Hooggevoeligheid… en mijn blinde vlek

Hoe simpel!!!! En hoe kon het zo enorm lang duren eer ik het in de gaten had???
Ik heb hier duidelijk te maken met een blinde vlek.

blindevlek hooggevoelig

Blinde vlekken in het bewustzijn zijn vaak een gevolg van overlevingsmechanismen die ergens (vroeg) in het leven zijn ontstaan onder moeilijke omstandigheden.’ (Ewald Wagenaar)

Precies….! Ik zocht even op internet naar iets zinvols om hier de blinde vlek te omschrijven.
Alles wat ik hier vertel is mede tot stand gekomen door het bewust zijn, en worden, van mijn lichaam. Ik ga daar later nog over schrijven.

Het zit zo…. Ik leef mijn leven en doe dat voor mij op een aangename manier. Ik zie, leer en groei, heb nergens spijt van en heb het gevoel dat ik met de jaren steeds wijzer word 😉 Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ‘er iets niet klopte’. Dat gevoel maakte dat ik zo af en toe iets ondernam om meer innerlijke wijsheid te vergaren. Denk daarbij aan: een ademweekend, een de-armoring sessie en een heus Ayahuasca weekend. De grootste rede van deze zoektocht is mijn lichaam geweest, die heeft me immers steeds signalen gegeven dat ik ‘iets te doen heb’. Ik refereer hier met name aan mijn kaakklemmen. En nu denk ik dat ik een belangrijk punt heb bereikt, dat ik nu weet wat dat kaakklemmen veroorzaakt heeft. Dit is nu zo’n beetje een zoektocht van een jaartje of tien geweest. Dat lijkt misschien wel lang, maar het is het dubbel en dwars waard. En wat ben ik blij dat ik tegen dit ‘probleem’ ben aangelopen! Zonder dit had ik een heel belangrijk deel van mij niet onder ogen gekomen, ik krijg nu dieper inzicht in mezelf.

Onlangs besefte ik dat ik voor een deel nog steeds aan het ‘overleven’ ben. En overleven is iets waar ik heel erg goed in ben, het is de manier van leven die ik me zeer eigen heb gemaakt. Ik had al eens begrepen hoe grandioos dat mechanisme is en in die zin kan ik ook echt heel dankbaar zijn voor dat systeem. Met dat besef, van dat ik voor een deel nog aan het overleven ben, kwam iets anders mijn bewustzijn binnen…. (weet je dat ik de grootste inzichten ook zo weer vergeet, dat het zich inbedt in een diepere laag en dat ik het niet zo makkelijk in details(lees: woorden) weer voor de geest kan halen?) ….ik denk…en denk.. Wacht….loop even met me mee door mijn gedachten. Aan de hand van een handeling (waar ik een andere keer meer over vertel) ging ik even terug naar een pijn moment uit mijn verleden. ‘Normaal’ kan ik totaal zonder emotie praten en denken over serieus pijnlijke dingen uit het verleden, maar nu begonnen de tranen over mijn wangen te lopen. (Yess, hoera, ik huil!)

En dat was het moment dat ik besefte dat ik niet alleen pijn en verdriet geblokkeerd had, maar dat ik mijn hele gevoelig-zijn afgedekt had!?! Ergens voor die tien jaar had ik mezelf opgelegd dat ik niet meer mocht huilen. Ik was destijds bang dat ik zou verzuipen in het verdriet, dat ik mezelf er in zou verliezen en er niet meer uit zou kunnen komen. Het was een serieuze angst en deze angst heeft me geholpen te over-leven. Ja, angsten kunnen zekers ook functioneel zijn 😉
Ik heb lange tijd gedacht dat het niet (meer kunnen) huilen de oorzaak was van mijn kaakklemmen, maar dat bewustzijn bracht me nooit verder, er veranderde niets. Dus…. en nu besef ik dat het ‘het gevoelig zijn’ is wat ik weggestopt heb. En nu weet ik dat dit het is wat mijn kaakklemmen veroorzaakt heeft, want ik krijg last van mijn keel en het voelt zelfs alsof ik ziek word. Wat daar nou zo bijzonder aan is???? Oh nou, dat zal ik je vertellen: Al die tijd ben ik ook niet meer ziek geweest, niet verkouden, niets!!!?! Al die jaren van kaakklemmen…. En ik besef dat je zo hard in de overlevingsstand en in je blind vlek kan zitten dat je zelfs zulke dingen als ziek-zijn niet meer ervaart. Ook al is die overlevingsstand al lang niet meer nodig….

Dus hoera!!! Ik ben blij omdat ik een beetje ziek werd, dat ik moest huilen om iets pijnlijks van vroeger en ik ben blij dat ik al dagen uren voor de wekker afgaat al wakker lig in bed, omdat ik me zorgen maak om een communicatie dingetje. Want ik besef dat ik pas echt leef als ik leef met mijn gevoeligheid.
Er zijn dingen duidelijk aan het veranderen. En dat heb ik vooral te danken aan mijn lichaam 🙂

Hmmm… zal ik nu stoppen en een andere keer schrijven over hoog gevoelig zijn?
Ja, ik denk dat dat oké is 😉

Posted in Berichten | 1 Comment

Lichaamsbewustzijn

Bewust-zijn, dat is het toverwoord.

Het gaat allemaal om bewustzijn, beseffen, zien, wakker worden. Er was een moment in mijn leven dat ik echt voelde dat ik ‘wakker werd’ en dan ga je alles van een andere kant bekijken. Je kunt als het ware om gebeurtenissen heen lopen en allerlei verbindingen/rode draden zien. Keek ik eerst naar dingen en situaties als naar een plaatje, daarna zag ik geen plaatjes meer, maar waren het multidimensionale dingen. Zie het alsof je naar een schilderij kijkt: eerst gewoon wat je gewend bent, vervolgens wordt het 3D en kun je het ruiken en proeven (oh, volgens mij ben je dan al weer wat dimensies verder). Alles heeft meer diepte en inhoud gekregen.

En ik merk dat alles gradaties heeft, overal kun je een level verder in gaan! Bewustzijn is een eindeloos expanderend iets. Zo was ik me bewust van mijn lichaam, maar dan komt er een moment dat je klaar bent voor een volgende stap, en dan realiseer je je dat je eerder lichaamsbewustzijn kinderspel was. En niets heeft vaste volgordes, alles komt op het moment dat je er klaar voor bent.

Ik heb zo het idee dat ik eens een kaakontsteking kreeg door al dat kaakklemmen wat ik doe. Die kaakontsteking mondde uit in een wortelkanaal behandeling. En iets in mij ‘wist’ gewoon dat dat heel slecht was voor mijn lichaam. En ja, hoor…. Ik had het gevoel dat mijn hele lichaam vergiftigd werd en heb daar echt heel lang last van gehad. Maar…….. juist door deze klachten ben ik weer een stap verder gekomen in mijn bewustzijn van mijn lichaam! Zonder dat had ik nooit hele belangrijke dingen kunnen weten en ervaren. Het zorgde er namelijk voor dat ik verder ging kijken…

Ik besefte dat mijn lichaam me iets laat weten, maar ik ben niet genoeg ingetuned om het te horen. Dus kwam het lumineuze idee in me op ’als mijn lichaam me dingen laat weten, dan is mijn lichaam ook de ingang!’ Nou, en dan gebeuren er ook heleboel dingen vanzelf, komen dingen op je pad die je precies nodig hebt. Dat is, denk ik, ook een kenmerk van een verruimd bewustzijn: je bent meer aangesloten op het universum (of hoe je het ook maar wilt noemen: licht, great spirit, god, etc.). Er ontstaat een hoop synchroniciteit.

Ik vond een lieve kennis die me regelmatig energetisch masseerde/aanraakte. En wat een effect heeft dat op je systeem zeg! Ze zei nog wel dat ik daarna even op de bank moest gaan liggen, maar eens kwam dat er niet van en later op die middag voelde ik me totaal kapot. Kun je nagaan wat dergelijke aanrakingen doen. Van een andere lieve kennis  nam ik bachbloesem druppels en ik liep tegen een familieopstelling aan die precies in mijn straatje paste. Deze heeft me heel veel gedaan.

Nou ja, om een lang verhaal vooral even kort te houden: ik had een vernieuwd lichaamsbewustzijn verkregen. Heel veel dingen kwamen vanzelf op mijn pad nadat ik de keus had gemaakt om me te gaan richten op mijn lichaam. Hier dan even weer een prachtig stukje synchroniciteit: een nieuwe vriendin, die niet op de hoogte was van de dingen waar ik mee bezig was, komt aan met een boekje: “Hier,  ik dacht dit is vast wel wat voor jou, ik heb er namelijk twee in de kast staan.” Een boekje van Alexander Lowen, Bio Energetica. Dit gaat over het belang van je lichaam als deel van het geheel wie je bent. Je lichaam die soms zichtbaar, maar vaak (onbewust)voelbaar, spanningen opslaat. Door dit boekje ben ik destijds begonnen met dagelijks wat rek en strek oefeningen, het paste precies bij mijn vernieuwde bewustzijn. Ik zag de noodzaak om meer verbonden te zijn met mijn lichaam. Door het bewuster ademen tijdens het rekken en strekken denk ik ook dat mijn energie vrijer kan stromen. Meer bewust zijn van je lichaam, je fysieke lichaam, want zie je zelf eens als meerdere lichamen: je denken/willen, je voelen, je emoties, je hoger-zelf/intuïtie en dus je fysieke lichaam. Het is voor je hele systeem fijn als alle delen aandacht krijgen en zo dus ook samen kunnen werken.

Welke ‘lichamen’ krijgen bij jou de meeste aandacht… welke het minst?
Ik denk dat (van oudsher) mijn emotionele en fysieke lichaam het minst gezien worden en dat het denken het meest op de voorgrond is. Oh, en in zware tijden (ja, reken maar dat ik die ook heb gehad) ben ik wel eens helemaal opgegaan in het spirituele (intuïtie/hoger-zelf)lichaam. Dat was op zich fantastisch want ik schreef me suf over van alles en nog wat, had best veel grote inzichten. Maar dat is ook niet optimaal, je leeft ook dan je leven niet. Je leven echt leven doe je door alle delen in verbinding met elkaar te brengen, dat alles is balans is.

Ik zou zeggen beweeg en voel je lichaam, adem…. Maak contact met dit fantastische systeem.

Zoals ik al eerder over het belang van het lichaam schreef (hier en hier), zo heb ik nog wel meer te delen. Dus: tot de volgende keer 🙂

lichaam bewust-zijn

Posted in Berichten | Leave a comment

Mijn lichaam, de zon en de maan

Voor mijn gevoel sla ik nu een deel over, maar ik moet nu echt even schrijven.
Dit is deel 3, of deel 1a. Het vorige deel kun je hier vinden.
lichaam, zon en maan

Ik weet niet meer precies wanneer het was, wel op een goed vrijdag, dat weet ik wel. Ik weet dat omdat op goede vrijdag onze keuken in de fik stond. En die combinatie vergeet je niet zo gauw 😉 Ik had die dag een tekendag in Zutphen. Op die dag gingen we aan de slag met kleuren en chakra’s. Nou moet je weten dat ik echt heel lang behoorlijk sceptisch ben geweest wat betreft chakra’s en kleuren. Vermoedelijk komt dat voort uit een allergische reactie. Het was voor mij een hoop bla bla bla, ondanks dat ik al behoorlijk bewust was van dingen in het leven. Je hebt ook vaak te maken met mensen die vooral praten. Praten over dingen omdat ze denken dat dat het is, omdat ze dat ergens gehoord hebben.  Als je er niet echt mee verbonden ben krijg ik misschien een allergische reactie (misschien, ik weet het niet)

En nu net, dat ik even in de keuken onder de afzuigkap zit te roken, komt daar in één keer zoveel duidelijkheid in. Die dag in Zutphen moest je intuïtief kleuren kiezen voor de zeven grote energiepunten. Ik wil met mijn ogen dicht een potlood kiezen voor mijn basis chakra. Ik heb alle kleuren in mijn hand onder de tafel en dan valt er één op de grond: jep, dat is de kleur van mijn basis chakra! Ik kijk en het is een wit potlood…..?!? Wit? Serieus, is dat wat ik kies uit alle mooie kleuren die er zijn? Verders weet ik de kleuren niet meer zo uit mijn hoofd, maar weet wel wat de laatste was: goud. Goud als deksel op mijn hoofd.
Nu ben ik al een aantal dagen bezig met iets nieuws voor mij: tappen. Ik doe dit meer uit nieuwsgierigheid, de fascinatie voor hoe het universum en het lichaam werkt dan dat ik meen iets te moeten oplossen. Maar goed, ik ben me gaan richten op iets wat ik al heel lang heb, de spanning in mijn kaken. Ik ga een andere keer nog vertellen over dat ‘tappen’ maar het is al interessant wat er in je bewustzijn gebeurt als je daar mee bezig bent. Als vanzelf komt de (vernieuwde) gedachte in me op dat die spanning in mijn kaken mijn energiestroom blokkeert en dat het te maken heeft met onbewuste angsten.
Gister droom ik twee intense dromen. Ja en dan weet ik dat me hier iets heel erg duidelijk wordt gemaakt. Vaak is dat meer onbewust dan bewust, maar ik krijg dan altijd wel een prettig gevoel, omdat ik weet dat er weer iets in ontwikkeling is. Ja, ik ben gek op groei en ontwikkeling! En dat er dan rond deze tijd ook nog eens een zonsverduistering is is natuurlijk helemaal mooi. Een zonsverduistering hoort ook nog eens bij een nieuwe maan, dubbel op dus. Door die dromen voel ik me fysiek ook aangeslagen, dat heb ik meestal als ik intens droom, ik voel dat de rest van de dag in mijn lichaam. En dit keer voelde ik het ook nog eens heel erg op mijn hoofd, net de bovenkant van mijn schedel. Ik heb die dagen getapt op het opheffen van de blokkade die rond mijn kaak gebied zit en deze zonsverduistering geeft je het vermogen nog meer en makkelijker oude dingen op te lossen en verder te gaan met je levens pad. Ik heb me er op gericht dat ik mijn energie meer vrij wil laten stromen. En ik besef net hoe prachtig die witte en gouden kleuren waren, dat ik die toen gekozen had. Want ja, er was nog zoveel te versterken in de basis (chakra). En wellicht heb ik toen goud voor mijn kruinchakra gekozen opdat ik niet te veel binnen zou krijgen, goud dekt namelijk goed af. Als je basis niet sterk genoeg is kun je niet veel hebben, alle input van boven zou te heftig zijn geweest.
Ik concludeer dat ik mijn basis inmiddels verstevigd heb en dat ik nu door allerlei bewustzijn verschuivingen mijn blokkade bij mijn keelchakra kan zien en nu mag het dak er af 😉 Nu voel ik van alles bij mijn kruinchakra. En ja, vandaag ook heel sterk.

Verbluffend om nu, zo’n acht jaar later, te beseffen hoe prachtig en kloppend dat moment was van kleuren kiezen. Hoe dan een potlood op de grond valt…. op de grond, voor je basis. Grond, basis… niet genoeg grond hebben om op te staan. Het is als het bouwen van een huis: zonder goede fundering kun je niet iets neerzetten.
En daarom groei en ontwikkel ik, omdat ik nog zoveel wil (op)bouwen 😉
Worden wie ik in wezen ben…..

Posted in Berichten | Leave a comment

Aandacht voor het lichaam

Vandaag sta ik op en voel hoeveel spanning ik in mijn lijf heb, met name mijn kaken. Je zou verwachten dat slapen een fijne ontspannen bezigheid is en dat je dan wel wakker moet worden met een heerlijk soepel fijnvoelend lijf.
Maar de nachten…. dat zijn soms hele intense reizen naar gebieden van het boven- en onderbewustzijn. Even voor de duidelijkheid: bovenbewustzijn is je hoger-zelf, je ziel. Het onderbewustzijn is het gebied met ervaringen uit het verleden. Twee plekken met enorm veel informatie! En ’s nachts, in je droomtoestand, heb je daar makkelijker toegang toe.

Dus…ik denk dat het vannacht dus ook best ingewikkeld was. En er schiet me ook wel iets te binnen wat er wel degelijk mee te maken kan hebben: ik heb gister één mail gestuurd naar meer dan 50 personen.

Ik wil je wel zoveel vertellen, maar ik geloof niet dat het aantrekkelijk is als ik van die grote lappen tekst post. In delen dan maar.
Ik wil je mijn ervaringen vertellen zodat jij er wellicht je voordeel mee kan doen, misschien herken je iets en kan je dingen op een andere manier benaderen, opnieuw belichten. Zien hoe het ook kan zijn, bewuster zijn van wie je bent en rijker worden. Voor mij is mijn leven een groot bewustwordingsproces, mezelf en het leven ontdekken. 😉
En ik wil het dus graag hebben over het lichaam, het heeft je zoveel te vertellen!

Ja, mijn lichaam is een graad meter, via dat kan ik voelen hoe het met me is. Maar het helpt me ook te herinneren dat ik iets te doen heb, dat ik mezelf nog meer mag ontdekken om te groeien en bewuster te worden. In één van de eerste blogs (hier) schreef ik over kwetsbaar durven zijn, over hoe je je spieren kunt aanspannen om een dreigende dreun beter op te kunnen vangen. Mijn ervaring is dat we heel veel onopgemerkte spierspanning in ons lijf hebben. Ik zeg ‘ons’ omdat ik wel zeker weet dat iedereen daar last van heeft. Die ‘last’ is misschien niet voor iedereen bewust, maar reken maar dat je systeem daar hinder van heeft! Zie het als een rivier. Je energie is het water wat heerlijk vrij zou mogen stromen. Blokkades, vastzittende spieren zorgen voor een belemmerende stroming. En soms zit de energie ook compleet vast. Vastzittende energie kun je voelen door fysieke pijn. Dus, stel je hebt dus steeds pijn ergens,.. je lichaam is je daar iets aan het vertellen! En hier kan je dus iets wezenlijks doen. Communiceer! Geef het aandacht, voel en (h)erken.
Ik heb dus al heel lang last van spierspanning in mijn kaken. Eerst dacht ik dat het te maken had met stressvolle situaties en dat het te maken had met ‘zijn’ en ‘uiten’, maar daarmee ging er niets (lees: niet genoeg) veranderen. Ja, ik heb wel het gevoel dat ik me nog veel beter zou kunnen uiten, zowel in contact met anderen als in mijn beeldend werk. In dat laatste voel ik ook echt dat ik nog steeds niet doe wat ik zou kunnen doen, wat er in mij verscholen zit. En in het contact maken met anderen heb ik ook wel een mooi voorbeeldje van gister. Ik had een fijn gesprek met iemand hier thuis, ik voelde me helemaal op mijn gemak. Op een gegeven moment besluit ik iets meer persoonlijke dingen te vertellen. Misschien dat ik er tijdens bewust van was, maar zeker er na: mijn blik is bijna de hele tijd gericht op iets buiten! Ik kijk die persoon dus nauwelijks aan!?! Een deel in mij wil zich wel delen, maar een ander deel vindt dat veel te eng? Ja, zoiets zal het wel zijn. En wie trekken daar aan de ‘touwtjes’ van mijn ogen? De spieren 😉

Goed, dus wat doe je als je pijn hebt? Zoek je iemand op om het op te lossen? Iemand die de symptomen kan onderdrukken? Gebruik je pijnstillers, om de hinder te onderdrukken? Of wil je weten wat er aan de hand is, waarom is daar pijn? Wat heeft je lichaam je te vertellen?

Binnenkort dus meer hierover

Posted in Berichten | Leave a comment

En toch….

Ik heb je nooit zien vliegen, nooit je karakteristieke geluid gehoord… en daar lig je nu, langs de kant van de weg.
Levenloos…

Ik zie je liggen en toch rijd ik door. Maar dan moet ik 150 meter verderop stoppen, omdat een vrachtwagen voor me af gaat slaan. En ik besluit om te keren. Ik stop naast je en leg je in de kofferbak. Ik neem je mee naar de achtertuin. Wil wel je veren uitplukken maar stel het uit tot morgen.
Ik stel uit omdat ik je niet wil beschadigen, wil je geen geweld aan doen, niet van je afnemen wat zo bij je hoort …hoorde…. want je bent nu immers dood. Je hebt je vleselijke lijf verlaten. Maar toch voel ik weerstand, alsof ik je eigenhandig de dood in zal jagen als ik je ontdoe van je prachtige veren…

En toch zit ik een poosje later over je heen gebogen, trek zo zachtzinnig mogelijk een reeks veren uit. Door me heen gaan gedachten van dankbaarheid, van hoe mooi de natuur is, hoe ik deze ziel een mooi hiernamaals wens.
Oh die vleugels.. daar ben ik ook al langer naar op zoek. Maar dan moet ik je echt geweld aan doen!?! En toch doe ik het.. ik ontdoe je van je vleugels…..

Later…
Ik voel me serieus naar. Het is al uren geleden dat ik met je aan de slag was buiten, maar ik voel me er ziek van. In mijn gedachten overweeg ik hoe ik dit weer ‘goed’ kan maken.  Zal ik je weggeven? Ik ken wel een paar mensen die zeer blij met je zouden zijn. Zal ik je morgen begraven, met vleugels? Ja, want ik wil die vleugels al helemaal niet meer!

En toch koop ik de volgende dag een zak strooizout, omdat ik gelezen heb hoe je vleugels moet prepareren. Ik slijp mijn mes en ga een gat graven voor je ontvleugelde lichaam. Nu is de grond zacht, gister niet. Dan neem ik een plank en ga buiten vakkundig je vleugels ontdoen van de vlezige delen. Voorzichtig haal ik de huid los, met het idee dat ik dit later weer aan elkaar kan naaien. Ik bewonder de spieren met de pezen, hoe alles zo mooi in elkaar zit. Ik denk aan gister, toen ik de vleugels van het lijf ging halen. Ik bedacht dat ik gewoon moest bedenken dat ik een stuk kip aan het klaarmaken ben. Dat maakte het wel iets makkelijker, maar ik ging ook juist voelen dat ik dan helemaal geen vlees meer wil eten. Ik kan gewoon geen levend dier gezien hebben en het dan als dood dier nuttigen. En deze klus viel me ook heel zwaar….
Maar ik werk rustig door…. En ik merk dat ik nu heel anders ben. Gister ging veel automatisch en ondanks de weerstand deed ik wat ik moest doen.

Vandaag is anders… Vleugels… ik voel de symboliek. Lag je daar aan de kant voor mij? Ik dacht altijd dat ik eens een kraai zou vinden …maar ik vond jou… Je had zelfs nergens bloed of zichtbare verwondingen. Dat ik moest stoppen op de weg door die vrachtwagen, was dat het duwtje in de rug wat ik nodig had, zodat ik toch besloot je mee te nemen? En wat is je symboliek? Wat brengt jouw energie? Zonder dat ik dat daadwerkelijk opzoek voelt het voor mij al bijzonder. Vroeger zag ik je soortgenoten veel meer dan nu, maar zelfs toen vond ik het al grandioos als ik ze zag.
Je symboliek blijkt vruchtbaarheid en seksualiteit te zijn.

En precies 11(!?) uur voor de volle maan ben ik klaar met het prepareren. Mijn eerste eigen vleugels. Zelf gevonden, zelf geprepareerd…
Of had ik al vleugels?

note:  Sinds de zomer weet ik dat ik bepaalde delen van dieren wil hebben, omdat ik die zou kunnen gebruiken voor kunstzinnige uitingen. Ik heb namelijk hele mooie werken van iemand gezien op een festival! Wat me bijzonder inspireerde! Veren, botten, schedels… je kunt ze kopen maar zijn dan best duur, daarom had ik al besloten dat je zulke dingen ook kunt gaan zoeken in de natuur, of vinden 😉
Veren en vleugels hebben ook een functie wat betreft het energetisch reinigen van ruimtes. Ik weet nog niet wat mijn bedoeling is met deze vleugels. Misschien wel om mijn sjamanen kant meer aan het licht te brengen 🙂
veertjes fazant

Leave a comment

Intuïtie

Vannacht droomde ik dat ik ging trouwen…

En volgens een droomuitleg op internet heeft dat te betekenen met een overgangsfase: ‘Je gaat door een belangrijke ontwikkelingsfase in je leven.’

Wat later… ik lees iets over de aankomende volle maan, het gaat over intuïtie. Te luisteren naar je intuïtie maar ook dat deze steeds sterker wordt.
Grappig dat ik dan gisteravond bedacht dat ik juist in de stilte moet gaan. Dat was absoluut mijn intuïtie! Ik dacht namelijk aan het Ayahuasca weekend, dat ik tijdens die wandeling de grote leegte voor me zag en dat ik de symboliek daarvan tot me nam. Vervolgens komt die leegte dat weekend me nog twee keer om de oren slaan: de nacht wakker meemaken en de hele ceremonie waarin (ogenschijnlijk) niets gebeurde. Dit samen met eerdere ervaringen zoals het ademweekend, maakt dat ik gister bedacht dat het voor mij waarschijnlijk wenselijk is dat ik bewust in de stilte ga. Dus niet de boel maar laten, maar met aandacht voelen en beleven dat er niets is, dat het leeg is. Ik verwacht immers van die geplande investeringen dat er wel iets uit zal komen, dat het me iets gaat brengen. Maar dat doet het steeds niet! En waarom? Nou… misschien wel omdat ik te leren heb om meer op mijn intuïtie te varen…. Op een veel dieper niveau beseffen dat ik alles al in me heb. Dat het dus ook echt vanuit mezelf gaat komen, wat ik ook maar wens aan verlichting of inzichten! Ja, en dat ik dan droom over dat trouwen… een belangrijke ontwikkelingsfase…. Dat maakt dit inzicht dan alleen maar mooier 😉  …. En dat voelt alsof het universum me een bevestiging heeft gegeven.

Ahh …wacht! Er is nog iets essentieels!!!
Ik deed vanochtend die elf minuten meditatie, althans een poging daartoe…  ik voel dan steeds die warmte/tinteling van mijn nek naar mijn schouders en op mijn voorhoofd. Nu bedacht ik dat ik, door die meditaties, daar een soort schild aan het losweken ben. Een schild op mijn voorhoofd? Hmmm, het vreemde is dat die soms ook echt zichtbaar is, mijn huid heeft daar dan soms echt een verkleuring. Na een minuut of acht, negen ben ik gestopt met de mediatie maar ben dit keer wel blijven mee ademen. Toen ervoer ik dat het harnas (ik schrijf harnas terwijl ik het net over een schild had…?!?) ook mijn borstkas bedekt. En ja… ik heb in dit leven me weten te pantseren voor (harte)pijn en ben dan ook echt dankbaar voor dit beschermend schild. Een losgeweekt schild op mijn voorhoofd zorgt vast voor meer inzichten 😉
…en dan mag je zelf even invullen hoe dat dan werkt met het hart.

En ik snap ook wel dat je pas echt je intuïtie, je hart, kunt voelen als je stil bent.
Ja, stilte ik ga je hernieuwd beleven.

Ik wens je veel helderheid
78bc5894e13b07ac3d7e5acaeed5e934

Leave a comment

Delen ….en kwetsbaar durven zijn 2

Kwetsbaar zijn…open en bloot…
Gister zes uur genoten in Thermen Bussloo met vriendin en dochter. Zes uur zonder kleren… Als je wel eens naar een sauna gaat dan weet je hoe bevrijdend dat voelt. Er is vaak zoiets als: oef, je naakte lijf dat is alleen voor jezelf,  voor je partner. En misschien woon je met meer mensen en hoeft de douchedeur niet op slot, maar verder dan dat (en gezamenlijk douchen op de sportclub) gaat het veelal niet. Het naakte lijf, ontdaan van uiterlijke bescherming is toch een beetje taboe. Ik zeg ‘uiterlijke bescherming’, maar het heeft natuurlijk ook een ‘innerlijk’ functie: jezelf bedekken, niet ‘bloot geven’.

Thermen-Bussloo_12314
Ik vroeg aan mijn dochter, die een poosje terug in de zelfde sauna was geweest maar dan op een dag dat men in badkleding kwam, of het nu ook anders was. Niet geheel verrassend, voor mij, was haar antwoord dat er nu meer contact was tussen de mensen. Hoe kwetsbaarder we ons opstellen, hoe opener we zijn, hoe meer we contact kunnen maken? Ik geloof van wel. Wat we wel heel erg nodig hebben is veiligheid. De veiligheid in de sauna is dat de ander ook naakt is, we zitten in het zelfde schuitje.
Ken je van die momenten dat je met wildvreemde mensen hele diepe gesprekken kan hebben? Ik ken dat bijvoorbeeld van treinreizen. Ondanks dat wel heel veel mensen liever de hele rit naar hun mobiel turen, denk ik dat je evengoed nog wel gesprekken kunt voeren. Je moet er waarschijnlijk iets meer lef, gelegenheid en moeite voor hebben/doen 😉 Maar je bent dan achteraf verbaasd dat je met die wild vreemde zoveel gedeeld hebt, terwijl je elkaar helemaal niet kent!?! Ik denk dat dat komt door het feit dat je elkaar toch niet meer tegen zal komen. Je openheid heeft geen gevolgen, niemand die oordeelt (in ieder geval merk je daar niets meer van). In die zin denk ik dat we ons vaak gereserveerd opstellen omdat we angst hebben voor wat de ander er van zal vinden.

In het ‘zelfde schuitje zitten’ verbroedert, je hebt iets gemeen met elkaar dus daar valt dan niet-noemens-waardig over te oordelen. Oké, samen in de trein of in de sauna geeft een gemeenschappelijke deler, maar hoe kom je anders in een ‘zelfde schuitje’ met iemand te zitten? En hoe doe je dat dan met iemand die je kent, die je dus ook vaker tegen gaat komen?

Ik kwam iets tegen op internet, dat beroemde mensen eerlijk vertellen over hun psychische storingen. Dat kan werken als een katalysator: “zij vertellen en worden niet afgebrand, dus ik kan misschien ook wel vertellen.”. Je anders voordoen dan je je voelt, of bent, is een hele klus. Ik geloof ook wel dat dat nogal verstrekkende gevolgen heeft. Het kost je energie om dat te doen, je doet immers moeite om iets te laten zien wat op dat moment niet eigen is. Daarnaast, en mijns inziens heel belangrijk(!), je haalt je zelf naar beneden. Je keurt iets van jezelf af, omdat je zelf al besloten hebt dat een bepaald deel van jezelf er niet mag zijn. Niet voor anderen in ieder geval, maar mag het er van jezelf dan ook wel zijn?!?

Ik ben nog helemaal niet klaar met dit onderwerp, maar wil je graag uitnodigen om (weer) eens stil te staan bij je mate van openheid en wat voor jou daarin belangrijk is. Wat houd je tegen en wanneer kan het wel?
Ik wens je het lef om iets meer van jezelf te laten zien, ik weet zeker dat de ander dan ook meer vrijheid zal voelen om te delen.

Posted in Berichten | Leave a comment

Nieuwe serie Mixed Media lessen

Woensdag 6 januari van 19:00 – 21:oo uur start er een nieuwe lessenserie Mixed Media.
Pinokkio koffiepads '15 WM


In deze lessen werk je met verschillende materialen en technieken in je eigen boekje. Deze lessen helpen je vrijer te woorden in je manier van verbeelden. Je creativiteit wordt geprikkeld.
De lessen zijn zeer geschikt voor beginnende tekenaars/schilders, maar ook voor de ervaren mensen. De ervaren deelnemers zullen (weer) geprikkeld worden en tal van mogelijkheden vinden om vorm te geven aan beelden en ideeën. Voor de beginner is het fijn omdat je gerichte opdrachten krijgt en leert kennis maken met meerdere materialen en technieken. Tip: lees de ervaring van Janine (Ervaring cursisten)

Wo 6 januari 19:00 – 21:00 uur
6 x (mogelijkheid voor 12 x)
Kosten: €85 (eerste 6 lessen)
€75 (tweede 6 lessen)
(mogelijkheid om ook per les te betalen)

 

Leave a comment

Zweethut ervaring

Oké, dit is dus al echt even geleden dat ik geschreven heb.
Ik denk dat dat begon door de zweethut ceremonie waaraan ik heb deelgenomen.  Het voelde daarna gewoon heel fijn om gewoon te ‘zijn’, zonder er iets van te willen maken of ergens iets van te vinden. En zo ben ik die dag toen eigenlijk ook in gegaan: zonder verwachtingen, gewoon mezelf een fijne fysieke ervaring willen geven. Oké, ik geef toe dat dat toch ook een beetje een verwachting is 😉

Het was een ‘Give away ceremonie’: wat heb je voor waardevols een ander te geven? En wat ik ontvangen heb van dat specifieke moment , dat er ook in materie iets geven wordt, doet me nu inmiddels heel erg veel, maar daar aan het einde iets meer over.

Het was mijn eerste zweethut ervaring. En hoe grappig dat Bart me terug mailt, na mijn bekendmaking dat het mijn eerste ervaring zal zijn, dat het voor iedereen nieuw zal zijn. Ik ging er vanuit dat er allemaal mensen zouden zijn die dit ook als eerste keer zouden ervaren. Maar toen ik Bart in het echt leerde kennen begreep ik hem beter: het moment is altijd voor iedereen nieuw! Mooi hoor, fijn ook zo’n kijk op het leven.
De dag begon met lekker samen thee en een hele lekkere koek van Hanna (vuurvrouw samen met Rob) zittend op houtblokken met planken. Kennis maken en samen delen. Een behoorlijk deel zou ook bestaan uit het voorbereiden van de zweethut ceremonie waaraan iedereen zijn ‘steentje’ bijdraagt. Die stenen zijn een essentieel onderdeel: ze zullen immers voor de warmte in de hut gaan zorgen. Ik had me al voorgenomen dat houtzagen, en zo, wel iets voor mij zou zijn: lekker fysiek, in mijn lijf gaan komen. En toch koos ik meteen voor het maken van de hut!? Op de één of andere manier had ik het meer nodig in de zachtheid te gaan zitten: het maken van een warme liefdevolle plek. De baarmoeder is hier symbool voor. En hoe kloppend dat geweest is voel ik nu des te meer, zeker in relatie tot het materiele geschenk wat ik ontvangen heb die dag. Toen de anderen hout gingen zagen en de vuurstapel vakkundig gingen opbouwen heb ik samen met Bart en twee andere vrouwen de hut opgebouwd, laagje voor laagje. Het geraamte van takken was al gereed. Aan ons de taak om met liefde en aandacht elke deken er overheen te draperen. En dat waren er veel! Vervolgens hebben we gezamenlijk 36 stenen op gevoel uitgekozen en in een cirkel om de houtstapel gelegd. Deze toen één voor één met een bepaalde (hardop uitgesproken) intentie op het hout gelegd. Elke keer met aandacht voor de grote geest (great spirit) en moeder aarde. Heel fijn om dingen bewust te doen als deel van het groter geheel. Rob en Hanna zijn ware vuurmeesters, binnen no-time was er een vuur waar je automatisch respect voor voelt. Niet alleen om de grote warmte maar vooral ook om de intentie/verbinding die duidelijk voelbaar was. Onder de aandacht van de vuurmeesters kregen de stenen de tijd om de warmte van het vuur in zich op te nemen. Nu gingen wij de tipi in om ons voor te bereiden op de ceremonie, dit door meditatie en het geven, ontvangen en delen. Hiervoor had een ieder iets van (persoonlijke)waarde meegenomen en, veelal ingepakt, op het midden-altaar gelegd. Ik was weer blij verrast hoe mijn aandacht naar een pakketje ging en deze er inderdaad nog lag toen het mijn beurt was om iets tot mij te nemen. Ja, het was voor mij bestemd. De spullen die gegeven werden varieerde van een steen tot een ring en alles daar tussen in. Het maakte niet uit als er maar een verbondenheid met jezelf mee geweest was en dat het nu tijd was om die ervaring aan een ander te geven. Het gaat dan vooral dus om de beleving, de boodschap en de intentie. Ik ontving de boodschap van zielsverbinding en loslaten in de vorm van een boekje over liefhebben en seks.
Ik heb een goudgeel/koperachtig waxine lichthouder weggegeven. Ik stond eerst nog wel te twijfelen of ik het wel wilde missen. Het stond voor mij symbool voor de tijd waarin je weer meer ‘binnen’ mag zijn, het fijn voor jezelf maken en vooral lief zijn voor jezelf. Ja, soms mag je dingen loslaten omdat je het niet meer nodig hebt of dat je het naar een volgend level mag brengen. En nu ik dit zo schrijf begrijp ik dat mijn ontvangen geschenk ook precies dat is!…. the next level… wow, wat mooi!

En toen was het tijd voor de zweethut… Ieder ontdeed zich van kleding en terwijl we uit de tipi stapten, naar het grootste vuur, werden we door de vuurmensen energetisch gezuiverd d.m.v. rook (salie vermoed ik) die met veren om je heen werd gewapperd.
Hoe verder in tijd ik ben van de zweethut ervaring, hoe magischer het voor me aan het worden is. Het was echt prachtig! Ik maakte me van te voren nog wel een beetje zorgen hoe ik in hemelsnaam al die tijd zittend op het gras zou moeten doorbrengen. En daarmee bedoel ik: hoe hou je het comfortabel? Ik ben niet de persoon die uren achter elkaar lekker in de zelfde houding kan zitten. En natuurlijk hoef je niet de hele tijd in een zelfde houding te zitten, maar zonder ruggensteun en dan ook nog een lange tijd op de grond zitten…. Je snapt vast wel wat ik bedoel. Maar daar was nergens enig keer sprake van ongemak!

Het mooiste zou ik nu allemaal op kunnen schrijven, maar ik zie dat het ook al weer een heel lange verhaal aan het worden is. Misschien is het ook wel zo dat als je echt op het puntje van je stoel zit omdat je graag wilt horen hoe het was, dat je het misschien maar eens zelf moet gaan ervaren 😉 Voor de beelddenkers wil ik nog wel even een plaatje schetsen: je zit daar helemaal in je adams/eva kostuum in het aarde donker met je billen op het gras. Het is warm, je lichaam glad van het zweet. De ‘verwanten’ buiten doen de flap omhoog. Je ziet dat het inmiddels donker geworden is. Voor de hut brandt het vuur en verderop staan fakkels te branden. In het schijnsel van het vuur zie je delen van glimmende lichamen van je mede zweethutters, de andere delen van hun lichamen gaan vloeiend over in het donker. ‘Ancestors’ worden uitgenodigd de hut te betreden. Tevens is er een stroom van mist die de hut binnen stroomt (misschien stroomt ie juist naar buiten wil mijn verstand zeggen) wat maakt dat het een heel bijzonder magisch plaatje wordt. En ik ben onderdeel van dat magisch plaatje… Er wordt stof op de stenen gestrooid waardoor er een wonderlijk lichtgevend schouwspel ontstaat…. Oh wat heb ik mooie beelden mogen zien…..!!!

En mijn ontvangen geschenk, het boekje…? Ik zou er nog wat over zeggen, hè!? Het vraagt enigszins ook om een soort verstilling.. het gaat om liefhebben in relatie tot seks. De behoefte tot verstilling ontstaat door het feit dat het me in één keer tien jaar terug brengt. Daar heb ik eens iets geschreven, omdat ik dat zo zag en voelde… dit boekje is het vervolg op mijn eigen schrijven, bevat de puzzelstukjes die ik toen nog niet kon zien. En daarmee maakt het mijn schrijven van toen in één keer heel erg waar(devol)! Al schrijvend heb ik toen dingen uitgekraamd die ik nu bevestigd krijg. En in die verstilling mag ik tien jaar in een ander perspectief plaatsen, tien jaar en de tijd ervoor…  Ervaringen de revue laten passeren en ze in een ander licht aanschouwen en hierdoor ook weer bevestigingen ontvangen, merk ik.

Hoe intens mooi kan het leven toch zijn! Ik bedoel dan met name die ervaringen van zo-genoemde-toevalligheden, beter genaamd als synchroniciteit.
Enjoy life… en alles wat je mag beleven en ontvangen!
Durf ook vooral te ontvangen 😉

Posted in Berichten | Leave a comment

11-11… nieuwe maan …en borsten

Oh wat heb ik dan in één keer zin om wat te schrijven. Of misschien is het wel ‘zin om te delen’. Ik zal het maar niet om het schrijven doen, want dan worden het echt hele lappen tekst.

collage-2015-11-11 maan bh 11

Het is 11 november, 11 11.. Oef, dat vind ik dan weer heel lekker. Ik hou van dubbele getallen. De 11 staat onder anderen voor inzicht en gelijkwaardigheid. Ik woon op nr. 11 al voor de 2de keer. Dubbele getallen noemt men meestergetallen, ze hebben extra kracht. Fijn dat ik dan ook nog eens op de 22ste geboren ben. Ik lees net een stukje over het getal 22, tjonge…bijzonder, helemaal op mijn lijf geschreven! Bij deze zin komt gelijk een beeld in me op: zal ik me onder tatoeëren met het getal 22?
En dan de nieuwe maan (nieuwe maan op de 11de, dubbel mooi). Ik heb er iets van gedeeld op facebook en leuk om dan te zien dat er mensen blij mee zijn. Bewust zijn van de natuur. Nieuwe maan staat kort gezegd voor iets nieuws, een goede tijd om iets nieuws te gaan doen of iets gestalte te gaan geven. Deze nieuwe maan staat in schorpioen en schorpioen heeft weer een transformerende kracht. Een prima tijd dus om dingen groots aan te pakken, grootse dingen willen helen bijvoorbeeld. En ja, ook ik heb wel wat te helen. Mijn lichaam laat me dat bijvoorbeeld weten, zodat ik het niet vergeet. Zo had ik de afgelopen dagen behoorlijk duidelijke signalen. Aan de ene kant kan je dan gaan balen, en dat doe ik soms dan toch ook wel, maar nu was het anders. Ik realiseerde me de maanstand! Natuurlijk steekt er iets de kop op, het is nu namelijk precies de tijd om daar het licht op te werpen. Zo was ik gister al bezig vooral lief en zacht voor mezelf te zijn, omdat je dan optimaal ruimte in jezelf creëert is mijn idee. En het werkte: ik had een super fijne ontspannen dag! Ik heb zelfs twee keer gedroomd over iets wat er schijnbaar toe doet, wat hier mee te maken heeft. En dan wordt ik vandaag wakker met heel veel spanning in mijn lichaam. Grr…. Ik had toch juist zulke goede bedoelingen? En gister was het toch weg!? Op zo’n moment kan het voelen alsof je aan het ‘kortste eind trekt’, dat al die mooie plannen en intenties niet werken. Maar niets is minder waar. Wat doet het universum namelijk?! Het helpt me vandaag om vooral stil te staan bij het geen ik wil helen, het helpt me herinneren dat ik er met mijn aandacht heen mag gaan! Zie hoe makkelijk je de verkeerde kant kan op denken? Ik kreeg precies wat ik nodig had, zo kon ik vanmiddag lekker even mediteren met een duidelijke foccus. En ja, het werkte, meer dan er ooit mediteren voor me geholpen heeft. Weg spanning!

En dan nog iets over borsten…
Ik kwam, ook op facebook, een artikel tegen over dat het gezond is om geen bh te dragen. Nou ben ik al graag verbonden met dingen die natuurlijk zijn, dus ja, geen bh? Ik ben een voorstander! Het is bijzonder om aan de hand van de bh te kijken naar hoe volgzaam we zijn. Hoe we dingen kunnen doen omdat het ‘schijnbaar’ zo hoort. Zo stond ik een aantal maanden geleden in een lingerie zaak omdat dochterlief wel graag een nieuwe bh wilde. En daar sta je dan een poos een beetje om je heen te koekeloeren. En wat me toen het meest opviel was dat bijna alle bh’s een opgevulde voorkant hebben. ‘Ja, zeg… stel je voor dat je een tepel door je kleding kan zien!?!’….ik denk dat het daarvoor bedoelt is. Het is dus not-done als je tepels kunt zien? En dan de bh op zich. Ik heb daar iets minder moeite mee dan het tepel-verhullend-verhaal, want het kan gewoon ook heel functioneel zijn, zo’n borsten verstevigende hangmat. Denk bijvoorbeeld maar aan sporten, best fijn als je wilde dingen moet doen en je hebt dan niet extra gewichten die aan je sjorren. Dit is natuurlijk ook afhankelijk van het gewicht wat je te dragen hebt. Dat op zich kan al een rede zijn dat het fijner voelt om een bh te dragen. Vroeger droegen vrouwen knellende korsetten, omdat dat mooi was. Gelukkig hebben we ons daarvan bevrijd. Een bh is natuurlijk geen korset, maar heb je (de vrouwen onder ons) wel eens lekker willen ontspannen en om die rede je bh uitgedaan, of los gedaan? Dat zegt dan eigenlijk ook wel weer genoeg hè. In de meeste gevallen, denk ik, is het dragen van geen bh veel fijner. En wat denk je, om maar even een klein aspectje aan te stippen (er zijn er nog velen, maar die mag je zelf onderzoeken), van je huid? Je huid wordt veel strakker als het zijn natuurlijke vrijheid en zwaartekracht heeft. De hele tijd afgesloten en opgetild zorgt voor een niet-zo-functionele-rekbaarheid. Oftewel: de huid wordt lui.

Horen borsten niet te wiebelen? Is het beschamend als men je tepels kan zien?
Vinden we het lelijk als borsten mee deinen op bewegingen, als tepels levendig door de stof heen prijken?? Hmmm, ik denk dat de bh wel zijn langste tijd heeft gehad, zeker als het om deze punten gaat. We worden immers steeds bewuster en daarmee gaan we de dingen ook anders zien. Omdat we de dingen gaan (her)waarderen. Tja, en dan heb je natuurlijk ook nog de zwaarte kracht. Het mode beeld heeft de borsten op een gepast punt hangen, ergens halverwege de boven arm, misschien liever nog iets daarboven. Maar ach, mode verandert nog al eens 😉

Laten we vooral blij zijn met het lichaam dat we hebben, het is echt werkelijk prachtig! En die zachte rondingen….daar mag je best trots op zijn. Inclusief tepels! En ja, tepels steken uit. Bij sommigen zelden, bij sommigen altijd. En dan zijn er ook nog andere factoren die mee kunnen spelen zoals kou en opwinding. Gaaf hè, dat we delen van ons lichaam hebben die onze innerlijke stemming/toestand kunnen vertalen 😉

Leave a comment