Het Innerlijk Kind

Het kind in jou
bron: loveandlight.eu

Misschien heb je wel eens het gevoel ‘dat er iets niet klopt’… Je bedenkt wel dat je het allemaal best voor elkaar hebt, dat je eigenlijk niets te klagen hebt, maar toch…! Ja, en misschien heb je best wel wat dingen meegemaakt in het verleden die niet fijn waren, maar dat heb je allemaal best wel een plek gegeven. Je snapt de dingen en overziet het met je eigen vergaarde wijsheid. Oorzaak en gevolg zijn helder voor je.
…..maar er klopt iets niet! …toch? (of ben ik nou gek?)

Grote kans dat je je dus eigenlijk niet ‘heel’ voelt.
Het kan ook anders voelen. Juist misschien dat je nog zoveel onverwerkte-pijn voelt! En dat je niet begrijpt waarom daar maar geen verandering in komt. Waarom steekt het elke keer weer de kop op? Wellicht ondanks alle hulp die je al gezocht hebt….

Maar misschien lees je dit en denk je: ‘mwahhh.. ik geloof niet dat dit een interessant schrijven voor mij is… Dit gaat niet over mij’. Maar lees alsjeblieft nog even door, want ik geloof dat we allemaal een stukje meer heler kunnen worden. Lichter, vrijer…

Wellicht heb je er wel eens over gehoord, of ben je er al van bewust, of misschien is het nieuw: we hebben een Innerlijk Kind. Iedereen en allemaal…! En juist daarom heb ik mijn best gedaan relevante dingen op te schrijven waardoor je misschien iets herkent, of beter gezegd: iets voelt wat met je resoneert. Ik heb een link toegevoegd waar je gratis een e-boek kan lezen. En met dit schrijven wil ik je vooral uitnodigen om verder op onderzoek te gaan als je voelt dat dit onderwerp wat met je doet. 

We hebben allemaal een innerlijk kind. Een schat die gevonden wil worden… een schat die je zal verrijken.

 

Het kind

Je komt ter wereld als een ‘onbeschreven blad’, althans in dit leven. Even daargelaten of nou wel of niet geloofd in een leven-na-de-dood, of in de ziel. Je bent nieuw in alle ervaringen. Na je babytijd, waarin je vooral doet wat je nodig hebt, groei je op tot een kind met een rijke binnenwereld. Je bent open en nieuwsgierig, in staat om fantastische werelden binnen te gaan die je zelf bedenkt. Spelen is een belangrijk onderdeel van je leven. Het geeft je alle ruimte om te onderzoeken en te experimenteren. Beleven, her-beleven, oefenen, integreren… zowel over dagelijkse zaken uit de ‘echte’ wereld, maar ook in je fantasie en je gevoelens. Je bent als kind rijk, zeker als er goed voor je gezorgd wordt, dat je liefde en aandacht krijgt.
Je mag zijn wie je bent en je wordt gezien…

 

Het niet geziene kind.
Getekend om een pijn in mijn schouder beeldend te maken. Bleek dat er dus pijn vast zat van het innerlijk kind…

Dit, zo beschreven, is de beste variant. Maar zelfs hier kunnen al ervaringen zijn ontstaan waardoor dat pure kind gehard werd, dat het beschermlaagjes moest ontwikkelen omdat het niet veilig voelde. De veiligheid van de juiste omstandigheden zodat je voorzien wordt in dat wat je nodig hebt. Dat kan variëren van een broertje of zusje die je speelgoed afpakte tot ernstigere dingen als een ouder of verzorger die je niet genoeg liefde en aandacht kon geven, en alles daartussen (…of nog erger). Beide varianten zijn een bedreiging op de behoeftes die je hebt. Als kind ga je leren om op te komen voor die behoeftes, soms werkt het soms niet. En als het niet werkt is het enig wat je kan doen: aanpassen. Dat aanpassen resulteert vaak ik in delen van jezelf onderdrukken, met namen behoeftes. Je gaat de verbinding met je verlangens verliezen. Je hard jezelf en gaat eigenlijk verbindingen met delen van jezelf verliezen, met je innerlijk kind….. Emoties zijn ook vaak dingen die als ‘kinderachtig’ betiteld worden. Was het zo fijn om kind te zijn… en dan leer je later dat alles wat kind-achtig is negatief beitelt wordt als kinderachtig!?!

Al die behoeftes aan liefde, aandacht en gekoesterd te worden zijn er nog steeds! Dat is het deel van het kind in jou wat je misschien nog het makkelijkst voor de geest kan halen. Dat is de behoefte van je innerlijk kind!

 

 

 

 

Subpersonen

Je bent geboren als kind. Min of meer kwetsbaar en blanco (in dit leven). Het enige wat je nodig had was liefde, aandacht en voeding en verzorging. Misschien zit het al meteen in het pakketje, maar als daar iets niet in klopte wist je dat aan te geven door te huilen. Je zet huilen in om te krijgen wat je nodig hebt. Dat wonderlijke wezen ‘kind’ leert razendsnel dingen in te zetten om voorzien te worden in zijn behoeften. Een peuter kan behoorlijk boos worden als hij zijn zin niet krijgt. Hij leert zijn boze-ik te gebruiken. En misschien ervaart dit kind later op school dat er veel te behalen valt door lief en meegaand te gedragen, omdat je dan ook mee mag doen met een spel. En weer later, sommige kleren ‘stom’ te vinden, omdat je geleerd hebt dat anderen onaardig tegen je kunnen doen als je iets draagt wat ze raar/lelijk vinden. Misschien is dit wel de geboorte van je innerlijke-criticus… één van de vele subpersonen die we kunnen hebben. Ik vermoed dat je deze subpersoonlijkheid wel vlot in jezelf kunt herkennen. Bedenk maar eens wanneer je kritisch bent naar jezelf toen.

Bron: www.berrycollewijn.nl

Vraag jezelf eens af: Waarom ben je zo kritisch naar jezelf toe?
Omdat je inderdaad onhandig bent? Niet mooi genoeg? Te dun, te klein, te dik? etc. Wie zegt dit nu? Welk deel van jou is nu aan het woord? Als je een dergelijk antwoord hebt gegeven dan mag ik je vertellen dat je antwoord vanuit je innerlijke criticus, deze subpersoon heeft nu de leiding. Kijk opnieuw naar de vraag: waarom ben je kritisch naar jezelf?
Beter is het om te zeggen: waarom is jouw innerlijke criticus zo actief?

Je innerlijk criticus heeft een hele belangrijke rol!
Heb je inmiddels door wat hij probeert te doen, wat zijn functie is?
Hij dekt je alvast in voor kritiek van buiten, van anderen. Als je dat zelf al doet dan hoeft de kritiek van anderen je minder pijn te doen. Je doet het immers jezelf al aan. Je innerlijke criticus beschermt jou dus als het ware. En wie beschermt hij vooral, vanwaar is deze subpersoon geboren? Ja, inderdaad: om je innerlijke-kwetsbare-ik te beschermen! Je innerlijk kind. Dat pure wezen wat enkel liefde en aandacht behoeft…. (Maar ondertussen ben je, met jouw manier van doen, ook juist je eigen innerlijk kind aan het bekritiseren…)
Elke subpersoon in jou heeft in wezen als doel dat innerlijk kind te dienen. Ze zijn ergens ontstaan om te kunnen voorzien in behoeftes die je diep van binnen hebt. Er kunnen veel soorten subpersonenen zijn, allemaal met hun eigen rol. Soms is de ene heel actief, heeft de leiding, en soms de ander en sommigen hoor je bijna nooit.
Subpersonen zijn niet slecht, het zijn geen dingen waar je vanaf dient te komen. Door van ze bewust te worden kun je hun taak begrijpen. En als je begrijpt wat je doel is: er zijn voor je innerlijk kind, dan kunnen subpersonen een andere, vaak mildere rol krijgen. Omdat jij de leiding gaat nemen, omdat jij zorg gaat dragen voor het kind in jou! ….dat is de wenselijke situatie.

Innerlijk kind

Teken eens een spelend kind met je niet-schrijfhand.
Hoe oud is het kind? Wat valt je op?
Je kunt de opdracht ook specifieker maken: dat je je Innerlijk kind gaat tekenen.

Als het zo is dat je het gevoel hebt dat er iets niet klopt, zoals ik in het begin schreef, dan weet ik bijna zeker dat je het contact met je innerlijk kind mist. En dan kan ik zeggen: wat fijn dat je systeem dus steeds aangeeft dat er iets niet in balans is. Je bent gemaakt om in contact te zijn met je hele zelf, om heel te worden…. Contact te maken met het uit het oog verloren, en dus verwaarloosde kind in jou. En zo kan ook het kwartje vallen, dat je beseft dat niemand anders dat voor je doen kan. Echt totaal niemand! Ze kunnen je de weg wijzen, je bewust maken, je helpen herinneren dat er nog een lief kwetsbaar kind in je huist die zo verlangt naar liefde en aandacht, maar je hebt hem/haar zelf te vinden. Je zult hem/haar niet vinden in je hoofd, daar zit misschien wel de sleutel tot de deur, maar je zult op zoek moeten gaan in andere delen van jezelf. Het is niet een kwestie van het hoofd, het denken. Bewust-zijn is het begin, de sleutel, opdat je weet dat er ergens een deur is waar je misschien op een dag door naar binnen mag gaan. Want dit kind ga je niet zomaar vinden…. Het is een ware missie met vallen en opstaan, met deuren die opengaan en kiertjes die gauw weer dichtklappen. Al die subpersonen die je je eigen hebt gemaakt, in de loop van je leven, is een compleet leger die hem/haar beschermen. Die zet je niet zomaar aan de kant.

Innerlijk kind en je ziel

Je zou het ook kunnen bekijken als dat je innerlijk kind synoniem is aan je ziel. Als kind ben je nog erg verbonden aan het pure wezen wat je eigenlijk bent. Je bent een ziel die via dit leven ervaringen op wil doen, via dit mens die je nu bent. Hoe meer je verbonden bent met de ware kern van jezelf, je ziel, hoe soepeler en helderder dit leven is. Je bent meer in balans en kun bijvoorbeeld veel makkelijker je intuïtie gebruiken. Het verlangen om in verbinding te zijn met die zielsenergie kennen vele mensen die al ‘opener staan’. Voor hen is het alsof ze als het ware zich kunnen herinneren om dat te zijn, en dus niet belast te zijn met het zwaardere aardse leven.
Het echte kind, wat je eens was, voelde zich meer verbonden met die zielsenergie, had er ook meer toegang toe, maar in de loop der tijd kwam er steeds meer ruis. Het pure kind zag zich genoodzaakt zich te harden, zich te wapen voor al die zwaarder energieën, en begroef zich onder allerlei beschermlaagjes. Met tijd en wijlen kan het zijn dat je het verlangen naar ‘thuis’ veel sterker gevoeld hebt. Het kan zelfs zo zijn dat je daardoor in een crisissituatie terecht bent gekomen. Misschien dat je je leven aangepakt hebt zodat het beter bij je past, dat je dichter bij jezelf bent gekomen, dat helpt. ‘Dichter bij jezelf komen…’ …hmm zie je waar de behoefte ligt?
Dichter bij jezelf komen is de behoefte. En wat is ‘dichter bij jezelf’? Wie of wat is dat dan??


Ik denk dat het Innerlijk kind de beste variant voor dat is, dat je daar kunt zijn, zo dicht mogelijk bij wie je in wezen bent. Open en ontvankelijk, verbonden met je zielsenergie. Dat verlangen heb je altijd al in je gehad, een eventuele crisissituatie heeft er alleen maar voor gezorgd dat je beweging in je leven(s energie) ging brengen. Je hebt je innerlijk kind op te zoeken om weer in verbinding te zijn met je dieper behoeftes, weer meer te worden wie je eigenlijk bent. Het wezen met al die openheid, liefde, fantasie, vrolijkheid, creativiteit, en… creërende vermogens. Ja, creërend, want we zijn nog tot zoveel in staat! En dat weet je, dat voel je diep van binnen.

Diep in jou ligt de schat, dat deel waar je zo naar verlangt. Het deel wat je thuis laat komen, het deel wat je al bent, maar waar je het contact mee bent verloren. Je innerlijk kind… En als je het kan zeggen, het wilt zien: je innerlijk kind, de poort naar je ziel.

 

Jezus en het kind

In de bijbel heeft Jezus het regelmatig over kinderen. Het zou mooi zijn als er duidelijk staat wat Jezus bedoelde. In mijn ogen is de bijbel behoorlijk bewerkt zodat het een fijn boekwerk werd wat gebruikt kon worden om de mensheid afhankelijk te maken, in angst te laten leven (zondig al bij geboorte?!) in plaats van de verantwoordelijkheid te nemen die we hebben, onze goddelijke kracht. God schiep ons toch naar zijn evenbeeld?! Maar ik wil nu niet woorden uit de bijbel in een ander daglicht plaatsen, hoewel het wel heel interessant is. Ook wil ik niemand kwetsen, echt niet! Ik weet ook dat de bijbel heel veel houvast kan bieden. Ieder heeft zo zijn eigen levenspad, denk wijze, en ik denk dat velen juist op het zelfde uitkomen.

Twee uitspraken van Jezus wil ik graag wel even nader bekijken.

  • Wie het koninkrijk van God niet als een kind ontvangt, zal er zeker niet binnengaan.” (Marcus 10:13-16)

  • Als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan.” (Matteüs 18:3)

Beide uitspraken refereren wat mij betreft direct aan het innerlijk kind. Wees als het kind en je hebt toegang tot het koninkrijk. Koninkrijk…. het rijk van de koningen, de goden… het goddelijke. Het koninkrijk verwijst naar het hoogste goed, het hemel/zielenrijk. Verbinding met het goddelijke, met God (als je het zo wilt bekijken), dat waar we zo naar verlangen en waar we toegang toe krijgen door te worden als het kind… het koninkrijk is te betreden via het kind. Ons innerlijk kind is de toegang tot ons hoogste goed.

 

Bevrijding van de ziel

Ik raad je ten zeerste aan het boek van Lars Faber te lezen over de bevrijding van de ziel: De Heldenreis. Dat gaat over het innerlijk kind. Voor mij heeft het heel veel gedaan. Het is op mijn pad gekomen omdat ik meende dat ik na 7 jaar klaar was om hulp te vinden via geestverruimende planten: Ayahuasca. Hulp voor het ‘er klopt iets niet’. Aanvankelijk had ik na mijn eerste lees ervaringen over deze medicijnplant het gevoel: ‘Wauw, mooi hoor, maar niets voor mij.’ Toen er na 7 jaar drie keer achter elkaar verschillende mensen er het met mij over had, besloot ik het eens weer te bestuderen. Ja, ik meende dat ik er nu wel klaar voor was en ben me een paar maanden op de ‘reis’ gaan voorbereiden. Dat hield o.a. in dat ik twee boeken moest lezen: De gewijde reis en De heldenreis. Juist in de voorbereidende fase zijn er heel wat verschuivingen in mijn bewustzijn geweest. Het voelde ook echt alsof mijn reis al begonnen was.
Je kunt hier het boek lezen, 2de boek: De Heldenreis. (Je moet anders maar even om het ayahuasca gedeelte heen lezen.)

Ik zeg niet dat je geestverruimde middelen moet gaan nemen om je innerlijk kind te gaan vinden, sterker nog: ik heb niets ervaren van dat drankje. Ik had die ervaring niet nodig. Die hele ayahuasca kwam op mijn pad zodat ik de woorden van Lars Faber zou gaan lezen, want deze resoneerde echt heel erg met mij. Soms droomde ik iets, waarover ik de volgende dag pas ging lezen.
Het gaat niet om wondermiddeltjes (niet oordelend over dit drankje, omdat ik geen ervaring heb), het gaat met namen om het bewustzijn wat je nodig hebt om verder te gaan, om te beseffen dat je een innerlijk kind hebt! Dat je iets te doen hebt!
(Toch nog even over ‘middeltjes’: als je het niet diep van binnen kunt voelen zal geen enkel ‘middel’ van blijvende waarde zijn. De verandering dien je vanuit jezelf te maken, denk ik dan.)

Door het lezen van die boeken heb ik me kunnen afstemmen op dat deel in mij. Via dromen ben ik mijn innerlijk kind tegen gekomen. De eerste keer herkende ik haar niet als zodanig, het was een onaantrekkelijk kind waar ik juist boos op was.
Toen iemand mij vertelde, nadat ik wakker was, dat dat kind wel eens mijn innerlijk kind zou kunnen zijn, viel er bij mij in één keer een bak met geld (i.p.v. een enkel kwartje). Ik voelde in eens een enorm verdriet in mijn buik, klapte dubbel en moest enorm huilen…. Nu begreep ik echt wat dat inhield: je innerlijk kind. ….en ook hoe enorm hard ik voor haar geweest ben!

Zie, je kunt het allemaal wel benaderen met je hoofd, maar het geeft je dan nog niet toegang tot de gevoelswereld, waar dit kind zich vooral schuil houdt. Je hebt te voelen.
Het is het kind wat zich niet gezien heeft gevoeld, gekwetst is en zich verwaarloosd voelt. Het voelt zich waarschijnlijk nog steeds niet gezien en is daarom veilig opgeborgen. Alle kwetsuren die het te verduren heeft gehad kwamen in eerste instantie van buiten. Het erge is dat we bepaalde manieren overgenomen hebben van buiten en dat we zelf niet zorg dragen voor ons innerlijk kind, we hebben het zelf ook genegeerd, pijn gedaan en afgestraft.

Probeer maar eens te bekijken hoe je met jezelf omgaat, wat je tegen jezelf zegt. Hoe streng je kunt zijn en hoe je je eigen gevoelens kunt bagatelliseren. We zijn heel hard voor

Het innerlijk kind … als we luisteren kunnen we het anders doen, liefdevoller en in verbinding.
Beeld van Alexander Milov tijdens Burningman 2015

onszelf. Vaak niet zo bedoelt en meer nog dat we ons daar helemaal niet bewust van zijn.
Wat je kijk op jezelf kan veranderen, hoe je met jezelf omgaat is dat je je bij dergelijke moeilijkere situaties probeert voor te stellen dat je een lief klein kind voor je hebt. Stel je voor hoe je dat kind zo liefdevol mogelijk zou benaderen. Betrek je eigen dingen op het kind en stel je voor hoe je dan tegen dat kind zou praten. Dan ga je toch niet zeggen: “kluns, zie je nou wel dat je niks kan!”? Beter zeg je dan iets als: “Wow, dat was moeilijk, hè!? Je hebt goed je best gedaan, laten we het nog maar eens proberen.” Of in een verdrietigere situatie: “ja, je hebt verdriet, huil maar.”

Het kind in jou is in de meeste gevallen nog belast met pijn en verdriet uit die kindertijd, dat zit er gewoon nog. Jij als volwassen variant kan de dingen wel begrijpen en plaatsen en hoeft er misschien ook niet meer om te huilen, maar het kind in jou is daarmee nog niet gezien. Die heeft niet het ordelijk denken wat jij nu bezit, die heeft met name emoties die hij/zij niet alleen kan oplossen. En kind heeft een volwassen iemand nodig waar het steun aan kan hebben. Waar het veiligheid kan voelen.

“Het was toen een zee van pijn waarin ik dreigde te verzuipen en niemand om het mee te delen.”
Dit is een uitspraak van een volwassene over een periode in de kindertijd. Je kunt je voorstellen dat dit voor het kind heel erg zwaar geweest moet zijn. Veel ervaring liggen nog opgeslagen in ons systeem.

Veel pijn, verdriet en boosheid die je nu soms voelt wordt getriggerd door de pijn van je innerlijk kind. Oude pijn zit nog vast in je omdat je het als kind niet hebt kunnen ventileren, het kan zelfs voelbaar in je lijf vast zitten.
En elke keer dat jij hard bent geweest voor jezelf was daar ook nog de onderliggende emotie van het kind in jou. Al die keren dat je hard bent geweest voor jezelf heb je ook dat lieve kwetsbare kind in je de grond in geduwd….

