En daar was het kind….

(18 aug. geschreven)

Het is volle maan, tijd om eigenlijk stil te zijn….. maar er is in deze energie al zoveel gebeurt! De vorige keer schreef ik min of meer al over komende veranderingen, nou ik merk het hoor.

Deze maan schijnt de toon te zetten voor de komende tijd, dat lees ik in een artikel wat ik op facebook gedeeld heb. En dan ben ik reuze blij dat ik blijkbaar lekker meevaar op veranderende energieën. Er is zo veel in dat artikel wat met mij resoneert. Maar bovenal wil ik delen dat het universum prachtig werkt. Ter illustratie: mijn dochter zegt dat ze graag een cassettebandje wil en vervolgens vindt ze de volgende dag een er één tijdens haar longboard tripje?!! Nou en zo simpel is het dus.

Wat me onlangs diep heeft geraakt: ik heb een deel van mijn innerlijk kind gevonden. Eerst ben ik door omstandigheden tegen diep liggende angsten aangelopen. Van die dingen die je schijnbaar niet lijkt te kunnen veranderen en waar je meer dan de helft van de tijd niet bewust van bent. Je botst steeds tegen je systeem wat je eigenlijk alleen maar probeert te beschermen. Je wilt wel anders maar door het leven zelf heb je je gevormd op een bepaalde manier waarop je het best (over)leeft. Het is een beschermingsmechanisme wat je kwetsbare-ik veilig wil stellen. Een kwetsbaar deel in jezelf is veelal je innerlijk kind. Vaak heeft het kind nogal dingen te verduren gekregen die heftig waren. Je systeem gaat dan zorgen dat het kwetsbare deel beschermd wordt. Oh, ja, we zitten prachtig in elkaar. Het lichaam, fysiek en emotioneel, zit wonderlijk goed in elkaar. Ik kan ook oprecht dankbaar zijn voor dat systeem.

Maar wat als je jezelf wilt bevrijden van oude beschermingsmechanismen en dat gaat niet één twee drie? Dat is een hele zoektocht van proberen, loslaten en bewustzijn. Veel trial en error, zullen we maar zeggen. En dan nog hoeft er niets te veranderen. Ergens is er gewoon altijd precies de goede tijd, maar waar weet je niet. Ik geloof wel dat er erg veel (alles, durf ik toch wel te zeggen) afhangt van de bewustwordingen die je vergaart. Oorzaak en gevolg zien bijvoorbeeld. Neutraal blijven, observeren en accepteren. Ik ontdekte, zoals ik hier schreef, dat ik wel meer mijn gevoeligheid mag omarmen, dat ik dat vooral had weggestopt (dat is zo’n beschermingsmechanisme). Ik ben daar verder dan niet zo heel actief mee geweest, het is vooral het bewust-zijn-van wat zijn werk lijkt te doen. Maar nu ben ik inmiddels dus op een punt beland dat mijn systeem (of dus het universum!) me toelaat (oude) angsten onder ogen te komen. Geen idee hoe dat allemaal uit gaat pakken, wat ik daarin kan bereiken, maar het maakt dat er deurtjes open zijn gegaan. Die angsten zijn niet leuk en voelen erg ongemakkelijk. Het zet een behoorlijk deel van mezelf op zijn kop.

vrijeschool-klassenfoto

En precies in die storm kom ik via iemand een klassenfoto tegen van de lagere school, eerste klas vrije school (groep 3 regulier onderwijs). En ik zie daar een lief meisje, vrij en open….. ze heeft wel wat meegemaakt, maar ze is vrij. En dan komt daar verdriet, het is alsof ik mijn ziel kan voelen. En ik kan echt huilen, eindelijk huilen, huilen om dingen (i.p.v. huilen zonder echt te weten waarom). Dingen die haar daarna gaan overkomen. Want mijn gevoel zegt dat ze daar had moeten blijven daar in die klas, met dat leven wat er was, maar eigenlijk bovenal dat vrij-voelen. Dit is absoluut geen aanklacht tegen mijn moeder, want een moeder doet nou eenmaal wat het best lijkt en daarbij zijn er ook dingen die buiten haar invloed staan. (“Mam, het is meer dan oké. Alle ervaringen heb ik ook nodig gehad, om mezelf te verrijken”) Maar het feit is dat er gewoon dingen op mijn pad zijn gekomen die voor mij nogal heftig waren. Daar is het over-leven begonnen (…of zo).

En hoera, wat ben ik zo enorm reuze blij dat ik eindelijk dat kind in mij heb gevonden, dat ik eindelijk die oude pijn mag zien. Zien, voelen en loslaten. Het punt was steeds dat ik niet wist waar de angel zat, ik kon niet zien waar het ‘probleem’ zat. En dan kan je ook niets loslaten.

Het is zoals ik in het vorige stuk ook schreef, heel fijn als je oude dingen opnieuw onder ogen krijgt. Het is niet nodig om daar in de drama te schieten. Gewoon beseffen dat een deel in je de behoefte heeft gehoord en gezien te worden. Huilen en het verdriet erkennen dan kan je volgens mij het loslaten. Maar weet dat het een ander deel van je is, niet je volwassen ratio die alles zo mooi weet te plaatsen en te verklaren (en dus niet hoeft te huilen), want dat kan dat kind in je niet….

En zoals ik ervaar met mijn innerlijk kind, waarop ik eigenlijk mijn titel koos, is daar ook mijn oudste kind (mijn dochter) hernieuwd in mijn leven gekomen. Wij mogen weer vernieuwd met elkaar omgaan. Met haar komen ook kinderen in mijn leven van de leeftijd van dat innerlijk kind wat ik weer heb gevonden. Er gebeurt zo enorm veel! En ik zie elke keer weer meer lagen die gezien mogen worden. Alles staat in verbinding met elkaar. Het zijn niet zomaar dingen die gebeuren, ik mag iets in mezelf helen, eindelijk zien, en meteen is daar ook mijn dochter die stappen maakt. Grote invloeden ook voor haar kinderen. Begrijp je dat ik zie dat dingen niet zomaar los taande dingen zijn, dat we invloed op elkaar hebben? En deze is des te sterker in de familielijn.

En nog even ter verduidelijking: Ik hou van mijn leven! En misschien juist ook wel om alle hobbels en kuilen, want daardoor heb ik het vermogen gekregen te groeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *