Vrij voelen

En nu schrijf ik weer iets, wat dus nog steeds niet over het beloofde lichaamsbewustzijn gaat. Vrij voelen is nu aan de orde 😉 Waarschijnlijk ben ik wel op dit punt aanbeland juist door het lichaamsbewustzijn. Ik geloof dat zeker. Alles is immers met elkaar verbonden en:  actie-reactie.

Vrij voelen

Maar goed, ik ging vanochtend wandelen. Ik genoot zo van de zon, de temperatuur, de vogel geluiden en al het andere wat in de lucht hing. Het voelde echt lekker. Op een gegeven moment liep ik te denken aan een workshop die ik graag wil geven: intuïtief schilderen. Al lopend ben ik ‘m in gedachten al aan het geven, ik voel hoe belangrijk het vrij-zijn daarin is. En dat het dus ook een manier is om je vrijer te mogen voelen.
Ik sla een zandpad in en in één keer voel ik verdriet(!?!?). Zo van volop genieten naar verdriet! Van mezelf mag ik huilen, want het voelt wel groots, maar dat gebeurt niet, het is al weer over. Maar ik voel wel dat het iets te maken heeft met ‘je vrij voelen’. Het was een beetje alsof er een poort open ging en dat ik even de essentie mocht voelen. Ja, ik voel wellicht mijn ziel, de vrijheid wens. Heimwee naar die vrijheid? Vroeger had ik heel veel last van heimwee, een heimwee van terug naar je oorsprong willen. Nu besef ik dat ik dit gevoel van vrijheid mis en ik weet ook dat het gewoon in het hier en nu kan. Ik heb er even eerder in de wandeling al van genoten, toen voelde ik het! Dit is wat ik nu te doen heb, dit voelen is er ! Misschien nog een beetje verstopt maar dit is waar ik heen heb te gaan: dit gevoel van vrijheid me eigen maken.
Ik loop gewoon verder en ondertussen blij dat ik zo de emotie van zonet mocht voelen. Even later besluit ik dat ik ergens op een heuveltje wil gaan zitten, gewoon genieten en even stil bij mezelf zijn. Vooral dat stil zijn, er gewoon helemaal zijn….. ik struin een eindje door de bladeren en takken en vind een mooie boomstronk om op te zitten. Het is een plekje wat nog wel in zicht is voor mensen die over het pad lopen. Normaal zou ik liever een plekje hebben waar men mij niet kan zien, maar ik voel blijkbaar de vrijheid. 😉 Ha, is dat niet mooi!? Ik voel me zo vrij dat het me niet uitmaakt als mensen mij zien zitten! (Ik kan veel dingen doen waarbij het me niet uitmaakt wat mensen denken/vinden, maar soms voel ik me ook kwetsbaar en wil ik liever onopgemerkt zijn.) Ik zit daar lekker in het zonnetje met gesloten ogen en dan hoor ik een hond blaffen. Ik zie er twee lopen en één komt gezellig bij me. Even later is de baas ook in zicht. Ik maak een opmerking over de tweede hond en de baas struinde, net als ik eerder deed, over en door de bladeren en takken tot hij ook bij mij is. We hebben een fijn gesprek en dan gaan ze weer. En ik zit daar nog steeds en dan voel ik iets van verdriet en laat ik een aantal tranen lopen. Ook besef ik hoe mooi symbolisch deze ont-moeting was: dat ik de essentie van vrij voelen gevoeld had en dat ik de vrijheid voelde daar te zitten en dat daar dan meteen iemand ook de vrijheid voelde om op af te komen. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je iemand op een boomstronk met rust laat, die zit daar immers vast zijn ding te doen, zeker als het zo’n eindje van het pad af is. (Ohhh, leuke woordspeling: is zeker ‘van het pad af’ 😉 )
Dank je wel wandelaar met je honden.

Kun je voelen over welke vrijheid ik het heb?
Het gaat niet over vrij zijn in tijd. Je kunt namelijk nog zoveel vrijetijd hebben, maar niet de vrijheid voelen waar ik het nu over heb. Het is de vrijheid die je voelen kan, vrij zijn om te zijn wie je bent… ? …maar dat dekt de lading ook niet helemaal. Dichter bij kom ik als ik zeg: oké zijn met wie je bent en hoe alles om je heen is, dan mag je verbinding maken met je diepste zijn. Die verbinding, dat is het! …volgens mij….. Hmmm het is gewoon lastig te omschrijven. Als je het (eens) voelen kan dan weet je precies wat ik bedoel.

Die ontmoeting  met die wandelaar is een mooi ezelsbruggetje om nog even te vertellen waarom ik schrijf. Ik voelde iets van vrijheid en hij heeft dat ook gevoeld. We hebben met z’n allen invloed op elkaar. Een eerder blog lag een poos gelden al een paar dagen klaar, maar ik twijfelde of ik het zou plaatsen. Soms voel ik me ook echt wel onzeker, hoor. Maar toen bedacht ik: als ik ook maar voor één iemand iets kan betekenen dan is het voor mij al goed. Ik hoop namelijk dat het delen van mijn dingen een ander iets kan brengen. Soms kan een zin of een gedachte van een ander iets voor je doen, in werking zetten. Enfin, ik plaats dus dat bericht en wat denk je? Is er een lieve lezer die me belt naar aanleiding van m’n schrijven! Ja, ik krijg meteen de bevestiging van het universum, ik heb één iemand bereikt. Dat was zo’n fijn moment en gesprek. Dank je wel lezer 😉
En vervolgens ben ik nu weer een blog verder en ik merk dat hoe meer ik deel van mezelf, hoe meer andere delen, ik heb regelmatig gesprekken naar aanleiding van mijn schrijven. En dat is werkelijk zo ontzettend fijn! Vorige week ook weer een heel fijn gesprek mogen ervaren waarin iemand zich bloot durfde te geven. En reken maar dat je dan mooie contacten met elkaar kan hebben! Dat je gewoon mag delen en zijn wie je bent. Dank je wel fijn persoon 😉 Wees maar het wonderlijk wezen dat je bent.

Ik schrijf net over verdriet voelen en dat ik tranen laat lopen. Bij het over lezen verplaatste ik me even in een ander en dan kan het zijn dat je denkt ‘oh, verdriet, huilen…wat vervelend.’ Maar ik wil nog even benadrukken zoals ik in het vorig blog (hier) schreef dat het om het voelen van een emotie gaat. Ik ervaar het als pure emoties, zonder oordelend denken. Ik denk dat als je je emoties zo kan voelen dat het altijd mooi is….

Ik voel gewoon dat dit (weer) een bijzondere tijd is, en ik hoor regelmatig van anderen dat ze dat gevoel ook hebben. Ik ben grote mensen (lees: grootse) dingen aan het doen, ik voel de verschuivingen. <3
Door samen te delen kunnen we samen groeien, we zijn immers al verbonden met elkaar.
We zijn het soms alleen vergeten….

(latere aanvulling)
Oké, dan valt er, na het plaatsen van de tekst, een kwartje….
Ik loop daar en voel me vrij… Door het denken aan de workshop komt het element van vrij-voelen in mijn gedachte. Ik voel me vrij en denk er aan, input van twee kanten dus. En dan voel ik verdriet… Het ging niet om het concept van vrij-voelen, daar was het verdriet niet om, niet om het gemis van deze staat van zijn! Door het voelen van deze vrijheid voelde ik even puur een stukje van verdriet wat in mij is. Door het vrij voelen mocht iets een beetje aan de oppervlakte komen! Dat is wat er gebeurde.
Hoe dan ook, ik weet nog steeds wat me te doen staat.
Kijk, en zo werkt het schrijven voor mij ook: dat ik tot inzichten kom 😉

Nog even over een andere ont-moeting. Ik vroeg haar (omdat ik van vragen hou, over dingen nadenken kan soms zo verhelderend zijn): waarom moet je zoveel hoesten? Ze vertelde dat dat ook met vastzittende emoties te maken kan hebben. Haar antwoord zette mij over mezelf aan het nadenken. Ik schreef in het vorige blog toch over weer voor het eerst ziek zijn? Nou, ik heb nog steeds een hele zwoele stem 😉 ….oké gewoon hees dan… En ik heb het gevoel dat er heel veel slijm in mij reutelt. Nou dat is gewoon zo, ik maak de meeste vreemde geluiden als ik adem of lach. Maar…ik ben er blij mee, want ik geloof echt dat er vastzittende dingen los aan het komen zijn. Zie hier ook mijn momentje van vandaag.
En nu weet ik dat ik de volgende keer echt over het lichaam ga schrijven! Want hier ben ik weer bij dat punt aan beland.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

Comments are closed.