar de puzzelstukjes kan samenvoegen. Die inzichten voel je vooral, juist wanneer puzzelstukjes op hun plaats gaan vallen! Een gevoel van euforie. De energie die enorm gaat stromen, waardoor ik het lichaam ook echt de vrijheid moet geven, want anders kan het gewoon niet! Lopen zou misschien kunnen, maar waarschijnlijk niet efficiënt genoeg, voor mij in ieder geval niet. Ik heb meer aan muziek die fijngevoelige gebieden opent en me laat bewegen zodat de energie de vrijheid krijgt meer te gaan stromen.

Eigenlijk ben ik in die weken ook continu aan het schrijven, schrijven is echt een soort portaal voor me waardoor ik dingen kan gaan begrijpen. Soms schrijf ik regelrecht dingen automatisch op, alsof iemand anders de woorden voor me klaarlegt… Ja, dat komt uit mijn bovenbewustzijn, mijn hoger zelf, de ziel (of hoe je het ook maar wilt zien en noemen).
Na elf handgeschreven kantjes schreef ik iets automatisch over mij en de ziel, even daargelaten of er überhaupt een ‘mij’ zou zijn zonder de ziel… En na dat stukje was ik klaar, toen was de cirkel rond. Ik hoefde niet meer te schrijven, ik had begrepen wat er begrepen moest worden….
Wauw, wat een euforie!

Ik zou zeggen dat ik echt ‘bezield’ was, dat ik een duidelijk contact heb met een groter, en wijzer(!), deel van mij. Dan voel je dat alles klopt, dat je zelf ook enorm in balans bent. Je bent in-lijn met de essentie van alles, onbenulligheden die ‘normaal’ een rol spelen zijn onbelangrijk. Je voelt je sterk als een leeuw.

..en dan schrijf ik nog even door… want blijkbaar heb ik nog meer te begrijpen….
De volgende ochtend noteer ik dat het, de energie, heel anders voelt, meer een beetje als een kater. Ik bespeur niets meer van de euforie en het voelt dus juist als het omgekeerde. “ja, ik herken het, dat ik na heftige energie uitbarstingen (ook die van dagen achtereen (kundalini) ik moe en op kan zijn.” Maar het is niet alleen moe, het is ook zoiets als twijfel… twijfel over alle inzichten. En dan krijg ik al schrijvend door wat er aan de hand is.
Iets in mij gaat zich afvragen of ik niet alles aan het verzinnen ben…? En deze stem herken ik, die heb ik al heel lang! En ook heb ik deze stem in het verleden geloofd, dat ik de ‘dingen’ gewoon verzon omdat het leven dan dragelijk zou zijn.
Maar nu doorzie ik het pas echt goed. Dit zijn oude stemmetjes en systemen, ze hebben het allemaal aangezien en trekken nu aan de rem. Deze grote sprong voorwaarts is voor een deel van mij niet veilig. Misschien denkt het wel: veel te open en veel te kwetsbaar! Het kan zelfs zijn dat ervaringen uit vorige levens hier een rol in spelen, ik zou bv. kunnen bedenken dat ik vroeger misschien wel verbrand ben om mijn kennis. Het is dan heel logisch dat een deel in mij aan de rem trekt.
Dus ik schrijf in mijn boek dat ik vandaag gewoon heel lief voor mezelf ga zijn, dat ik die (saborterende)delen ook de ruimte wil geven om te wennen, ze laten merken dat ik ze hoor en zie, maar ook dat het oké is. En dan komt er een nieuw besef binnen. Nu snap ik ook waarom ik grootse inzichten altijd zo weer kwijt ben, dat ik ze niet zo paraat heb in mijn denken/geheugen…! Ik moet ze altijd opschrijven en als ik ze dan weer lees ben ik er ook echt weer helemaal in. Ik dacht altijd dat het beseffen zijn die op diepere lagen hun werking doen, dat het niet nodig is ze in mijn dag-bewustzijn te hebben. Maar zo is het niet! Of ik word heel moe na inzichten, of ik verban ze naar afgelegen plekken…. Zo is het, zo doet mijn systeem het (om ‘iets’ in mij te beschermen)! …ik begrijp nu zoveel meer van mezelf…
Het mooie van dit besef is: Ik ben eerst lief, zacht en begripvol voor mijn ‘beschermingsmechanisme’ en dan krijg ik meteen, in één keer, veel meer inzicht in het hele systeem!?! Zo enorm snel kunnen dingen werken…

De hele verdere dag, van lief en begripvol zijn naar mijn systeem, voel ik me bizar raar. Ik voel hoe er zwaarte en pijn in mijn lichaam is, hoe daar ergens in verscholen pijn en verdriet huist. Ook ergens kunnen daar tranen van opluchting in verstopt zijn, voel ik vaag.
Ik bedenk dat dit een prima dag zou zijn om te gaan tekenen, of mediteren…. Maar dat laatste is iets wat ik nooit doe en ik bespeur daarin ook een soort angst. Ik begrijp dat ik nooit mediteer (echt stil zitten, zonder iets te doen) omdat ik dan wel eens op plekken kan komen waar een deel van mij niet wil verkeren….
Ik voel me vaag licht in het hoofd en iets in mijn buik (‘misselijkheid’ is een te groot woord). Soms is het extra draaierig bovenin mijn hoofd. Ik slaap even op de bank, maar word daar niet echt beter van. Verstop mezelf in film kijken. Verstoppen achter roken lukt niet, het smaakt me niet. Mijn systeem verbant het roken(!?!), nou… dan zijn er wel grootse dingen aan de hand, dat herken ik.

Later op de dag zijn er nog activiteiten die ik buiten de deur moet doen, en dus ook in contact zijn met mensen, maar alles voelt raar en bizar… alsof ik er zelf niet ben. Alsof ik met een half oog naar mijn eigen film zit te kijken. Dan word ik op de valreep nog geconfronteerd met iets wat me uitdaagt om dan misschien maar toch al mijn verworven wijsheden over boord te gooien??!! Ohhhhh, ik ga echt heel hard twijfelen of ik het wel allemaal goed heb!!! Het is dan moeilijk om objectief te blijven, het groter geheel te blijven zien. Na nog eens twee films te hebben gekeken ga ik toch maar schrijven, want het gevoel knaagt. Ik geef al schrijvend lucht aan alles wat in me leeft en tegen half drie ’s nachts kan ik de moed en de rust vinden om toch bij mijn wijsheid te blijven, ook al voelt het zwaar. “…maar mijn gevoel liegt toch niet”, en dat laatste helpt daarin. Ik neem dapper de taak op om mezelf naar bed te brengen, slapen is de laatste tijd niet het meest fijne.

“Bijna half drie, tijd om naar bed te gaan. ik ga nog even wat rekoefeningen doen voor de vage pijn in mijn linker heup en liefdevol al mijn onzekerheden toespreken.”

En dan wordt ik vandaag fijn wakker! Ik herinner me dat ik gedroomd heb over onderwijzen, herhaaldelijk geloof ik. Ik was de onderwijzer.
Ik schrijf in mijn boek: “Ja, het is wel mooi hoeveel ik mezelf probeer te ontwikkelen”.

Mijn lichaam voelt evengoed nog pijnlijk en zwaar als ik iets groots naar boven breng. Ik lees tijdens mijn ontbijtritueel (muslie/fruit, koffie, roken) wat in een boek wat ik pas bij de kringloop gekocht heb, over dromen en inzichten van Edgar Cayce. Het is fijn.
Ik loop naar binnen voor meer koffie en ‘bedenk’ dat het pijn/verdriet is wat ik in mijn lichaam voel. En dan lees ik op blz.22: “Wanneer we anderzijds met een gelukkig gevoel ontwaken, vol energie voor de nieuwe dag, betekent dit dat onze ziel tevreden is over de pogingen van de vorige dag”. …..phoe… Ja! Dan jubel ik helemaal om alles, hoe alles werkt! Lekker wakker worden, dromen over onderwijzen en dan dit lezen…. Ja, ik ben goed bezig, ik hoef niet zoveel te twijfelen! Gewoon luisteren naar mijn gevoel, die heeft het juist…

En communiceren met alles in mij! …want door uit te spreken wat ik voel, is de pijn in mijn lichaam gehoord en gezien en dus weer verdwenen.

Bezinning
Wanneer we minder sterk zijn, twijfelen, onszelf minder-waardig vinden, niet in onze kracht kunnen staan… dan trekt de ziel zich terug. Anderzijds: wanneer we in ons zelf geloven, ons waardig achten, dan maken we ruimte om bezield te zijn. Ik ga hier in het volgend schrijven (zeer binnenkort) meer over uitleggen.

Nog iets om te overdenken, wat al lang geleden mijn gedachten binnen schoof….
Hoeveel mensen die de euforie van de ziel voelen, en daarna moe en laag in hun energie komen (om wat voor beschermingsmechanismen dan ook) krijgen de stempel van bipolair???? Ik weet er verder weinig van, maar ik geloof dat heel veel symptomen van het ‘mens-zijn’ heel erg verkeerd begrepen worden. Wel iets om nader te bestuderen, zou ik zeggen. Maar goed, ik ben vast niet de eerste die dat bedenkt.

Lieve mensen, dank je wel voor het lezen en…. Geef je ziel de ruimte!
Heel gauw kom ik met de rest van het verhaal.

17 aug. 2018

 

 

Lezersadvies:
Bedenk, bij wat ik schrijf, dat het dingen zijn die ik ervaar of die door mijn hoofd spoken, er valt geen waarheids-waarde aan te geven. Het is gewoon mijn ding van dat specifieke moment 😉 Ik hoop dat mijn gedachten en mijn ervaringen je inspireren, dat het zo is dat ik net iets zeg waar jij ook wat aan hebt, maar dat je vooral jezelf ook mag delen!. Je bent het waard.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *