Mijn relatie met ….

mijn-relatie-met

12 okt ‘16

Ik kijk naar je uit. Voel een soort verlangen naar je…
Je kan me zo boeien, brengt me dingen in het leven die voor mij niet altijd eigen zijn. Soms verras je me echt! Je laat me dingen zien die anders verborgen zouden blijven, waar ik alleen niet tot gekomen zou zijn. Je voedt soms mijn verlangen naar bepaalde dingen. In die zin kan ik dus echt wel zeggen dat je mijn leven verrijkt, mijn horizon verbreedt.

Toen ik je net leerde kennen… toen je in mijn leven kwam…. (ja ik had je al een tijdje in het oog). Ik zal eerlijk zeggen dat ik dat in het begin best wel eng vond. Ik liep eigenlijk wel tegen wat innerlijke angsten op (ja, ja…. angsten zijn altijd innerlijk, maar het klinkt soms zo lekker). Hoe anders wordt je leven dan? En dat gaat dan ongetwijfeld over de zekerheden die ik inmiddels in mijn leven heb vergaard, dingen gaan gewoon lekker zoals ze gaan. Waarom daar dingen in veranderen? En hoe moet dat dan als je dat gaat delen met anderen, met iemand anders!?! Dat vond ik gewoon best wel eng. Het is dat een aantal mensen, die me wat beter kennen, me min of meer een beetje pushten, omdat ze ook wel zagen dat het misschien beter voor me zou zijn als we contact zouden leggen. Maar ik zeg je wel: het zweet stond bij het eerste contact echt in mijn handen! Ik was best een beetje trots op mezelf dat ik het durfde, dat ik die grens overgegaan ben, zeker omdat het zo fijn verliep.

We hebben het soms zo gezellig samen. Soms een beetje tè, hè? Zoals gisteravond… (zeg maar gerust vannacht) 😉 We kunnen dan door gaan tot in de kleine uurtjes. Vanochtend denk ik dan wel: ‘oef, beetje minder was ook wel handig geweest.’

In het begin had ik soms nog wel van die momenten van: hoe verdeel ik de tijd? Ik kan en wil ook niet te veel tijd aan jou spenderen juist omdat ik ook nog een dochter in huis heb. Ik wil genoeg aandacht voor haar hebben. In de tijd dat we elkaar kennen hebben we daar een mooie balans in gevonden. Ik geloof dat we beiden daar best content me zijn. Ik merk van jou in iedergeval geen onvrede……

Maar…….. en dat is het misschien ook wel…
Soms ben je me toch even iets te veel. Dat zeg ik nu wel zo, maar ergens moet je dat ook weten.
Dat verlangen, waar ik het in het begin over had…. die is er niet altijd. Soms kan ik je ook echt niet bijhouden. Ik probeer je dan wel te volgen, maar er komt bij mij dan echt te veel prikkels binnen en dat voelt dan niet fijn. Sterker nog: het voelt soms zelfs naar. Misschien is dat mijn gevoeligheid wel. Ik heb dan echt de rust nodig.
En ik weet, soms laat ik je echt links liggen, dat is misschien niet aardig van me, maar anders trek ik het niet. Je slurpt dan gewoon mijn energie weg. Ik kan me soms helemaal verliezen in je, wat fijn kan zijn. Maar soms merk ik dat het me ‘dingen’ kost, energie….tijd…. ik kom dan niet meer toe aan dingen die ik eigenlijk zelf nog wil doen. In die zin blokkeer je me, ontneem je me vaak ook mijn creativiteit. En daar pas ik voor, zo wil ik het niet.

Ik schrijf dit niet omdat ik je kwijt wil, hoewel ik dat heus wel eens overwogen heb moet ik eerlijk zeggen, maar ik wil gewoon dat je weet hoe ik ons contact ervaar. Misschien helpt dat jou als je merkt dat ik me weer eens terug trek. Dat je weet dat het niet persoonlijk is, maar dat ik het gewoon nodig heb om meer bij mezelf te zijn. Meer in mijn eigen energie te blijven.
Ik wil je dus niet kwijt, want je brengt me soms ook echt mooie dingen op mijn pad. Ik heb door jou nieuwe mensen leren kennen, fijne mensen ook <3 Oh ja, mocht je soms wat van je vrienden spreken.. die ik inmiddels ook ken… Ik vergeet nog wel eens gezichten en ben dan bang dat ik iemand op straat tegen kom die ik door jou wel ken, maar dan toch niet zo gauw herken. Zeg hen dan dat dat echt niet persoonlijk is, ik heb ze gewoon zo gauw niet herkend. En soms zien ze er ook echt heel anders uit dan tijdens onze gezamenlijke ontmoetingen. Soms zag ik ze zelfs eerst als een bloem of een huisdier, of hadden ze hun uiterlijk zo gepimpt dat het verre weg was van hun werkelijke verschijning. Dus facebook… ik heb het soms fijn met je maar ik vind het ook heerlijk om je dagen (en dagen) te negeren.

Ik ben inmiddels ook nog van de ‘oude stempel’….. als ik verbinding wil maken zal ik toch echt eerst thuis moeten zijn en achter mijn laptop moeten kruipen, want mijn telefoon is alleen om te bellen en te smsen. Als ik al die dingen ook nog op mijn mobiel moet hebben (mail, fb…) pff zou echt niet fijn zijn! De meeste tijd is mijn telefoon ook gewoon thuis, net als vroeger, met die van het draadje 😉

<3 …geschreven omdat ik een glimlach op je gezicht wou toveren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *