Je vergat te lachen…. vergat te huilen.

je-vergat-te-lachen

Huilen.. lachen.. het ligt zo dicht bij elkaar. Ik vind ze beiden even prachtig.
Maar hoe vaak vergeten we te lachen, vergeten te huilen, vergeten te voelen wat we voelen?
Ja, ik praat misschien voor mezelf. Maar is het niet ook een beetje jouw verhaal…? Het verhaal van ons allemaal?

We worden geboren en zijn dan, volgens mij, nog heel erg sterk verbonden met ons voelen. Kijk naar kleine kinderen, ze uiten wat ze voelen. Maar hoe langer je in het leven bent, hoe meer je ook gevormd wordt door de wereld om je heen. Mocht je boos worden? Mocht je huilen? …lachen wordt vaak wel gewaardeerd… Werd je gevraagd naar wat er door je heen ging, of moest je je ver-mannen? En stel dat je een man bent… phoe.. hoeveel mannen zijn niet opgevoed met ‘je moet stoer zijn!’, ‘mannen huilen niet!’?

Je leert je te gedragen zodat je het best past in je omgeving, zo doen we dat vanuit onze natuur. Het voelt nou eenmaal beter als we ‘bij de groep horen’. In die natuur zit ook het verlangen naar liefde, aandacht en gezien worden, we hebben dat gewoon nodig. Ja, en dan doen we soms concessies, we passen ons aan om maar geaccepteerd te worden. Onbewust leer je al heel jong sommige dingen, waar je wel behoefte aan hebt, aan de kant te zetten. Je weet dus eigenlijk niet meer wat je behoeften zijn.

“Nou dat is mooi, dan heb je daar dus ook geen last van!”
….eh nee, zo werkt dat niet. Vaak komt er ergens wel een gevoel van onbehagen, er klopt gewoon iets niet. Maar ja, we leven ook nog eens in een (westerse)maatschappij waarin er nog een heleboel andere dingen van je gevraagd worden, en daarbij (en daarom) heb je het druk genoeg met deze dingen als: werk, relatie en alle zaken die daarbij horen. Heb je wel eens bekeken hoeveel uren je aan deze dingen besteedt, ook het ‘denken-aan’ meegerekend?? Oké er blijven dan nog wel wat uurtjes over om aandacht te besteden aan wat je van binnen voelt. Je verlangens, je diepere gevoelens… Maar wat gebeurt er?  Jep, we leven in een tijd dat er non-stop tv te zien is. Maar hé, dat is al weer ouderwets, want zelfs daar besteden we niet onze volle aandacht aan, omdat er ‘sociale media’ is! Even daargelaten hoe ‘sociaal’ dat nou echt is.
Ongeacht dat er ook mooie kanten zitten aan het kunnen kiezen van wat je je laat voorschotelen, het is allemaal ‘af-leiding’. Dat wat je in je leven je hoort te leiden wordt overruled door alle varianten van wat ik hier boven beschrijf!

Hoe raar het ook mag klinken, maar ik juich inwendig als iemand een burn-out ervaart. Dat is namelijk het moment dat je systeem echt op slot gaat, niet meer kan leven met de poppenkast waarin je zelf terecht bent gekomen.
Je vergat namelijk te lachen… je vergat te huilen…..

Het is dat kleine kind in je wat zich wil uiten. …het zelfde kind wat uit wan-hoop geleerd heeft zijn mond te houden met alle gevolgen van dien. Je hebt dat deel nodig om ‘heel’ te zijn, voluit te kunnen genieten, onbelemmerd je voelen te ervaren, je passie te vinden, je talent te leven. Alles zit al in je, je hoeft eerst alleen maar bewust te worden. Daarna volgt de rest.

Wees vooral niet te serieus….
Serieusheid zit in je hoofd, de rest zit in je lijf 😉

Ik kwam tot dit schrijven door een paar opvolgende ervaringen. Wat fijn te ervaren hoe dingen verbonden zijn. Gister een uur mantra gezongen in een groepje. En hoe ik tussendoor dan zoveel moet gapen!? Hoe ik dus ervaar dat mijn systeem dingen loslaat. Daarbij is het zingen ook je uiten, geluid maken, je stem laten horen. De trilling van de klanken wordt fysiek ook gevoeld, wat weer allerlei ongeziene voordelen heeft. ’s Avonds zit ik in mijn eentje vreselijk de slappe lach te krijgen van grappige dingen op internet. De tranen biggelde over mijn wangen. Hoe heerlijk!
Ik plaats iets grappigs op fb en een lieve kennis reageert daarop vanuit serieusheid. We communiceren daarover en ze komt met haar innerlijke wijsheid dat haar eigen reactie een mooie spiegel voor haarzelf is. Love it.
Vervolgens mogen mijn tranen weer over mijn wangen rollen, maar nu met een ander gevoel, om een interview wat ik zie over de kijk van iemand op de protesten van de stammen van Amerika tegen de aanleg van de oliepijp. Hoe daar mooi de essentie van dingen (in het leven) benoemd worden. En zij kan dit omdat ze verbonden is met haar zelf, wat ze zegt en doet is congruent met wie ze van binnen is.
Ik ervaar hoe ik steeds diep geraakt mag worden, geraakt worden als een kind…. Mag uiten wat ik diep van binnen voel.

…lachen …huilen
Het maakt dat ik mijn energie meer voel stromen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mooie muziek dan ook zo veel intenser binnenkomt (en daar zijn nog tal van bij-effecten te benoemen)
Ik organiseer in het nieuwe jaar iets waarbij je je meer verbonden voelt met jezelf, mocht je daar behoefte aan hebben.

27 nov. 2016

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *