Binnenkort

lessen-jan-feb

Posted in Berichten | Leave a comment

Losse tekenles aquarel

Dinsdag 11 oktober kun je een losse tekenles volgen.
img_7228

Je bent van harte welkom van 19:00 – 21:00 uur
€17,50 (inclusief materiaal en koffie/thee/lekkers)

We gaan werken met aquarel op papier.
Je gaat naar huis met een landschap en een fantasie werk

Dit is tevens het begin van een lessenserie aquarel. In een serie van 6 a 7 lessen werken we toe naar een kleurrijk fantasie werk, al dan niet met realistische aspecten.
De 6 lessen daarop gaan we verder in aquarel, maar dan komen er meer realistische onderwerpen aan bod. Ook is hier ruimte om je eigen ideeën met aquarel vorm te gaan geven.

Volg je een lessenserie dan betaal je €15 per les.
(incl. materiaal, koffie/thee en wat lekkers)

Posted in Berichten | Leave a comment

Bewustzijn verruimend

Bewustzijn verruimend

Ik heb al veel over het lichaam geschreven. Als ik zo terug kijk heb ik al aardig wat punten ‘aangeraakt’ (hihi, dat vind ik dan weer een leuke woordspeling). Er zijn nog wel dingen waar ik over zou willen schrijven, maar ik voel de vrijheid nog niet zo. En dan denk ik even na over deze zin….. “Wat gebeurt er nou in me?” … Het is heel fijn om jezelf regelmatig deze vraag te stellen, het maakt je bewust van subtielere dingetjes.

Ik geloof dat ik vandaag van-de-hak-op-de-tak ga schrijven… Ik hoor namelijk op de radio ‘I would die for you’. Ja, Prince is overleden en dat doet me toch meer dan ik gedacht zou hebben. Het was mijn maatje, mijn verwante, mijn mede rebel, de-geen-die-vast-mijn-pijn-begreep-maatje, mijn verdriet leek te resoneren met zijn geleden pijn. Ik was puber en hij had de lp Purple rain gemaakt. Maakt nu dat al die muziek op radio 2 me terug in de tijd laat gaan, dat ik weer even opnieuw die periode mag door-leven??

Ik wilde eigenlijk vertellen hoe bijzonder deze tijd is, dat we grote stappen mogen maken in onze groei. Ik voel het al een poos en ik krijg steeds bevestigingen. Het gaat om steeds meer worden wie je eigenlijk bent. Verbinding maken moet je oerkracht. Je hebt het waarschijnlijk al gevoeld, zo af en toe dat bewustzijn dat je zo op de goede weg zit. Je kunt het niet benoemen, niet in woorden vatten, maar je weet dat je soms zo dichtbij iets bent! En dat voelt gewoon heel erg goed. Het is gewoon thuis komen bij jezelf, dat is wat je aan het doen bent.
Althans in veel gevallen was dat het oorspronkelijke gevoel…. En nu kan het zijn dat het allemaal helemaal niet zo fijn meer voelt. Dat je zomaar,  zonder wat voor verklaring dan ook, je verre van optimaal voelt, weg euforie. Sterker nog: het is zelfs lang geleden dat je zo laag in je energie hebt gezeten. De één voelt die dingen sterker dan de ander, maar stop het niet weg. Veroordeel het niet! Het is er met een rede…
We hebben het in ons om de blauwdruk van ons zijn te gaan belichamen, worden wie je in wezen bent. Mee stromen met het leven, in verbinding … warm, stralend en in harmonie. Dat is wat je van binnen weet, welke beschrijving je er ook van maakt, je weet dat dat je potentie is! En ja, er zijn allerlei energieën in beweging die je helpen dichter bij je ware zijn te komen. Je voelt meer wie je bent en wat je wilt. Of misschien voel je eerst nog vooral dingen die je niet wilt. Nou maar dat is juist ook prima, dat is een begin. We zijn ook niet zo gewend(lees: opgevoed)  om op zoek te gaan in jezelf, dus hoe kun je nou zomaar ineens weten wat je echt wilt? Daarvoor is eerst een verbinding met jezelf nodig. En door te weten wat je niet wilt heb je al een verbinding met jezelf. Accepteer in volheid wat er is! Dus wees bijvoorbeeld blij dat je met gedachten komt van dingen die je niet wilt, in plaats van te balen dat je niet iets positiefs kan bedenken. Want daarmee doe je jezelf onrecht aan, je negeert een deel van jezelf. Zeg maar eens hardop tegen jezelf: “Wauw, ik weet wat ik niet wil! Ik wil niet …. En dat wil ik ook helemaal niet, ik baal zelfs…. enz. enz”. Wat nou, positief denken? Positief denken want dan trek je positieve dingen aan!? Oh ja daar zit wel een waarheid in hoor, maar dat is iets van een ander kaliber. Daar moet je je absoluut niet blind op staren. Want je slaat iets heel belangrijks over!
Er is een deel in je wat gegronde redenen heeft om zus-en-zo te denken, je hebt er niets aan om die gedachten links te laten liggen en te negeren.  Geef ze eens de aandacht en de ruimte en kijk wat het met je doet….

Zoals ik even door het overlijden van Prince terug geworpen wordt bij emoties van vroeger, zo hebben we allemaal voel-dingen op te ruimen. We komen allemaal van generaties waarbij het voelen op de achtergrond geplaatst werd. Voelen triggerde ook nog eens angsten in ons om dingen die we ons niet kunnen herinneren. Maar we zijn collectief inmiddels zo gegroeid, en daar spelen heleboel factoren in mee, dat we dingen mogen herplaatsen, mogen opruimen.
En daarom kan het zijn dat je je soms een stuk minder vrolijk voelt….. (en het kan heel erg helpen als je bewust bent van wat er nou aan de hand is). Het gaat om het hernieuwd door-voelen van emoties. Zie het als een kans om oude pijn(punten) op te ruimen. Je bent nu op een dieper niveau in staat om het puur te beleven. Vrij van belemmerende gedachten voortgekomen uit angst. Het gaat dus eigenlijk om voelen, dat we meer in verbinding gaan staan met ons voelen. En, oh wat hebben we daar grootse capaciteiten liggen…..!
Juich elke keer maar dat je dingen voelt, want dan gaan de dingen nog meer voor je werken. Je laat je systeem weten dat je bewust bent en dan kunnen er wonderen gebeuren, neem dat maar van me aan 😉
En ja, nu maak ik het schijf-cirkeltje rond:  vraag je zelf, als er iets in je voelen gebeurt: “Wat gebeurt er nou?” Nog steeds is met alles ‘bewust-zijn’ een sleutel en door jezelf die vraag te stellen ga je met je bewustzijn naar punten die aandacht vragen. En dat is alles wat je systeem dan nodig heeft: aandacht. Dan kunnen dingen gaan verschuiven en zul je antwoorden vinden.

Toch iets minder van-de-hak-op-de-tak dan ik dacht 😉 Ik heb me laten leiden door Prince

En misschien had ik ook wel graag wat van mijn persoonlijke wonderen willen vertellen, zoals dat ik bij een paar dingen mijn gevoel/intuïtie volg en dat ik daarom zonder enig probleem nu al 12 dagen niet meer rook. En ik was nooit van plan om te stoppen, hè!?!?! Dat is toch wonderlijk? Zo ben ik al die tijd ook niet meer met facebook bezig geweest of ander internet dingen. Voelt wel heel apart moet ik zeggen 😉 Maar goed, hierover misschien een ander keer.

Ik wens je veel voel-bewustzijn. Wees mild voor jezelf. Besef dat je al zo ver bent gekomen en dat je nu zover bent dat je dingen mag opruimen, …….echt opruimen.

Posted in Berichten | Leave a comment

Vrij voelen

En nu schrijf ik weer iets, wat dus nog steeds niet over het beloofde lichaamsbewustzijn gaat. Vrij voelen is nu aan de orde 😉 Waarschijnlijk ben ik wel op dit punt aanbeland juist door het lichaamsbewustzijn. Ik geloof dat zeker. Alles is immers met elkaar verbonden en:  actie-reactie.

Vrij voelen

Maar goed, ik ging vanochtend wandelen. Ik genoot zo van de zon, de temperatuur, de vogel geluiden en al het andere wat in de lucht hing. Het voelde echt lekker. Op een gegeven moment liep ik te denken aan een workshop die ik graag wil geven: intuïtief schilderen. Al lopend ben ik ‘m in gedachten al aan het geven, ik voel hoe belangrijk het vrij-zijn daarin is. En dat het dus ook een manier is om je vrijer te mogen voelen.
Ik sla een zandpad in en in één keer voel ik verdriet(!?!?). Zo van volop genieten naar verdriet! Van mezelf mag ik huilen, want het voelt wel groots, maar dat gebeurt niet, het is al weer over. Maar ik voel wel dat het iets te maken heeft met ‘je vrij voelen’. Het was een beetje alsof er een poort open ging en dat ik even de essentie mocht voelen. Ja, ik voel wellicht mijn ziel, de vrijheid wens. Heimwee naar die vrijheid? Vroeger had ik heel veel last van heimwee, een heimwee van terug naar je oorsprong willen. Nu besef ik dat ik dit gevoel van vrijheid mis en ik weet ook dat het gewoon in het hier en nu kan. Ik heb er even eerder in de wandeling al van genoten, toen voelde ik het! Dit is wat ik nu te doen heb, dit voelen is er ! Misschien nog een beetje verstopt maar dit is waar ik heen heb te gaan: dit gevoel van vrijheid me eigen maken.
Ik loop gewoon verder en ondertussen blij dat ik zo de emotie van zonet mocht voelen. Even later besluit ik dat ik ergens op een heuveltje wil gaan zitten, gewoon genieten en even stil bij mezelf zijn. Vooral dat stil zijn, er gewoon helemaal zijn….. ik struin een eindje door de bladeren en takken en vind een mooie boomstronk om op te zitten. Het is een plekje wat nog wel in zicht is voor mensen die over het pad lopen. Normaal zou ik liever een plekje hebben waar men mij niet kan zien, maar ik voel blijkbaar de vrijheid. 😉 Ha, is dat niet mooi!? Ik voel me zo vrij dat het me niet uitmaakt als mensen mij zien zitten! (Ik kan veel dingen doen waarbij het me niet uitmaakt wat mensen denken/vinden, maar soms voel ik me ook kwetsbaar en wil ik liever onopgemerkt zijn.) Ik zit daar lekker in het zonnetje met gesloten ogen en dan hoor ik een hond blaffen. Ik zie er twee lopen en één komt gezellig bij me. Even later is de baas ook in zicht. Ik maak een opmerking over de tweede hond en de baas struinde, net als ik eerder deed, over en door de bladeren en takken tot hij ook bij mij is. We hebben een fijn gesprek en dan gaan ze weer. En ik zit daar nog steeds en dan voel ik iets van verdriet en laat ik een aantal tranen lopen. Ook besef ik hoe mooi symbolisch deze ont-moeting was: dat ik de essentie van vrij voelen gevoeld had en dat ik de vrijheid voelde daar te zitten en dat daar dan meteen iemand ook de vrijheid voelde om op af te komen. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je iemand op een boomstronk met rust laat, die zit daar immers vast zijn ding te doen, zeker als het zo’n eindje van het pad af is. (Ohhh, leuke woordspeling: is zeker ‘van het pad af’ 😉 )
Dank je wel wandelaar met je honden.

Kun je voelen over welke vrijheid ik het heb?
Het gaat niet over vrij zijn in tijd. Je kunt namelijk nog zoveel vrijetijd hebben, maar niet de vrijheid voelen waar ik het nu over heb. Het is de vrijheid die je voelen kan, vrij zijn om te zijn wie je bent… ? …maar dat dekt de lading ook niet helemaal. Dichter bij kom ik als ik zeg: oké zijn met wie je bent en hoe alles om je heen is, dan mag je verbinding maken met je diepste zijn. Die verbinding, dat is het! …volgens mij….. Hmmm het is gewoon lastig te omschrijven. Als je het (eens) voelen kan dan weet je precies wat ik bedoel.

Die ontmoeting  met die wandelaar is een mooi ezelsbruggetje om nog even te vertellen waarom ik schrijf. Ik voelde iets van vrijheid en hij heeft dat ook gevoeld. We hebben met z’n allen invloed op elkaar. Een eerder blog lag een poos gelden al een paar dagen klaar, maar ik twijfelde of ik het zou plaatsen. Soms voel ik me ook echt wel onzeker, hoor. Maar toen bedacht ik: als ik ook maar voor één iemand iets kan betekenen dan is het voor mij al goed. Ik hoop namelijk dat het delen van mijn dingen een ander iets kan brengen. Soms kan een zin of een gedachte van een ander iets voor je doen, in werking zetten. Enfin, ik plaats dus dat bericht en wat denk je? Is er een lieve lezer die me belt naar aanleiding van m’n schrijven! Ja, ik krijg meteen de bevestiging van het universum, ik heb één iemand bereikt. Dat was zo’n fijn moment en gesprek. Dank je wel lezer 😉
En vervolgens ben ik nu weer een blog verder en ik merk dat hoe meer ik deel van mezelf, hoe meer andere delen, ik heb regelmatig gesprekken naar aanleiding van mijn schrijven. En dat is werkelijk zo ontzettend fijn! Vorige week ook weer een heel fijn gesprek mogen ervaren waarin iemand zich bloot durfde te geven. En reken maar dat je dan mooie contacten met elkaar kan hebben! Dat je gewoon mag delen en zijn wie je bent. Dank je wel fijn persoon 😉 Wees maar het wonderlijk wezen dat je bent.

Ik schrijf net over verdriet voelen en dat ik tranen laat lopen. Bij het over lezen verplaatste ik me even in een ander en dan kan het zijn dat je denkt ‘oh, verdriet, huilen…wat vervelend.’ Maar ik wil nog even benadrukken zoals ik in het vorig blog (hier) schreef dat het om het voelen van een emotie gaat. Ik ervaar het als pure emoties, zonder oordelend denken. Ik denk dat als je je emoties zo kan voelen dat het altijd mooi is….

Ik voel gewoon dat dit (weer) een bijzondere tijd is, en ik hoor regelmatig van anderen dat ze dat gevoel ook hebben. Ik ben grote mensen (lees: grootse) dingen aan het doen, ik voel de verschuivingen. <3
Door samen te delen kunnen we samen groeien, we zijn immers al verbonden met elkaar.
We zijn het soms alleen vergeten….

(latere aanvulling)
Oké, dan valt er, na het plaatsen van de tekst, een kwartje….
Ik loop daar en voel me vrij… Door het denken aan de workshop komt het element van vrij-voelen in mijn gedachte. Ik voel me vrij en denk er aan, input van twee kanten dus. En dan voel ik verdriet… Het ging niet om het concept van vrij-voelen, daar was het verdriet niet om, niet om het gemis van deze staat van zijn! Door het voelen van deze vrijheid voelde ik even puur een stukje van verdriet wat in mij is. Door het vrij voelen mocht iets een beetje aan de oppervlakte komen! Dat is wat er gebeurde.
Hoe dan ook, ik weet nog steeds wat me te doen staat.
Kijk, en zo werkt het schrijven voor mij ook: dat ik tot inzichten kom 😉

Nog even over een andere ont-moeting. Ik vroeg haar (omdat ik van vragen hou, over dingen nadenken kan soms zo verhelderend zijn): waarom moet je zoveel hoesten? Ze vertelde dat dat ook met vastzittende emoties te maken kan hebben. Haar antwoord zette mij over mezelf aan het nadenken. Ik schreef in het vorige blog toch over weer voor het eerst ziek zijn? Nou, ik heb nog steeds een hele zwoele stem 😉 ….oké gewoon hees dan… En ik heb het gevoel dat er heel veel slijm in mij reutelt. Nou dat is gewoon zo, ik maak de meeste vreemde geluiden als ik adem of lach. Maar…ik ben er blij mee, want ik geloof echt dat er vastzittende dingen los aan het komen zijn. Zie hier ook mijn momentje van vandaag.
En nu weet ik dat ik de volgende keer echt over het lichaam ga schrijven! Want hier ben ik weer bij dat punt aan beland.

Leave a comment

Hooggevoeligheid… en mijn blinde vlek

Hoe simpel!!!! En hoe kon het zo enorm lang duren eer ik het in de gaten had???
Ik heb hier duidelijk te maken met een blinde vlek.

blindevlek hooggevoelig

Blinde vlekken in het bewustzijn zijn vaak een gevolg van overlevingsmechanismen die ergens (vroeg) in het leven zijn ontstaan onder moeilijke omstandigheden.’ (Ewald Wagenaar)

Precies….! Ik zocht even op internet naar iets zinvols om hier de blinde vlek te omschrijven.
Alles wat ik hier vertel is mede tot stand gekomen door het bewust zijn, en worden, van mijn lichaam. Ik ga daar later nog over schrijven.

Het zit zo…. Ik leef mijn leven en doe dat voor mij op een aangename manier. Ik zie, leer en groei, heb nergens spijt van en heb het gevoel dat ik met de jaren steeds wijzer word 😉 Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ‘er iets niet klopte’. Dat gevoel maakte dat ik zo af en toe iets ondernam om meer innerlijke wijsheid te vergaren. Denk daarbij aan: een ademweekend, een de-armoring sessie en een heus Ayahuasca weekend. De grootste rede van deze zoektocht is mijn lichaam geweest, die heeft me immers steeds signalen gegeven dat ik ‘iets te doen heb’. Ik refereer hier met name aan mijn kaakklemmen. En nu denk ik dat ik een belangrijk punt heb bereikt, dat ik nu weet wat dat kaakklemmen veroorzaakt heeft. Dit is nu zo’n beetje een zoektocht van een jaartje of tien geweest. Dat lijkt misschien wel lang, maar het is het dubbel en dwars waard. En wat ben ik blij dat ik tegen dit ‘probleem’ ben aangelopen! Zonder dit had ik een heel belangrijk deel van mij niet onder ogen gekomen, ik krijg nu dieper inzicht in mezelf.

Onlangs besefte ik dat ik voor een deel nog steeds aan het ‘overleven’ ben. En overleven is iets waar ik heel erg goed in ben, het is de manier van leven die ik me zeer eigen heb gemaakt. Ik had al eens begrepen hoe grandioos dat mechanisme is en in die zin kan ik ook echt heel dankbaar zijn voor dat systeem. Met dat besef, van dat ik voor een deel nog aan het overleven ben, kwam iets anders mijn bewustzijn binnen…. (weet je dat ik de grootste inzichten ook zo weer vergeet, dat het zich inbedt in een diepere laag en dat ik het niet zo makkelijk in details(lees: woorden) weer voor de geest kan halen?) ….ik denk…en denk.. Wacht….loop even met me mee door mijn gedachten. Aan de hand van een handeling (waar ik een andere keer meer over vertel) ging ik even terug naar een pijn moment uit mijn verleden. ‘Normaal’ kan ik totaal zonder emotie praten en denken over serieus pijnlijke dingen uit het verleden, maar nu begonnen de tranen over mijn wangen te lopen. (Yess, hoera, ik huil!)

En dat was het moment dat ik besefte dat ik niet alleen pijn en verdriet geblokkeerd had, maar dat ik mijn hele gevoelig-zijn afgedekt had!?! Ergens voor die tien jaar had ik mezelf opgelegd dat ik niet meer mocht huilen. Ik was destijds bang dat ik zou verzuipen in het verdriet, dat ik mezelf er in zou verliezen en er niet meer uit zou kunnen komen. Het was een serieuze angst en deze angst heeft me geholpen te over-leven. Ja, angsten kunnen zekers ook functioneel zijn 😉
Ik heb lange tijd gedacht dat het niet (meer kunnen) huilen de oorzaak was van mijn kaakklemmen, maar dat bewustzijn bracht me nooit verder, er veranderde niets. Dus…. en nu besef ik dat het ‘het gevoelig zijn’ is wat ik weggestopt heb. En nu weet ik dat dit het is wat mijn kaakklemmen veroorzaakt heeft, want ik krijg last van mijn keel en het voelt zelfs alsof ik ziek word. Wat daar nou zo bijzonder aan is???? Oh nou, dat zal ik je vertellen: Al die tijd ben ik ook niet meer ziek geweest, niet verkouden, niets!!!?! Al die jaren van kaakklemmen…. En ik besef dat je zo hard in de overlevingsstand en in je blind vlek kan zitten dat je zelfs zulke dingen als ziek-zijn niet meer ervaart. Ook al is die overlevingsstand al lang niet meer nodig….

Dus hoera!!! Ik ben blij omdat ik een beetje ziek werd, dat ik moest huilen om iets pijnlijks van vroeger en ik ben blij dat ik al dagen uren voor de wekker afgaat al wakker lig in bed, omdat ik me zorgen maak om een communicatie dingetje. Want ik besef dat ik pas echt leef als ik leef met mijn gevoeligheid.
Er zijn dingen duidelijk aan het veranderen. En dat heb ik vooral te danken aan mijn lichaam 🙂

Hmmm… zal ik nu stoppen en een andere keer schrijven over hoog gevoelig zijn?
Ja, ik denk dat dat oké is 😉

Posted in Berichten | 1 Comment

Lichaamsbewustzijn

Bewust-zijn, dat is het toverwoord.

Het gaat allemaal om bewustzijn, beseffen, zien, wakker worden. Er was een moment in mijn leven dat ik echt voelde dat ik ‘wakker werd’ en dan ga je alles van een andere kant bekijken. Je kunt als het ware om gebeurtenissen heen lopen en allerlei verbindingen/rode draden zien. Keek ik eerst naar dingen en situaties als naar een plaatje, daarna zag ik geen plaatjes meer, maar waren het multidimensionale dingen. Zie het alsof je naar een schilderij kijkt: eerst gewoon wat je gewend bent, vervolgens wordt het 3D en kun je het ruiken en proeven (oh, volgens mij ben je dan al weer wat dimensies verder). Alles heeft meer diepte en inhoud gekregen.

En ik merk dat alles gradaties heeft, overal kun je een level verder in gaan! Bewustzijn is een eindeloos expanderend iets. Zo was ik me bewust van mijn lichaam, maar dan komt er een moment dat je klaar bent voor een volgende stap, en dan realiseer je je dat je eerder lichaamsbewustzijn kinderspel was. En niets heeft vaste volgordes, alles komt op het moment dat je er klaar voor bent.

Ik heb zo het idee dat ik eens een kaakontsteking kreeg door al dat kaakklemmen wat ik doe. Die kaakontsteking mondde uit in een wortelkanaal behandeling. En iets in mij ‘wist’ gewoon dat dat heel slecht was voor mijn lichaam. En ja, hoor…. Ik had het gevoel dat mijn hele lichaam vergiftigd werd en heb daar echt heel lang last van gehad. Maar…….. juist door deze klachten ben ik weer een stap verder gekomen in mijn bewustzijn van mijn lichaam! Zonder dat had ik nooit hele belangrijke dingen kunnen weten en ervaren. Het zorgde er namelijk voor dat ik verder ging kijken…

Ik besefte dat mijn lichaam me iets laat weten, maar ik ben niet genoeg ingetuned om het te horen. Dus kwam het lumineuze idee in me op ’als mijn lichaam me dingen laat weten, dan is mijn lichaam ook de ingang!’ Nou, en dan gebeuren er ook heleboel dingen vanzelf, komen dingen op je pad die je precies nodig hebt. Dat is, denk ik, ook een kenmerk van een verruimd bewustzijn: je bent meer aangesloten op het universum (of hoe je het ook maar wilt noemen: licht, great spirit, god, etc.). Er ontstaat een hoop synchroniciteit.

Ik vond een lieve kennis die me regelmatig energetisch masseerde/aanraakte. En wat een effect heeft dat op je systeem zeg! Ze zei nog wel dat ik daarna even op de bank moest gaan liggen, maar eens kwam dat er niet van en later op die middag voelde ik me totaal kapot. Kun je nagaan wat dergelijke aanrakingen doen. Van een andere lieve kennis  nam ik bachbloesem druppels en ik liep tegen een familieopstelling aan die precies in mijn straatje paste. Deze heeft me heel veel gedaan.

Nou ja, om een lang verhaal vooral even kort te houden: ik had een vernieuwd lichaamsbewustzijn verkregen. Heel veel dingen kwamen vanzelf op mijn pad nadat ik de keus had gemaakt om me te gaan richten op mijn lichaam. Hier dan even weer een prachtig stukje synchroniciteit: een nieuwe vriendin, die niet op de hoogte was van de dingen waar ik mee bezig was, komt aan met een boekje: “Hier,  ik dacht dit is vast wel wat voor jou, ik heb er namelijk twee in de kast staan.” Een boekje van Alexander Lowen, Bio Energetica. Dit gaat over het belang van je lichaam als deel van het geheel wie je bent. Je lichaam die soms zichtbaar, maar vaak (onbewust)voelbaar, spanningen opslaat. Door dit boekje ben ik destijds begonnen met dagelijks wat rek en strek oefeningen, het paste precies bij mijn vernieuwde bewustzijn. Ik zag de noodzaak om meer verbonden te zijn met mijn lichaam. Door het bewuster ademen tijdens het rekken en strekken denk ik ook dat mijn energie vrijer kan stromen. Meer bewust zijn van je lichaam, je fysieke lichaam, want zie je zelf eens als meerdere lichamen: je denken/willen, je voelen, je emoties, je hoger-zelf/intuïtie en dus je fysieke lichaam. Het is voor je hele systeem fijn als alle delen aandacht krijgen en zo dus ook samen kunnen werken.

Welke ‘lichamen’ krijgen bij jou de meeste aandacht… welke het minst?
Ik denk dat (van oudsher) mijn emotionele en fysieke lichaam het minst gezien worden en dat het denken het meest op de voorgrond is. Oh, en in zware tijden (ja, reken maar dat ik die ook heb gehad) ben ik wel eens helemaal opgegaan in het spirituele (intuïtie/hoger-zelf)lichaam. Dat was op zich fantastisch want ik schreef me suf over van alles en nog wat, had best veel grote inzichten. Maar dat is ook niet optimaal, je leeft ook dan je leven niet. Je leven echt leven doe je door alle delen in verbinding met elkaar te brengen, dat alles is balans is.

Ik zou zeggen beweeg en voel je lichaam, adem…. Maak contact met dit fantastische systeem.

Zoals ik al eerder over het belang van het lichaam schreef (hier en hier), zo heb ik nog wel meer te delen. Dus: tot de volgende keer 🙂

lichaam bewust-zijn

Posted in Berichten | Leave a comment

Mijn lichaam, de zon en de maan

Voor mijn gevoel sla ik nu een deel over, maar ik moet nu echt even schrijven.
Dit is deel 3, of deel 1a. Het vorige deel kun je hier vinden.
lichaam, zon en maan

Ik weet niet meer precies wanneer het was, wel op een goed vrijdag, dat weet ik wel. Ik weet dat omdat op goede vrijdag onze keuken in de fik stond. En die combinatie vergeet je niet zo gauw 😉 Ik had die dag een tekendag in Zutphen. Op die dag gingen we aan de slag met kleuren en chakra’s. Nou moet je weten dat ik echt heel lang behoorlijk sceptisch ben geweest wat betreft chakra’s en kleuren. Vermoedelijk komt dat voort uit een allergische reactie. Het was voor mij een hoop bla bla bla, ondanks dat ik al behoorlijk bewust was van dingen in het leven. Je hebt ook vaak te maken met mensen die vooral praten. Praten over dingen omdat ze denken dat dat het is, omdat ze dat ergens gehoord hebben.  Als je er niet echt mee verbonden ben krijg ik misschien een allergische reactie (misschien, ik weet het niet)

En nu net, dat ik even in de keuken onder de afzuigkap zit te roken, komt daar in één keer zoveel duidelijkheid in. Die dag in Zutphen moest je intuïtief kleuren kiezen voor de zeven grote energiepunten. Ik wil met mijn ogen dicht een potlood kiezen voor mijn basis chakra. Ik heb alle kleuren in mijn hand onder de tafel en dan valt er één op de grond: jep, dat is de kleur van mijn basis chakra! Ik kijk en het is een wit potlood…..?!? Wit? Serieus, is dat wat ik kies uit alle mooie kleuren die er zijn? Verders weet ik de kleuren niet meer zo uit mijn hoofd, maar weet wel wat de laatste was: goud. Goud als deksel op mijn hoofd.
Nu ben ik al een aantal dagen bezig met iets nieuws voor mij: tappen. Ik doe dit meer uit nieuwsgierigheid, de fascinatie voor hoe het universum en het lichaam werkt dan dat ik meen iets te moeten oplossen. Maar goed, ik ben me gaan richten op iets wat ik al heel lang heb, de spanning in mijn kaken. Ik ga een andere keer nog vertellen over dat ‘tappen’ maar het is al interessant wat er in je bewustzijn gebeurt als je daar mee bezig bent. Als vanzelf komt de (vernieuwde) gedachte in me op dat die spanning in mijn kaken mijn energiestroom blokkeert en dat het te maken heeft met onbewuste angsten.
Gister droom ik twee intense dromen. Ja en dan weet ik dat me hier iets heel erg duidelijk wordt gemaakt. Vaak is dat meer onbewust dan bewust, maar ik krijg dan altijd wel een prettig gevoel, omdat ik weet dat er weer iets in ontwikkeling is. Ja, ik ben gek op groei en ontwikkeling! En dat er dan rond deze tijd ook nog eens een zonsverduistering is is natuurlijk helemaal mooi. Een zonsverduistering hoort ook nog eens bij een nieuwe maan, dubbel op dus. Door die dromen voel ik me fysiek ook aangeslagen, dat heb ik meestal als ik intens droom, ik voel dat de rest van de dag in mijn lichaam. En dit keer voelde ik het ook nog eens heel erg op mijn hoofd, net de bovenkant van mijn schedel. Ik heb die dagen getapt op het opheffen van de blokkade die rond mijn kaak gebied zit en deze zonsverduistering geeft je het vermogen nog meer en makkelijker oude dingen op te lossen en verder te gaan met je levens pad. Ik heb me er op gericht dat ik mijn energie meer vrij wil laten stromen. En ik besef net hoe prachtig die witte en gouden kleuren waren, dat ik die toen gekozen had. Want ja, er was nog zoveel te versterken in de basis (chakra). En wellicht heb ik toen goud voor mijn kruinchakra gekozen opdat ik niet te veel binnen zou krijgen, goud dekt namelijk goed af. Als je basis niet sterk genoeg is kun je niet veel hebben, alle input van boven zou te heftig zijn geweest.
Ik concludeer dat ik mijn basis inmiddels verstevigd heb en dat ik nu door allerlei bewustzijn verschuivingen mijn blokkade bij mijn keelchakra kan zien en nu mag het dak er af 😉 Nu voel ik van alles bij mijn kruinchakra. En ja, vandaag ook heel sterk.

Verbluffend om nu, zo’n acht jaar later, te beseffen hoe prachtig en kloppend dat moment was van kleuren kiezen. Hoe dan een potlood op de grond valt…. op de grond, voor je basis. Grond, basis… niet genoeg grond hebben om op te staan. Het is als het bouwen van een huis: zonder goede fundering kun je niet iets neerzetten.
En daarom groei en ontwikkel ik, omdat ik nog zoveel wil (op)bouwen 😉
Worden wie ik in wezen ben…..

Posted in Berichten | Leave a comment

Aandacht voor het lichaam

Vandaag sta ik op en voel hoeveel spanning ik in mijn lijf heb, met name mijn kaken. Je zou verwachten dat slapen een fijne ontspannen bezigheid is en dat je dan wel wakker moet worden met een heerlijk soepel fijnvoelend lijf.
Maar de nachten…. dat zijn soms hele intense reizen naar gebieden van het boven- en onderbewustzijn. Even voor de duidelijkheid: bovenbewustzijn is je hoger-zelf, je ziel. Het onderbewustzijn is het gebied met ervaringen uit het verleden. Twee plekken met enorm veel informatie! En ’s nachts, in je droomtoestand, heb je daar makkelijker toegang toe.

Dus…ik denk dat het vannacht dus ook best ingewikkeld was. En er schiet me ook wel iets te binnen wat er wel degelijk mee te maken kan hebben: ik heb gister één mail gestuurd naar meer dan 50 personen.

Ik wil je wel zoveel vertellen, maar ik geloof niet dat het aantrekkelijk is als ik van die grote lappen tekst post. In delen dan maar.
Ik wil je mijn ervaringen vertellen zodat jij er wellicht je voordeel mee kan doen, misschien herken je iets en kan je dingen op een andere manier benaderen, opnieuw belichten. Zien hoe het ook kan zijn, bewuster zijn van wie je bent en rijker worden. Voor mij is mijn leven een groot bewustwordingsproces, mezelf en het leven ontdekken. 😉
En ik wil het dus graag hebben over het lichaam, het heeft je zoveel te vertellen!

Ja, mijn lichaam is een graad meter, via dat kan ik voelen hoe het met me is. Maar het helpt me ook te herinneren dat ik iets te doen heb, dat ik mezelf nog meer mag ontdekken om te groeien en bewuster te worden. In één van de eerste blogs (hier) schreef ik over kwetsbaar durven zijn, over hoe je je spieren kunt aanspannen om een dreigende dreun beter op te kunnen vangen. Mijn ervaring is dat we heel veel onopgemerkte spierspanning in ons lijf hebben. Ik zeg ‘ons’ omdat ik wel zeker weet dat iedereen daar last van heeft. Die ‘last’ is misschien niet voor iedereen bewust, maar reken maar dat je systeem daar hinder van heeft! Zie het als een rivier. Je energie is het water wat heerlijk vrij zou mogen stromen. Blokkades, vastzittende spieren zorgen voor een belemmerende stroming. En soms zit de energie ook compleet vast. Vastzittende energie kun je voelen door fysieke pijn. Dus, stel je hebt dus steeds pijn ergens,.. je lichaam is je daar iets aan het vertellen! En hier kan je dus iets wezenlijks doen. Communiceer! Geef het aandacht, voel en (h)erken.
Ik heb dus al heel lang last van spierspanning in mijn kaken. Eerst dacht ik dat het te maken had met stressvolle situaties en dat het te maken had met ‘zijn’ en ‘uiten’, maar daarmee ging er niets (lees: niet genoeg) veranderen. Ja, ik heb wel het gevoel dat ik me nog veel beter zou kunnen uiten, zowel in contact met anderen als in mijn beeldend werk. In dat laatste voel ik ook echt dat ik nog steeds niet doe wat ik zou kunnen doen, wat er in mij verscholen zit. En in het contact maken met anderen heb ik ook wel een mooi voorbeeldje van gister. Ik had een fijn gesprek met iemand hier thuis, ik voelde me helemaal op mijn gemak. Op een gegeven moment besluit ik iets meer persoonlijke dingen te vertellen. Misschien dat ik er tijdens bewust van was, maar zeker er na: mijn blik is bijna de hele tijd gericht op iets buiten! Ik kijk die persoon dus nauwelijks aan!?! Een deel in mij wil zich wel delen, maar een ander deel vindt dat veel te eng? Ja, zoiets zal het wel zijn. En wie trekken daar aan de ‘touwtjes’ van mijn ogen? De spieren 😉

Goed, dus wat doe je als je pijn hebt? Zoek je iemand op om het op te lossen? Iemand die de symptomen kan onderdrukken? Gebruik je pijnstillers, om de hinder te onderdrukken? Of wil je weten wat er aan de hand is, waarom is daar pijn? Wat heeft je lichaam je te vertellen?

Binnenkort dus meer hierover

Posted in Berichten | Leave a comment

En toch….

Ik heb je nooit zien vliegen, nooit je karakteristieke geluid gehoord… en daar lig je nu, langs de kant van de weg.
Levenloos…

Ik zie je liggen en toch rijd ik door. Maar dan moet ik 150 meter verderop stoppen, omdat een vrachtwagen voor me af gaat slaan. En ik besluit om te keren. Ik stop naast je en leg je in de kofferbak. Ik neem je mee naar de achtertuin. Wil wel je veren uitplukken maar stel het uit tot morgen.
Ik stel uit omdat ik je niet wil beschadigen, wil je geen geweld aan doen, niet van je afnemen wat zo bij je hoort …hoorde…. want je bent nu immers dood. Je hebt je vleselijke lijf verlaten. Maar toch voel ik weerstand, alsof ik je eigenhandig de dood in zal jagen als ik je ontdoe van je prachtige veren…

En toch zit ik een poosje later over je heen gebogen, trek zo zachtzinnig mogelijk een reeks veren uit. Door me heen gaan gedachten van dankbaarheid, van hoe mooi de natuur is, hoe ik deze ziel een mooi hiernamaals wens.
Oh die vleugels.. daar ben ik ook al langer naar op zoek. Maar dan moet ik je echt geweld aan doen!?! En toch doe ik het.. ik ontdoe je van je vleugels…..

Later…
Ik voel me serieus naar. Het is al uren geleden dat ik met je aan de slag was buiten, maar ik voel me er ziek van. In mijn gedachten overweeg ik hoe ik dit weer ‘goed’ kan maken.  Zal ik je weggeven? Ik ken wel een paar mensen die zeer blij met je zouden zijn. Zal ik je morgen begraven, met vleugels? Ja, want ik wil die vleugels al helemaal niet meer!

En toch koop ik de volgende dag een zak strooizout, omdat ik gelezen heb hoe je vleugels moet prepareren. Ik slijp mijn mes en ga een gat graven voor je ontvleugelde lichaam. Nu is de grond zacht, gister niet. Dan neem ik een plank en ga buiten vakkundig je vleugels ontdoen van de vlezige delen. Voorzichtig haal ik de huid los, met het idee dat ik dit later weer aan elkaar kan naaien. Ik bewonder de spieren met de pezen, hoe alles zo mooi in elkaar zit. Ik denk aan gister, toen ik de vleugels van het lijf ging halen. Ik bedacht dat ik gewoon moest bedenken dat ik een stuk kip aan het klaarmaken ben. Dat maakte het wel iets makkelijker, maar ik ging ook juist voelen dat ik dan helemaal geen vlees meer wil eten. Ik kan gewoon geen levend dier gezien hebben en het dan als dood dier nuttigen. En deze klus viel me ook heel zwaar….
Maar ik werk rustig door…. En ik merk dat ik nu heel anders ben. Gister ging veel automatisch en ondanks de weerstand deed ik wat ik moest doen.

Vandaag is anders… Vleugels… ik voel de symboliek. Lag je daar aan de kant voor mij? Ik dacht altijd dat ik eens een kraai zou vinden …maar ik vond jou… Je had zelfs nergens bloed of zichtbare verwondingen. Dat ik moest stoppen op de weg door die vrachtwagen, was dat het duwtje in de rug wat ik nodig had, zodat ik toch besloot je mee te nemen? En wat is je symboliek? Wat brengt jouw energie? Zonder dat ik dat daadwerkelijk opzoek voelt het voor mij al bijzonder. Vroeger zag ik je soortgenoten veel meer dan nu, maar zelfs toen vond ik het al grandioos als ik ze zag.
Je symboliek blijkt vruchtbaarheid en seksualiteit te zijn.

En precies 11(!?) uur voor de volle maan ben ik klaar met het prepareren. Mijn eerste eigen vleugels. Zelf gevonden, zelf geprepareerd…
Of had ik al vleugels?

note:  Sinds de zomer weet ik dat ik bepaalde delen van dieren wil hebben, omdat ik die zou kunnen gebruiken voor kunstzinnige uitingen. Ik heb namelijk hele mooie werken van iemand gezien op een festival! Wat me bijzonder inspireerde! Veren, botten, schedels… je kunt ze kopen maar zijn dan best duur, daarom had ik al besloten dat je zulke dingen ook kunt gaan zoeken in de natuur, of vinden 😉
Veren en vleugels hebben ook een functie wat betreft het energetisch reinigen van ruimtes. Ik weet nog niet wat mijn bedoeling is met deze vleugels. Misschien wel om mijn sjamanen kant meer aan het licht te brengen 🙂
veertjes fazant

Leave a comment

Intuïtie

Vannacht droomde ik dat ik ging trouwen…

En volgens een droomuitleg op internet heeft dat te betekenen met een overgangsfase: ‘Je gaat door een belangrijke ontwikkelingsfase in je leven.’

Wat later… ik lees iets over de aankomende volle maan, het gaat over intuïtie. Te luisteren naar je intuïtie maar ook dat deze steeds sterker wordt.
Grappig dat ik dan gisteravond bedacht dat ik juist in de stilte moet gaan. Dat was absoluut mijn intuïtie! Ik dacht namelijk aan het Ayahuasca weekend, dat ik tijdens die wandeling de grote leegte voor me zag en dat ik de symboliek daarvan tot me nam. Vervolgens komt die leegte dat weekend me nog twee keer om de oren slaan: de nacht wakker meemaken en de hele ceremonie waarin (ogenschijnlijk) niets gebeurde. Dit samen met eerdere ervaringen zoals het ademweekend, maakt dat ik gister bedacht dat het voor mij waarschijnlijk wenselijk is dat ik bewust in de stilte ga. Dus niet de boel maar laten, maar met aandacht voelen en beleven dat er niets is, dat het leeg is. Ik verwacht immers van die geplande investeringen dat er wel iets uit zal komen, dat het me iets gaat brengen. Maar dat doet het steeds niet! En waarom? Nou… misschien wel omdat ik te leren heb om meer op mijn intuïtie te varen…. Op een veel dieper niveau beseffen dat ik alles al in me heb. Dat het dus ook echt vanuit mezelf gaat komen, wat ik ook maar wens aan verlichting of inzichten! Ja, en dat ik dan droom over dat trouwen… een belangrijke ontwikkelingsfase…. Dat maakt dit inzicht dan alleen maar mooier 😉  …. En dat voelt alsof het universum me een bevestiging heeft gegeven.

Ahh …wacht! Er is nog iets essentieels!!!
Ik deed vanochtend die elf minuten meditatie, althans een poging daartoe…  ik voel dan steeds die warmte/tinteling van mijn nek naar mijn schouders en op mijn voorhoofd. Nu bedacht ik dat ik, door die meditaties, daar een soort schild aan het losweken ben. Een schild op mijn voorhoofd? Hmmm, het vreemde is dat die soms ook echt zichtbaar is, mijn huid heeft daar dan soms echt een verkleuring. Na een minuut of acht, negen ben ik gestopt met de mediatie maar ben dit keer wel blijven mee ademen. Toen ervoer ik dat het harnas (ik schrijf harnas terwijl ik het net over een schild had…?!?) ook mijn borstkas bedekt. En ja… ik heb in dit leven me weten te pantseren voor (harte)pijn en ben dan ook echt dankbaar voor dit beschermend schild. Een losgeweekt schild op mijn voorhoofd zorgt vast voor meer inzichten 😉
…en dan mag je zelf even invullen hoe dat dan werkt met het hart.

En ik snap ook wel dat je pas echt je intuïtie, je hart, kunt voelen als je stil bent.
Ja, stilte ik ga je hernieuwd beleven.

Ik wens je veel helderheid
78bc5894e13b07ac3d7e5acaeed5e934

Leave a comment