Hooggevoeligheid… en mijn blinde vlek

Hoe simpel!!!! En hoe kon het zo enorm lang duren eer ik het in de gaten had???
Ik heb hier duidelijk te maken met een blinde vlek.

blindevlek hooggevoelig

Blinde vlekken in het bewustzijn zijn vaak een gevolg van overlevingsmechanismen die ergens (vroeg) in het leven zijn ontstaan onder moeilijke omstandigheden.’ (Ewald Wagenaar)

Precies….! Ik zocht even op internet naar iets zinvols om hier de blinde vlek te omschrijven.
Alles wat ik hier vertel is mede tot stand gekomen door het bewust zijn, en worden, van mijn lichaam. Ik ga daar later nog over schrijven.

Het zit zo…. Ik leef mijn leven en doe dat voor mij op een aangename manier. Ik zie, leer en groei, heb nergens spijt van en heb het gevoel dat ik met de jaren steeds wijzer word 😉 Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ‘er iets niet klopte’. Dat gevoel maakte dat ik zo af en toe iets ondernam om meer innerlijke wijsheid te vergaren. Denk daarbij aan: een ademweekend, een de-armoring sessie en een heus Ayahuasca weekend. De grootste rede van deze zoektocht is mijn lichaam geweest, die heeft me immers steeds signalen gegeven dat ik ‘iets te doen heb’. Ik refereer hier met name aan mijn kaakklemmen. En nu denk ik dat ik een belangrijk punt heb bereikt, dat ik nu weet wat dat kaakklemmen veroorzaakt heeft. Dit is nu zo’n beetje een zoektocht van een jaartje of tien geweest. Dat lijkt misschien wel lang, maar het is het dubbel en dwars waard. En wat ben ik blij dat ik tegen dit ‘probleem’ ben aangelopen! Zonder dit had ik een heel belangrijk deel van mij niet onder ogen gekomen, ik krijg nu dieper inzicht in mezelf.

Onlangs besefte ik dat ik voor een deel nog steeds aan het ‘overleven’ ben. En overleven is iets waar ik heel erg goed in ben, het is de manier van leven die ik me zeer eigen heb gemaakt. Ik had al eens begrepen hoe grandioos dat mechanisme is en in die zin kan ik ook echt heel dankbaar zijn voor dat systeem. Met dat besef, van dat ik voor een deel nog aan het overleven ben, kwam iets anders mijn bewustzijn binnen…. (weet je dat ik de grootste inzichten ook zo weer vergeet, dat het zich inbedt in een diepere laag en dat ik het niet zo makkelijk in details(lees: woorden) weer voor de geest kan halen?) ….ik denk…en denk.. Wacht….loop even met me mee door mijn gedachten. Aan de hand van een handeling (waar ik een andere keer meer over vertel) ging ik even terug naar een pijn moment uit mijn verleden. ‘Normaal’ kan ik totaal zonder emotie praten en denken over serieus pijnlijke dingen uit het verleden, maar nu begonnen de tranen over mijn wangen te lopen. (Yess, hoera, ik huil!)

En dat was het moment dat ik besefte dat ik niet alleen pijn en verdriet geblokkeerd had, maar dat ik mijn hele gevoelig-zijn afgedekt had!?! Ergens voor die tien jaar had ik mezelf opgelegd dat ik niet meer mocht huilen. Ik was destijds bang dat ik zou verzuipen in het verdriet, dat ik mezelf er in zou verliezen en er niet meer uit zou kunnen komen. Het was een serieuze angst en deze angst heeft me geholpen te over-leven. Ja, angsten kunnen zekers ook functioneel zijn 😉
Ik heb lange tijd gedacht dat het niet (meer kunnen) huilen de oorzaak was van mijn kaakklemmen, maar dat bewustzijn bracht me nooit verder, er veranderde niets. Dus…. en nu besef ik dat het ‘het gevoelig zijn’ is wat ik weggestopt heb. En nu weet ik dat dit het is wat mijn kaakklemmen veroorzaakt heeft, want ik krijg last van mijn keel en het voelt zelfs alsof ik ziek word. Wat daar nou zo bijzonder aan is???? Oh nou, dat zal ik je vertellen: Al die tijd ben ik ook niet meer ziek geweest, niet verkouden, niets!!!?! Al die jaren van kaakklemmen…. En ik besef dat je zo hard in de overlevingsstand en in je blind vlek kan zitten dat je zelfs zulke dingen als ziek-zijn niet meer ervaart. Ook al is die overlevingsstand al lang niet meer nodig….

Dus hoera!!! Ik ben blij omdat ik een beetje ziek werd, dat ik moest huilen om iets pijnlijks van vroeger en ik ben blij dat ik al dagen uren voor de wekker afgaat al wakker lig in bed, omdat ik me zorgen maak om een communicatie dingetje. Want ik besef dat ik pas echt leef als ik leef met mijn gevoeligheid.
Er zijn dingen duidelijk aan het veranderen. En dat heb ik vooral te danken aan mijn lichaam 🙂

Hmmm… zal ik nu stoppen en een andere keer schrijven over hoog gevoelig zijn?
Ja, ik denk dat dat oké is 😉

This entry was posted in Berichten. Bookmark the permalink.

One Response to Hooggevoeligheid… en mijn blinde vlek

  1. claire poutsma says:

    Lieve Babette,
    Huil maar, lach maar, alles komt goed; De lente is geboren !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *