Zweethut ervaring

Oké, dit is dus al echt even geleden dat ik geschreven heb.
Ik denk dat dat begon door de zweethut ceremonie waaraan ik heb deelgenomen.  Het voelde daarna gewoon heel fijn om gewoon te ‘zijn’, zonder er iets van te willen maken of ergens iets van te vinden. En zo ben ik die dag toen eigenlijk ook in gegaan: zonder verwachtingen, gewoon mezelf een fijne fysieke ervaring willen geven. Oké, ik geef toe dat dat toch ook een beetje een verwachting is 😉

Het was een ‘Give away ceremonie’: wat heb je voor waardevols een ander te geven? En wat ik ontvangen heb van dat specifieke moment , dat er ook in materie iets geven wordt, doet me nu inmiddels heel erg veel, maar daar aan het einde iets meer over.

Het was mijn eerste zweethut ervaring. En hoe grappig dat Bart me terug mailt, na mijn bekendmaking dat het mijn eerste ervaring zal zijn, dat het voor iedereen nieuw zal zijn. Ik ging er vanuit dat er allemaal mensen zouden zijn die dit ook als eerste keer zouden ervaren. Maar toen ik Bart in het echt leerde kennen begreep ik hem beter: het moment is altijd voor iedereen nieuw! Mooi hoor, fijn ook zo’n kijk op het leven.
De dag begon met lekker samen thee en een hele lekkere koek van Hanna (vuurvrouw samen met Rob) zittend op houtblokken met planken. Kennis maken en samen delen. Een behoorlijk deel zou ook bestaan uit het voorbereiden van de zweethut ceremonie waaraan iedereen zijn ‘steentje’ bijdraagt. Die stenen zijn een essentieel onderdeel: ze zullen immers voor de warmte in de hut gaan zorgen. Ik had me al voorgenomen dat houtzagen, en zo, wel iets voor mij zou zijn: lekker fysiek, in mijn lijf gaan komen. En toch koos ik meteen voor het maken van de hut!? Op de één of andere manier had ik het meer nodig in de zachtheid te gaan zitten: het maken van een warme liefdevolle plek. De baarmoeder is hier symbool voor. En hoe kloppend dat geweest is voel ik nu des te meer, zeker in relatie tot het materiele geschenk wat ik ontvangen heb die dag. Toen de anderen hout gingen zagen en de vuurstapel vakkundig gingen opbouwen heb ik samen met Bart en twee andere vrouwen de hut opgebouwd, laagje voor laagje. Het geraamte van takken was al gereed. Aan ons de taak om met liefde en aandacht elke deken er overheen te draperen. En dat waren er veel! Vervolgens hebben we gezamenlijk 36 stenen op gevoel uitgekozen en in een cirkel om de houtstapel gelegd. Deze toen één voor één met een bepaalde (hardop uitgesproken) intentie op het hout gelegd. Elke keer met aandacht voor de grote geest (great spirit) en moeder aarde. Heel fijn om dingen bewust te doen als deel van het groter geheel. Rob en Hanna zijn ware vuurmeesters, binnen no-time was er een vuur waar je automatisch respect voor voelt. Niet alleen om de grote warmte maar vooral ook om de intentie/verbinding die duidelijk voelbaar was. Onder de aandacht van de vuurmeesters kregen de stenen de tijd om de warmte van het vuur in zich op te nemen. Nu gingen wij de tipi in om ons voor te bereiden op de ceremonie, dit door meditatie en het geven, ontvangen en delen. Hiervoor had een ieder iets van (persoonlijke)waarde meegenomen en, veelal ingepakt, op het midden-altaar gelegd. Ik was weer blij verrast hoe mijn aandacht naar een pakketje ging en deze er inderdaad nog lag toen het mijn beurt was om iets tot mij te nemen. Ja, het was voor mij bestemd. De spullen die gegeven werden varieerde van een steen tot een ring en alles daar tussen in. Het maakte niet uit als er maar een verbondenheid met jezelf mee geweest was en dat het nu tijd was om die ervaring aan een ander te geven. Het gaat dan vooral dus om de beleving, de boodschap en de intentie. Ik ontving de boodschap van zielsverbinding en loslaten in de vorm van een boekje over liefhebben en seks.
Ik heb een goudgeel/koperachtig waxine lichthouder weggegeven. Ik stond eerst nog wel te twijfelen of ik het wel wilde missen. Het stond voor mij symbool voor de tijd waarin je weer meer ‘binnen’ mag zijn, het fijn voor jezelf maken en vooral lief zijn voor jezelf. Ja, soms mag je dingen loslaten omdat je het niet meer nodig hebt of dat je het naar een volgend level mag brengen. En nu ik dit zo schrijf begrijp ik dat mijn ontvangen geschenk ook precies dat is!…. the next level… wow, wat mooi!

En toen was het tijd voor de zweethut… Ieder ontdeed zich van kleding en terwijl we uit de tipi stapten, naar het grootste vuur, werden we door de vuurmensen energetisch gezuiverd d.m.v. rook (salie vermoed ik) die met veren om je heen werd gewapperd.
Hoe verder in tijd ik ben van de zweethut ervaring, hoe magischer het voor me aan het worden is. Het was echt prachtig! Ik maakte me van te voren nog wel een beetje zorgen hoe ik in hemelsnaam al die tijd zittend op het gras zou moeten doorbrengen. En daarmee bedoel ik: hoe hou je het comfortabel? Ik ben niet de persoon die uren achter elkaar lekker in de zelfde houding kan zitten. En natuurlijk hoef je niet de hele tijd in een zelfde houding te zitten, maar zonder ruggensteun en dan ook nog een lange tijd op de grond zitten…. Je snapt vast wel wat ik bedoel. Maar daar was nergens enig keer sprake van ongemak!

Het mooiste zou ik nu allemaal op kunnen schrijven, maar ik zie dat het ook al weer een heel lange verhaal aan het worden is. Misschien is het ook wel zo dat als je echt op het puntje van je stoel zit omdat je graag wilt horen hoe het was, dat je het misschien maar eens zelf moet gaan ervaren 😉 Voor de beelddenkers wil ik nog wel even een plaatje schetsen: je zit daar helemaal in je adams/eva kostuum in het aarde donker met je billen op het gras. Het is warm, je lichaam glad van het zweet. De ‘verwanten’ buiten doen de flap omhoog. Je ziet dat het inmiddels donker geworden is. Voor de hut brandt het vuur en verderop staan fakkels te branden. In het schijnsel van het vuur zie je delen van glimmende lichamen van je mede zweethutters, de andere delen van hun lichamen gaan vloeiend over in het donker. ‘Ancestors’ worden uitgenodigd de hut te betreden. Tevens is er een stroom van mist die de hut binnen stroomt (misschien stroomt ie juist naar buiten wil mijn verstand zeggen) wat maakt dat het een heel bijzonder magisch plaatje wordt. En ik ben onderdeel van dat magisch plaatje… Er wordt stof op de stenen gestrooid waardoor er een wonderlijk lichtgevend schouwspel ontstaat…. Oh wat heb ik mooie beelden mogen zien…..!!!

En mijn ontvangen geschenk, het boekje…? Ik zou er nog wat over zeggen, hè!? Het vraagt enigszins ook om een soort verstilling.. het gaat om liefhebben in relatie tot seks. De behoefte tot verstilling ontstaat door het feit dat het me in één keer tien jaar terug brengt. Daar heb ik eens iets geschreven, omdat ik dat zo zag en voelde… dit boekje is het vervolg op mijn eigen schrijven, bevat de puzzelstukjes die ik toen nog niet kon zien. En daarmee maakt het mijn schrijven van toen in één keer heel erg waar(devol)! Al schrijvend heb ik toen dingen uitgekraamd die ik nu bevestigd krijg. En in die verstilling mag ik tien jaar in een ander perspectief plaatsen, tien jaar en de tijd ervoor…  Ervaringen de revue laten passeren en ze in een ander licht aanschouwen en hierdoor ook weer bevestigingen ontvangen, merk ik.

Hoe intens mooi kan het leven toch zijn! Ik bedoel dan met name die ervaringen van zo-genoemde-toevalligheden, beter genaamd als synchroniciteit.
Enjoy life… en alles wat je mag beleven en ontvangen!
Durf ook vooral te ontvangen 😉

Dit bericht is geplaatst in Berichten. Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.