Zoals je nu misschien wel begrijpt ben jijzelf de aangewezen persoon om er te zijn voor je verwaarloosde innerlijk kind. Met heel veel geduld en liefde kun je de relatie met hem/haar weer herstellen. Het is niet een simpel, vlot recht te trekken iets, het is delicaat, het zal echt tijd nodig hebben. Je innerlijk kind is door schade en schande wijs geworden en zal je niet zomaar op je blauwe ogen geloven als je nu zegt dat je er voor hem/haar zult zijn. Daar is het niet mee opgelost. Het zal een zoektocht zijn van vallen en opstaan en onderweg ga je vanzelf voelen wanneer er contact is.
En als je het voelt…. wees alsjeblieft lief voor jezelf, voor hem/haar, kom samen in dat gevoel.

 

Wat te doen

  • Wees je bewust van je gedachtes, zeker die je naar jezelf toe hebt. Vraag je af of je ook zo tegen een (verwaarloosd) kind zou praten.
  • Koester emoties, daar heb je namelijk gemeenschappelijk terrein om je innerlijk kind te treffen.
  • Onderzoek je emoties, vraag jezelf wat er voor gevoel nog meer achter kan zitten. Of welke ervaringen. Hiermee toon je interesse naar de belevingen van je innerlijk kind.
  • Wees alert op je dromen (als je die hebt). Onderzoek elk kind in je dromen, hij/zij kan je heel veel duidelijk maken.
  • Ga op zoek naar leesvoer. Let vooral ook op wat ‘toevallig’ onder je aandacht komt, of wat extra je aandacht vraagt. Dit zal dan precies bij je passen.
  • Verminder zoveel mogelijk afleidende dingen als social media en tv. Ga ’s avonds vooral liever iets milds doen voor jezelf, als lezen, tekenen, ontspannende handwerkjes, etc. als je namelijk steeds met je aandacht bij onbelangrijke dingen bent (die je niet dienen), hoe kun je dan luisteren naar wat er diep in je is?!?
  • Praat met iemand die jou hierin begrijpt, spreek hardop dingen uit. Er over schrijven is ook wenselijk. Je stuurt daarmee je aandacht naar gebieden waar je wilt zijn.
  • Wees lief voor je lijf. Neem de tijd om te douchen/baderen, masseer je lichaam met liefde en aandacht. Veel energie zit ook vast in je lijf, die heeft zich ook gehard in de tijd. Maak het weer mild en ontvankelijk.
  • Ga yoga doen, of doe het met nog meer liefde en aandacht voor je lijf. Yoga is bij uitstek de manier om vastzittende energie (lees: pijn) weer los te maken.
  • Doe eens niets en voel. Maak ruimte in jezelf door gewoon stil te zitten, of door te mediteren. Focus op je ademhaling zodat je gedachten niet wild overal heen gaan. Of beter nog: probeer te communiceren met je innerlijk kind. Je kunt hiervan een gewoonte maken wat het makkelijkste is vlak voor het slapengaan. 
  • Neem de dingen niet te serieus. Het leven is een speeltuin waar we ervaringen op kunnen doen. En daarvan leren…. Wees speelser, minder serieus, want dan maak je weer ruimte voor dat kindsdeel in je.

  • Blijf je verwonderen. Verwonder je over dingen in de natuur. Bekijk eens echt wat je ziet! Dus niet zien wat je denkt te zien, zoals bijvoorbeeld een blad op de grond of een net uitkomend knopje aan een boom. Kijk er naar, observeer het. Wat zie je?
  • Wees nieuwsgierig. Ga je dingen afvragen, dus doordenken waar je anders misschien wel stopt. ‘Hé, wat gek, dat knopje zit maar aan zo’n klein stukje tak vast en toch zie ik dat er best veel blaadjes uit willen komen!? Hoe kan dat, waarom daar, waarom zo??” Misschien weet je het wel uit ervaring, maar kinderen kunnen echt heel veel vragen! Wees als zo’n kind, vraag bij alles door. En dan zul je misschien merken dat het ook heel handig kan zijn! Denk bv aan dingen die je je over jezelf (of anderen) af kunt gaan vragen: “Waarom ben ik zo tevreden vandaag? Waarom reageerde zij zo fel? Waarom werd ik boos?” Etc. Dergelijke vragen over gedrag en emoties kunnen je dan weer behoorlijk wat inzicht geven over hoe je, of een ander, functioneert. Het maakt dat je, als het ware, achter het gordijn kunt kijken, zien dat er vaak een rede voor iets is. Verder kijken dan je neus lang is. Bewust worden van onderliggende factoren.
    Maar wees dus vooral nieuwsgierig als en kind en verwonder je over de dingen!
  • Beweeg en doe regelmatig als een kind. Zet een vlot muziekje op en ga eens lekker gek dansen. Fijn als je het samen met iemand kan doen, maar alleen is ook prima. Misschien moet je wel een beetje lachen om jezelf. Voel dat! Vergroot het desnoods uit, misschien krijg je wel de slappe lach. Ja, vergroot dingen vaker uit, probeer het eens! Vooral lachen. Het zal vaak geforceerd voelen, maar het kan ook overgaan in spontaan lachen.
  • Neem eens de tijd om een groot vel papier vol te krassen, of teken iets geks. Misschien heb je wel ergens een rol behang liggen die je daar fijn voor kan gebruiken. Wat dacht je van een gek fantasie dier kleien. Leer jezelf opnieuw uit te nodigen om dergelijke dingen te doen.
  • Ga niet gewoon wandelen, maar ga ook eens een stuk heel hard rennen, spring in een plas. Ga ook eens ‘van het pad af’, struin door de natuur, ga ergens op staan ..een omgevallen boom of klim in een boom. Neem een mooi tak mee naar huis.

Wees alsjeblieft lief voor jezelf…..
Je bent een prachtig wezen en de kern daarvan huist als een lief kwetsbaar kind in je.

Het zou fijn zijn, als je zelf goede ervaringen hebt met een boek, dat je dat hieronder als ‘tip’ kan plaatsen.

1 april 2018

Later toegevoegd:
Ik heb zeker niet de waarheid in pacht, dat sowieso…! Ik ben ook lerende en dus nog steeds op reis. Dat is ook de rede, juist bij dit stuk, dat ik het niet vlot in één keer kon schrijven. Ik heb inmiddels ook al bedacht dat het vooral om iets in ons gaat wat de essentie is, misschien is het daarom voor sommigen ook fijner om het niet meteen als ‘innerlijk kind’ te beschouwen.

Lezersadvies:
Bedenk, bij wat ik schrijf, dat het dingen zijn die ik ervaar of die door mijn hoofd spoken, er valt geen waarheids-waarde aan te geven. Het is gewoon mijn ding van dat specifieke moment 😉 Ik hoop dat mijn gedachten en mijn ervaringen je inspireren, dat het zo is dat ik net iets zeg waar jij ook wat aan hebt, maar dat je vooral jezelf ook mag delen!. Je bent het waard.

4 Responses to Het Innerlijk Kind

  1. Jose Rozemond says:

    Dank je wel voor je heldere en begrijpende uitleg. Ik kan me daar helemaal in vinden en heb er veel aan. Er zijn daardoor nog meer dingen duidelijker geworden en nog wat meer puzzelstukje op zijn plaats gevallen. Ik ben er nog lang niet, want het is een weg van veel vallen en opstaan, maar ik ben gelukkig wel op weg.

    • Hallo Jose,
      fijn je woorden te lezen. Ik ben ook dankbaar dat hierdoor wat meer puzzelstukjes op hun plaats zijn gevallen (ik denk dat ze ergens op een dieper niveau er al lagen, maar dat jij nou net deze woorden nog even onder ogen moest komen 😉 )
      Ja, het is een boeiende reis die we hierin mogen gaan, met tal van mooie inzichten en delicate contactmomenten.
      Ik wens je heel veel moois en liefs, en dank je wel voor je woorden,
      Babette

  2. Anja says:

    Wat heb je dit mooi omschreven herkenbaar. Je wat te doen lijst is zeker een aanrader en brengt je dichter bij jezelf. Ieder op zijn/haar eigen manier? En mooi dat je dit durft te delen!!

    • Fijn te horen, Anja, dat het herkenbaar is.
      En ja, zekers ieders op zijn eigen manier… heel belangrijk dat we onze eigen weg bewandelen. En ik denk dan maar zo: door het samen te delen kunnen we elkaar versterken en bemoedigen. Het brengt ons met z’n allen ook dichter bij elkaar.
      Ik ben dus blij je reactie te lezen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *